รอยร้าวในครอบครัวเดิม

เสียงถอนหายใจยาวนานดังขึ้นในความเงียบงันของห้องรับรองแขกวีไอพี ภายในโรงแรมหรูใจกลางเมือง พิมพ์พรรณไม่ได้ขยับตัวหนีจากความตกตะลึงที่ฉายชัดอยู่บนดวงตาคู่คมของกรณ์ เธอเพียงแค่เลื่อนแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกใสให้พ้นจากรัศมีมือที่สั่นเทานั้นอย่างเชื่องช้า ท่าทางของเธอสงบนิ่งราวกับผืนน้ำในคืนไร้ลม ผิดกับอดีตสามีผู้เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อำนาจ ที่บัดนี้กำลังสูญเสียการควบคุมลมหายใจของตนเองไปทีละน้อย "คุณ... คุณหมายความว่าอย่างไร พิม" กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่ที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชาเมื่อครั้งอดีต บัดนี้แดงก่ำด้วยความสับสนและระลอกคลื่นแห่งความตื่นตระหนก "เอกสารพวกนี้... มันหมายความว่าอะไร" "มันหมายความตามตัวอักษรที่พิมพ์อยู่บนกระดาษแผ่นนั้นครับ คุณกรณ์" พิมพ์พรรณตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวหรือความอาลัยอาวรณ์ "ความลับที่ท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่ไม่เคยใส่ใจจะรับรู้ตลอดสามปีในบ้านหลังนั้น บัดนี้มันถูกเปิดเผยออกมาในวันที่สายเกินกว่าจะแก้ไขแล้ว... คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะถามหาคำอธิบายใดๆ จากผมอีก" คำพูดนั้นบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด กรณ์พยายามจะก้าวเข้าไปหาอดีตภรรยาเพื่อคว้ามือเธอไว้เหมือนที่เคยทำยามต้องการคำตอบ แต่พิมพ์พรรณกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมกับสายตาคู่คมที่ส่งผ่านมาตรึงเขาไว้กับที่ เป็นสายตาที่ไร้เยื่อใยโดยสิ้นเชิง จนกรณ์รู้สึกราวกับตนเองเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไร้ตัวตนในสายตาของเธอ ก่อนที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองจะดิ่งลึกลงไปสู่ความอึดอัดมากกว่านั้น เสียงโทรศัพท์มือถือบนกระเป๋าถือของพิมพ์พรรณก็แผדเสียงเตือนขึ้น ทำลายความเงียบงันลงทันที หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่เธอไม่ได้เห็นมาเนิ่นนาน... *คุณนายกมลา* หรือแม่สามีเก่าผู้เคยใช้อำนาจและคำพูดเสียดสีเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอมานับครั้งไม่ถ้วนในช่วงเวลาที่ยังใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน พิมพ์พรรณปรายตามองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสายและเปิดลำโพงวางไว้บนโต๊ะอย่างไม่นึกเกรงใจ เพื่อให้กรณ์ที่ยังยืนตัวสั่นอยู่ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดอย่างชัดเจน "พิมใช่ไหมลูก... พิม!" น้ำเสียงปลายสายร้อนรนจนแทบจะกลายเป็นเสียงสะอื้น ต่างจากมาดคุณหญิงผู้สูงศักดิ์โดยสิ้นเชิง "แม่รู้ว่าหนูโกรธ แม่รู้ว่าที่ผ่านมาทางเราทำกับหนูไว้แย่แค่ไหน แต่ตอนนี้ตาเกรณ์... ตาเกรณ์ลูกชายแม่เขาไม่ไหวแล้วนะลูก บริษัทกำลังจะพังทลาย หุ้นร่วงกวาดล้างจนแทบไม่เหลืออะไรเลย... แม่ขอร้องล่ะพิม ช่วยพูดอะไรกับกรณ์หน่อย เกลี้ยกล่อมให้เขาตั้งสติที หนูเป็นคนเดียวที่พอจะฉุดเขาขึ้นมาจากหลุมนี้ได้นะลูก ถือว่าเห็นแก่ความหลังที่เราเคยอยู่ร่วมกัน..." น้ำเสียงที่สั่นเครือและเต็มไปด้วยความเวทนาขอร้องของอดีตแม่สามีไม่ได้ทำให้หัวใจของพิมพ์พรรณไหวหวั่นแม้แต่น้อย เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม สายตาคมกริบมองตรงไปยังกรณ์ที่ยืนกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความอัปยศอดสู พิมพ์พรรณสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ นุ่มนวล แต่ทว่าเด็ดขาดและเย็นชาจนน่ากลัว "กราบเรียนคุณหญิง... เอh ขออภัยครับ คุณแม่" พิมพ์พรรณจงใจเปลี่ยนสรรพนามเพื่อตีเส้นแบ่งเขตแดนอย่างชัดเจน "ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับที่คงไม่สามารถทำตามที่ท่านขอร้องได้" ปลายสายเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงสะอื้นจะดังขึ้นอีกครั้ง "พิม... ทำไมใจร้ายกับพวกเราขนาดนี้ล่ะลูก" "ผมไม่ได้ใจร้ายหรอกครับคุณแม่ ผมแค่มอบสิ่งที่พวกท่านสมควรได้รับคืนกลับไปเท่านั้นเอง" พิมพ์พรรณเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก "ตลอดสามปีที่ผมอยู่ในบ้านหลังนั้น ในฐานะภรรยาที่พวกท่านมองว่าเป็นแค่เศษเกินของครอบครัว มีสักครั้งไหมครับที่ใครสักคนจะยื่นมือเข้ามาช่วยเวลาที่ผมจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความทุกข์? มีใครเคยฟังเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากผมบ้างไหมครับ? ในเมื่อพวกท่านเลือกที่จะมองข้ามและเหยียบย่ำผมมาโดยตลอด วันนี้... ในวันที่กรรมตามสนองและพวกท่านกำลังจะสูญเสียทุกอย่าง มันก็เป็นเพียงแค่ดอกผลจากเมล็ดพันธุ์ที่พวกท่านเป็นคนลงมือปลูกเอาไว้เองทั้งสิ้นครับ" "พิม! นี่เธอ..." "ผมขอตัวก่อนนะครับคุณแม่ พอดีผมมีธุระสำคัญที่ต้องไปจัดการต่อ และหวังว่าหลังจากวันนี้ เราจะไม่มีความจำเป็นต้องติดต่อกันอีกนะครับ ลากرครับ" พิมพ์พรรณกดตัดสายทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ฝ่ายนั้นได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ เพิ่มเติม เสียงสัญญาณตัดสายดัง *ตู๊ด... ตู๊ด...* สะท้อนก้องอยู่ในความเงียบของห้องรับรอง กรณ์ยืนมองอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกที่พังทลายจนไม่เหลือชิ้นดี เขารู้แล้วว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่พิมพ์พรรณคนเดิมที่เคยยอมก้มหน้าอดทนต่อความอยุติธรรมอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะพัดพาเอาทุกสิ่งที่เขาเคยภาคภูมิใจให้พังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา "สะใจพอใจคุณหรือยัง พิม" กรณ์เค้นเสียงถาม นัยน์ตาไหวระริกด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ พิมพ์พรรณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอจัดเสื้อสูทเข้ารูปให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปหยุดยืนเผชิญหน้ากับอดีตสามีในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยลอยแตะจมูก แต่ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกหน Iวเหน็บราวกับยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ "ความสะใจมันยังไม่เริ่มต้นด้วยซ้ำไปครับ คุณกรณ์" พิมพ์พรรณกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของเขา "สิ่งที่คุณเผชิญอยู่ตอนนี้ มันเป็นเพียงแค่บททดสอบบทแรกเท่านั้น จำใส่ใจเอาไว้ให้ดี... ว่าคนที่คุณเคยเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดีในวันนั้น จะเป็นคนเดียวกันกับที่ตอกฝาโลงฝังคุณในวันนี้" พูดจบ พิมพ์พรรณก็หมุนตัวเดินหันหลังให้อย่างไม่ลังเล ปล่อยให้กรณ์ยืนทรุดกายลงพิงกับขอบโต๊ะด้วยความหมดแรง แววตาของเขาเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมาย ท่ามกลางความมืดมิดของอนาคตที่กำลังคืบคลานเข้ามากลืนกินชีวิตของเขาจนหมดสิ้น แต่ทว่า... ในวินาทีที่พิมพ์พรรณก้าวเท้าเดินพ้นประตูห้องรับรองออกมาสู่โถงทางเดินยาวของโรงแรม ทนายความหนุ่มมือฉกาจอย่าง *รวินท์* ก็ก้าวสวนเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลลับในมือที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากต่างจังหวัด "คุณพิมครับ... แย่แล้วครับ" รวินท์กระซิบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ดวงตาของทนายความหนุ่มฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด "สายของเราที่ส่งไปสืบเรื่องทางฝั่งแม่บ้านเก่าของตระกูลกรณ์ เพิ่งโทรศัพท์มารายงานเรื่องด่วนที่สุด... ตอนนี้เอกสารรับรองบุตรและผลตรวจดีเอ็นเอบางส่วนที่หลงเหลืออยู่ในเซฟลับบ้านเก่า ถูกคนของฝั่งคุณกรณ์แอบคัดลอกออกไปแล้วครับ และที่สำคัญที่สุด..." พิมพ์พรรณหยุดเดินทันที สีหน้าที่เคยเยือกเย็นและมั่นใจในทุกย่างก้าวพลันชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของทนายความคู่ใจ "สำคัญอะไรครับ คุณรวินท์" พิมพ์พรรณถามเสียงเครียด รวินท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตหน้าจอแสดงภาพกล้องวงจรปิดจากสนามบินนานาชาติให้เธอดู พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอแทบจะหยุดหมุน "ตอนนี้... คุณแม่ของกรณ์กำลังเดินทางไปที่โรงเรียนอนุบาลของน้องันต์... ลูกชายของคุณพิมครับ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งการทวงคืนความยุติธรรมนี้ด้วยกันนะครับ