ดอกไม้ช่อสุดท้าย

กลิ่นกุหลาบสดราคาสูงลิบจากยุโรปที่อบอวลอยู่กลางห้องทำงานของพิมพ์พรรณในยามนี้ ไม่ได้สร้างความรื่นรมย์ให้แก่เธอแม้แต่น้อย แต่มันกลับส่งกลิ่นอายของความพยายามที่น่าสมเพชเสียจนเธอนึกอยากจะอาเจียนออกมาเสียให้ได้ "ดอกไม้ช่อที่สามในสัปดาห์นี้ครับคุณพิม" เลขาหน้าห้องวางแจกันขนาดใหญ่ลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างระมัดระวัง ก่อนจะรีบถอยห่างออกมาเมื่อเห็นสายตาที่เย็นเยียบของเจ้านายสาว พิมพ์พรรณละสายตาจากเอกสารโครงการอสังหาริมทรัพย์ตรงหน้า เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างช้าๆ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พลางจ้องมองช่อกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ที่ร้อยเรียงกันอย่างประณีต ขัดกับความโสมมของหัวใจคนส่งอย่างสิ้นเชิง เธอรู้ดีว่าใครเป็นเจ้าของผลงานชิ้นนี้... กรณ์ ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย เขายังคงเชื่อเสมอว่าการใช้เงินฟาดหัว หรือการใช้สัญลักษณ์แทนความรู้สึกที่จืดจาง จะสามารถกลบฝังความผิดพลาดในอดีตที่เขาเคยกระทำไว้กับเธอได้ "เอาไปทิ้งซะครับ" พิมพ์พรรณเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเฉียบขาดจนเลขาคนสนิทถึงกับชะงัก "แต่ว่า... คุณกรณ์กำชับว่าให้ต้องถึงมือคุณพิมโดยตรง และมีการ์ดแนบมาด้วยนะครับ" พิมพ์พรรณหยิบการ์ดสีครีมใบเล็กขึ้นมา เธอไม่ได้เปิดอ่านข้อความข้างในนั้น เพราะรู้ดีว่าตัวอักษรลายมือบรรจงที่เขียนด้วยปากกาหมึกซึมราคาแพงคงไม่มีค่าอะไรมากไปกว่ากระดาษชำระที่ใช้แล้ว เธอฉีกการ์ดนั้นเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตาเลขา ก่อนจะส่งคืนให้พร้อมกับช่อดอกไม้ที่ถูกรวบกลับเข้าไปในแจกันอีกครั้ง "นำไปคืนที่ล็อบบี้ของอาคารที่ทำงานเขา ฝากบอกผู้ช่วยของเขาด้วยว่า ถ้ายังส่งของแบบนี้มาอีก ครั้งหน้าผมจะส่งเป็นใบแจ้งความข้อหาคุกคามความเป็นส่วนตัวแทน" เธอกล่าวจบก็ก้มหน้าลงอ่านเอกสารต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้บรรยากาศในห้องปกคลุมไปด้วยความกดดัน เลขาสาวรีบกุลีกุจอขนดอกไม้ออกไปโดยไม่กล้าเอ่ยทักท้วงสักคำเดียว เย็นวันนั้น ณ ใจกลางย่านธุรกิจ กรณ์ยืนมองดูพนักงานส่งของที่หอบเอาช่อดอกไม้ช่อเดิมกลับมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของเขาด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในวันวาน บัดนี้กลับดูอิดโรยและมีความกังวลซ่อนอยู่ลึกๆ ในแววตา "เขาฝากบอกว่าอย่างไรบ้าง" กรณ์ถามเสียงพร่า พนักงานหนุ่มอึกอักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจพูดตามความจริง "ทางเลขาของคุณพิมบอกว่า... ให้แจ้งคุณกรณ์ว่าอย่าได้ส่งอะไรแบบนี้มาอีก ไม่อย่างนั้นเธอจะจัดการตามกฎหมายครับ" กรณ์นิ่งเงียบ มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน การ์ดที่ถูกฉีกขาดเป็นเสี่ยงๆ ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างๆ กัน มันคือสิ่งที่ตอกย้ำว่า "โอกาส" ที่เขาเคยละทิ้งไปนั้น บัดนี้ได้กลายเป็นกำแพงน้ำแข็งที่หนาเกินกว่าที่เขาจะทำลายลงได้ด้วยวิธีเดิมๆ "คุณพิมเปลี่ยนไปมากจริงๆ นะครับ" รวินท์ ทนายความหนุ่มซึ่งยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องทำงานของกรณ์กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงขบขันที่แฝงไปด้วยความสมน้ำหน้า "เมื่อก่อนคุณอาจจะมองเห็นแค่ดอกไม้ที่วางอยู่ข้างเตียง แต่ตอนนี้คุณจะมองเห็นแค่หนามที่คอยทิ่มแทงหัวใจตัวเองไปจนตาย" กรณ์หันมามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาขุ่นเคือง "นายมาที่นี่เพื่อซ้ำเติมฉันหรือไงรวินท์" "เปล่าหรอก" รวินท์เดินเข้ามาใกล้ ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ "ฉันแค่จะมาเตือนว่า ต่อไปนี้อย่าใช้ลูกไม้ตื้นๆ แบบดอกไม้พวกนี้อีกเลย คุณพิมพ์พรรณไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณเคยรู้จักเมื่อสามปีก่อน เธอผ่านนรกที่พวกคุณสร้างขึ้นมาแล้ว และตอนนี้เธอกำลังสร้างนรกขุมใหม่ไว้รอพวกคุณทุกคน" กรณ์รับซองเอกสารมาเปิดดู ข้อมูลข้างในทำให้เขานิ่งงันไปครู่ใหญ่ มันคือหลักฐานการโอนเงินจำนวนมหาศาลไปยังบัญชีต่างประเทศที่เขาเคยคิดว่าปิดไปอย่างสนิทใจแล้ว "นั่นคือจุดเริ่มต้นของจุดจบครับคุณกรณ์" รวินท์กระซิบเสียงเย็น "แต่ก็นะ... ชีวิตมันมักจะเล่นตลกกับคนที่เพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองเสียอะไรไป" กรณ์ไม่ได้ฟังสิ่งที่ทนายหนุ่มพูดแล้ว สายตาของเขาเหลือบไปเห็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่หลุดออกมาจากซองเอกสารในจังหวะที่เขากำลังสั่นเทา มันคือภาพถ่ายในสถานที่จัดงานการกุศลแห่งหนึ่งที่พิมเพิ่งไปร่วมงานเมื่ออาทิตย์ก่อน ในภาพนั้น พิมพ์พรรณยืนอยู่ข้างเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบคนหนึ่ง ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าของเด็กชายคนนั้น... มันเหมือนกับเงาสะท้อนในกระจกของเขาเมื่อครั้งยังเป็นเด็กราวกับถอดแบบกันมา กรณ์หัวใจกระตุกวูบ ความเย็นเยือกแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เขาหยิบภาพนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา พยายามมองหาความผิดปกติหรือความบังเอิญ แต่ทุกอย่างในภาพ—แม้แต่ปานแดงจางๆ ที่หลังใบหูของเด็กน้อย—กลับดูคุ้นตาเสียจนน่าขนลุก นี่คือเหตุผลที่เขาถูกทิ้งไป... หรือนี่คือเหตุผลที่เขาสมควรจะตายไปจากชีวิตเธอตั้งนานแล้ว? ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางอันโหดร้ายบนเส้นทางสายนี้ไปกับผมนะครับ — **บันทึกคนจร**