หลินเฟยกับแฟชั่นยุค 80

“หยุดอยู่ตรงนั้น! นายทหารเฉิน... สิ่งที่คุณกำลังจะทำในคืนนี้ มีคนรู้เห็นหมดแล้ว!” น้ำเสียงแหลมสูงที่เจือความสะใจดังแทรกความเงียบยามวิกาลขึ้นทันที ประโยคนี้ทำให้เงาร่างของเฉินหานที่กำลังโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของหลินเฟยชะงักกึก ชายหนุ่มผละตัวออกอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีหันขวับไปมองยังต้นเสียงด้วยรัศมีคุกคามที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น หลินเฟยถอนหายใจเบาๆ นางไม่ได้ตกใจแม้แต่น้อย มือเรียวจัดสาบเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่อย่างใจเย็น สมองของอดีตนักลงทุนระดับเซียนประเมินสถานการณ์ในเสี้ยววินาที... มาเร็วกว่าที่คิดเสียอีก ป้าสะใภ้จอมตบตาและเฉินเหมยคงแอบซุ่มดูอยู่หลังพุ่มไม้แถวนี้เพื่อหวังจะเอาเรื่องที่เฉินหาน "ล่วงเกิน" หญิงสาวในยามวิกาลไปประจานให้เสื่อมเสียชื่อเสียงในค่ายทหาร “ใครกันที่ตาไม่ถึง แอบย่องเบาเป็นโจรยามวิกาล” หลินเฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขาม นางก้าวเท้าเดินเคียงข้างสามี ใบหน้าประดับรอยยิ้มเยาะหยันที่ส่งไปให้เงาร่างเงอะงะที่กำลังก้าวออกมาจากมุมมืด เฉินเหมยเดินหน้าเชิดถือดี ใบหน้าพยายามปั้นแต่งความตกใจระคนรังเกียจเต็มที่ ด้านหลังของนางคือป้าสะใภ้ที่ยกมือทาบอกทำท่าทางตกอกตกใจเสียเหลือประดา “พี่หลินเฟย! พี่กล้าทำเรื่องไร้ยางอายแบบนี้ในที่แจ้งได้อย่างไรคะ! นายทหารเฉินเป็นถึงทหารผู้ทรงเกียรติ แต่พวกท่านกลับ... กลับทำตัวลับๆ ล่อๆ ส่อไปในทางชู้สาว! ฉันกับแม่ผ่านมาเห็นพอดี ช่างน่าอับ1อายขายขี้หน้าชาวบ้านเขายิ่งนัก!” เฉินเหมยจงใจดัดเสียงให้ดังลั่น เผื่อว่าจะมีชาวบ้านละแวกนั้นตื่นขึ้นมาฟังเรื่องฉาวโฉ่ เฉินหานขยับตัวบังภรรยาไว้ครึ่งก้าว ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนน่ากลัว น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเยือกเย็น “พวกคุณต่างหากที่มาทำลับๆ ล่อๆ แถวบ้านพักผมยามวิกาล มีธุระอันใด หรือแค่อยากลองดีกับกฎระเบียบของกองทัพ” คำว่า "กฎระเบียบของกองทัพ" ทำให้ป้าสะใภ้หน้าถอดสีไปวูบหนึ่ง แต่ความโลภอยากทำลายอนาคตของหลินเฟยมีมากกว่า นางรีบเชิดหน้าขึ้นแล้วโพล่งออกไปทันที “อย่ามาเฉไฉนะนายทหารเฉิน! ใครๆ ก็เห็นว่าคุณกำลังจะปล้ำทำมิดีมิร้ายหลอนเฟย นางเด็กนี่มันเป็นตัวซวย! ฉันในฐานะญาติผู้ใหญ่จะต้องทวงความยุติธรรม... เว้นเสียแต่ว่าพวกแกจะยอมยัก 1 ใน 3 ของเงินเดือนนายทหารเดือนนี้มาให้ฉันปิดปากเงียบ!” อ๋อ... หางโผล่มาแล้วสินะ หลินเฟยแค่นเสียงหึในลำคอ นี่คือแผนการรีดไถที่ตระกูลนี้ถนัดนัก ในชาติก่อนพวกมันก็ใช้มุกอุบาทว์ทำนองนี้สูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวนางจนหมดตัว แต่น่าเสียดาย... ยุค 80 นี้ กฎเกณฑ์และวิสัยทัศน์ของหลินเฟยเปลี่ยนไปไกลโขแล้ว “เงินหรือครับ ป้าสะใภ้ต้องการเงินสินะ” หลินเฟยวางมือแตะแขนแกร่งของสามี เป็นเชิงบอกให้เขาใจเย็นลงก่อน นางก้าวออกมาเผชิญหน้าด้วยท่าทีสง่างาม ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมราวกับกราฟหุ้นขาขึ้นที่กำลังจะพุ่งทะยาน “แต่เงินน่ะ... เขาไม่ได้หามาให้คนหน้าหนาปล้นหรอกครับ หากอยากได้เงินนัก ทำไมไม่ลองใช้สมองหาดูบ้างล่ะ เผื่อจะเลิกนิสัยขอทานเสียที” “นังหลินเฟย! แกกล้าด่าฉันเรอะ!” ป้าสะใภ้ปรี่เข้ามาหมายจะตบ แต่เฉินหานไว as lightning คว้าข้อมือของหญิงแก่ไว้แน่น บีบเพียงนิดเดียวอีกฝ่ายก็ร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือด “อย่าแตะต้องภรรยาผม” เฉินหานเอ่ยคำเดียวสั้นๆ แต่น่ากลัวราวกับยมทูต “จำไว้นะครับว่าการกรรโชกทรัพย์และบุกรุกยามวิกาลมีโทษสถาน The what?” หลินเฟยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม “แต่เอาเถอะ ผมไม่อยากเสียเวลาอันมีค่ากับคนพวกนี้หรอก เฉินหาน... เราเข้าบ้านกันเถอะครับ ปล่อยให้ลมค่ำพัดพาความโง่เขลาของคนแถวนี้ไปดีกว่า” คืนนั้นผ่านพ้นไปอย่างไร้รอยแผล ทว่าเช้าวันรุ่งขึ้น หลินเฟยไม่ได้ตื่นมาเพื่อหงุดหงิดกับเรื่องไร้สาระ นางกลับตื่นเต้นกับโปรเจกต์ใหญ่ที่ซุ่มคิดไว้ในมิติลับ แฟชั่นยุค 80 ในสายตาคนทั่วไปคือเสื้อผ้าโคร่งๆ สีสันเรียบง่าย หรือชุดทำงานจำเจที่รัฐจัดสรรให้ แต่ในสายตาของอดีตนักลงทุนผู้ผ่านโลกอนาคตมาแล้ว... ยุคนี้คือ "ทองคำดิบ" สำหรับอุตสาหกรรมแฟชั่นที่กำลังรอการปลุกปั้น! หลินเฟยใช้มิติลับดึงม้วนผ้าฝ้ายเนื้อดีสีพาสเทลและผ้าเดนิมคุณภาพสูงที่ไม่มีขายในตลาดมืดทั่วไปออกมา นั่งลงหน้าจักรเย็บผ้าเก่าๆ ที่เฉินหานไปซ่อมมาให้ นางจรดกรรไกรลงบนผ้าด้วยความมั่นใจ ปลายกรรไกรคมกริบตัดแบ่งผ้าตามแพทเทิร์นที่ออกแบบไว้ในหัว กางเกงยีนส์เอวสูงทรงขากระบอกที่เน้นสัดส่วนช่วงขาให้ดูยาวระหง เสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาวคอปกกว้างสไตล์เรโทรที่พับแขนขึ้นอย่างมีระดับ และกระโปรงเทนนิสพลีทจับจีบประณีต ทุกชิ้นถูกตัดเย็บอย่างพิถีพิถันด้วยฝีมือที่สะสมมาจากการสังเกตการณ์ตลาดแฟชั่นระดับโลกในอนาคต เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง กลิ่นหอมกรุ่นของซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนที่เฉินหานแอบเคี่ยวไว้ให้ตั้งแต่เช้าลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวผสมผสานกับกลิ่นผ้าใหม่ ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาพร้อมถาดอาหาร แต่สายตากลับต้องสะดุดกึกกับผลงานที่แขวนอยู่บนราวไม้ไผ่ชั่วคราว “นี่คือ...” เฉินหานขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความทึ่ง เสื้อผ้าเหล่านี้ดูแปลกตา ทันสมัย และมีความงดงามอย่างที่เขาไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนในเมืองหลวงแห่งนี้ “นี่คือ ‘อนาคต’ ของพวกเราอย่างไรล่ะครับ” หลินเฟยหันมายิ้มกว้าง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายอยู่บนหน้าผากขาวเนียน นางใช้หลังมือปาดผมที่ตกลงมาทรกหน้าผากออกอย่างลวกๆ “เสื้อผ้าแบบนี้แหละ ที่จะทำให้สาวๆ ในโรงงานและภรรยานายทหารยอมควักกระเป๋าจ่ายไม่อั้น” เฉินหานเดินเข้าไปใกล้ ภรรยาของเขาในยามนี้ช่างเปล่งประกายและมีเสน่ห์จนเขาละสายตาไม่ได้ มือหนายื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดสะอ้านไปซับเหงื่อให้ภรรยาอย่างเบามือ สายตาที่มองนางเต็มไปด้วยความคลั่งรักและชื่นชมอย่างสุดซึ้ง “ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ผมสนับสนุนเต็มที่” เฉินหานกระซิบเสียงนุ่ม “แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่หักโหมจนเกินไป” “รับทราบครับคุณสามี” หลินเฟยหัวسเราะคิกคัก นางหยิบชุดเซ็ตเดนิมตัวเก่งที่เพิ่งเย็บเสร็จหมาดๆ ขึ้นมาทาบกับตัว “วันนี้แหละ... ฉันจะเอาเจ้าสิ่งนี้ไปเปิดตลาดที่ตลาดมืดกลางเมือง มาดูกันว่าแฟชั่นล้ำยุคจะกวาดเงินเข้ากระเป๋าเราได้สักเท่าไหร่” ช่วงบ่าย ณ ตลาดมืดที่คราคร่ำไปด้วยผู้คน หลินเฟยเลือกมุมเหมาะๆ นำเสื้อผ้าชุดตัวอย่างมาแขวนโชว์ไว้บนราวไม้ไผ่ที่เฉินหานช่วยทำ รัศมีของความแปลกใหม่เตะตากลุ่มหญิงสาววัยรุ่นและภรรยานายทหารระดับล่างที่เดินผ่านไปผ่านมาทันที “อุ๊ย! นั่นชุดอะไรน่ะ สวยจังเลย!” หญิงสาวคนหนึ่งอุทานขึ้นด้วยความตื่นเต้น เดินเข้ามาใกล้ราวผ้าด้วยดวงตาเป็นประกาย หลินเฟยแย้มยิ้มต้อนรับด้วยไมตรีจิต พร้อมที่จะเอ่ยปากแนะนำสินค้า แต่ทว่า... จู่ๆ ฝูงชนรอบด้านก็แตกฮือออกเป็นทาง เมื่อมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่ตรวจการตลาดมืดและชายในเครื่องแบบกลุ่มหนึ่งเดินตรงดิ่งเข้ามาทางนี้ด้วยท่าทีคุกคาม! “ใครอนุญาตให้เอาสินค้าประหลาดพวกนี้มาขายที่นี่! จับกุมข้อหาค้าขายผิดกฎหมายซะ!” หลินเฟยหันขวับไปมอง รอยยิ้มบนมุมปากยังคงประดับอยู่ แต่นัยน์ตากลับพาดผ่านด้วยความเย็นเยียบ... ดูท่าว่าจะมีคนส่งหมาป่ามาตัดหน้าความสำเร็จของนางเสียแล้ว มาร่วมลุ้นไปพร้อมกับ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" ว่าภริยานายทหารคนเก่งจะพลิกวิกฤตครั้งนี้ให้กลายเป็นโอกาสทำเงินมหาศาลได้อย่างไร ในตอนหน้า! (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความมั่งคั่งไปด้วยกันนะครับ)