วันที่สูญสิ้นทุกสิ่ง

กล่องกระดาษลูกฟูกสีน้ำตาลขนาดกลางสองใบ คือมรดกชิ้นสุดท้ายที่อาณาจักรธุรกิจมูลค่าหมื่นล้านหลงเหลือไว้ให้ผู้ชายที่เคยชื่อว่าซีอีโอผู้ทรงอิทธิพล กรณ์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูกระจกฝ้าของสำนักงานใหญ่ ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นกระทบความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศในล็อบบี้ เสียงฝีเท้าของพนักงานหลายคนที่เคยเดินก้มหัวให้ด้วยความเกรงกลัว บัดนี้กลับเดินเบี่ยงหลบ ราวกับเขากำลังแบกโรคระบาดร้ายแรงไว้บนบ่า ไม่มีแม้แต่คำลา ไม่มีแม้แต่สายตาเห็นใจ มีเพียงความเงียบงันอันน่าสมเพชที่สะท้อนผ่านเงาสลัวของกระจกเงา "เอกสารการโอนหุ้นและทรัพย์สินทั้งหมดถูกตรวจสอบโดยทีมกฎหมายของคุณรวินท์เรียบร้อยแล้วครับ" เลขานุการหน้าห้อง—คนที่เขาเคยตarวาดไล่ออกเมื่อปีก่อนแต่กลับถูกเรียกตัวกลับมาด้วยเงินเดือนสูงลิ่ว—เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งเยื่อใย "ทางฝ่ายบุคคลให้ผมมาแจ้งว่า คุณกรณ์สามารถใช้ประตูพนักงานด้านหลังเพื่อความสะดวกในการเดินทางกลับได้ครับ" ประโยคสุดท้ายเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจ กรณ์แค่นยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเอง อำนาจที่เขาเคยคิดว่ามันคือนิรันดร์ บัดนี้กลับสลายหายไปราวกับควันไฟในพริบตา เขากำลังเดินออกจากตึกนี้ด้วยมือเปล่า ไม่มีอำนาจ ไม่มีเงินทอง และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีคนที่เขารักเหลืออยู่เลย "ขอบใจมาก" กรณ์เอ่ยสั้นๆ โดยไม่หันกลับไปมอง ร่างสูงโปร่งที่เคยตัดสูทราคาแพงระยับ บัดนี้สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนและกางเกงสแล็คที่ดูธรรมดาจนกลืนไปกับฝูงชน เขาแบกลังกระดาษทั้งสองใบไว้ในอ้อมแขน น้ำหนักของมันช่างเบาหวิวเมื่อเทียบกับความว่างเปล่าในอก การก้าวเท้าออกจากประตูสำนักงานใหญ่ในบ่ายวันนั้น ไม่ต่างอะไรจากการเดินเข้าสู่แดนประหาร แสงแดดแผดเผาลงมาบนผิวถนนราวกับจะเยาะเย้ย กรณ์เรียกแท็กซี่คันแรกที่ผ่านมา ทว่าเมื่อคนขับหันมามองหน้าเขาชัดๆ กลับโบกมือปฏิเสธแล้วขับออกไปทันที ราวกับใบหน้าของชายผู้พ่ายแพ้คนนี้มีมลทินติดอยู่ เขาจึงทำได้เพียงเดินทอดน่องไปตามฟุตบาทอย่างไร้จุดหมาย ปล่อยให้ความทรงจำตลอดหลายปีที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวสมองราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก ภาพวันที่เขาเคยผลักไสพิมพ์พรรณให้ออกจากบ้านหลังใหญ่โดยไม่ฟังคำอุทธรณ์ใดๆ ภาพน้ำตาหยดสุดท้ายของเธอที่ร่วงหล่นลงบนพื้นพรมราคาแพง และภาพรอยยิ้มเย็นชาในวันที่เธอกลับมาพร้อมกับอำนาจทางกฎหมายที่สามารถเด็ดหัวเขาลงจากบัลลังก์ได้อย่างเลือดเย็น ทุกอย่าง... เป็นสิ่งที่เขาทำตัวเองทั้งสิ้น กรณ์ทรุดตัวลงนั่งบนม้าหินอ่อนในสวนสาธารณะใกล้กับตึกสำนักงานใหญ่อย่างหมดแรง ลังกระดาษในมือถูกวางลงข้างตัว เขายกมือขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ ความเครียดสะสมตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาทำให้เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก โลกทั้งใบที่เคยหมุนรอบตัวเขา บัดนี้หยุดนิ่ง และมีเพียงความมืดมิดที่คืบคลานเข้ามาโอบกอด ในวินาทีที่เขากำลังจะจมดิ่งลงไปในความสิ้นหวังนั้นเอง เสียงหัวเราะใสราวกระดิ่งเงินของเด็กน้อยก็ดังแว่วมาจากสนามเด็กเล่นไม่ไกลนัก "คุณแม่ครับ ลูกบอลลอยไปโน่นแล้ว!" เสียงเล็กๆ นั้นทำให้กรณ์ต้องเงยหน้าขึ้นมองโดยสัญชาตญาณ ท่ามกลางแสงแดดจ้าที่สะท้อนผ่านพุ่มไม้ ร่างระหงของหญิงสาวคุ้นตาในชุดกระโปรงยาวสีครีมกำลังก้มลงเก็บลูกบอลพลาสติกสีแดงให้เด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สามขวบที่กำลังวิ่งเตาะแตะเข้ามาหา หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน พิมพ์พรรณ... เธอยังคงงดงามและเยือกเย็นดังเช่นวันเก่า ทว่าแววตาคู่นั้นไม่ได้มีความเจ็บปวดหรือร่องรอยของความแค้นหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันคือแววตาของอิสรภาพและความสุขที่สมบูรณ์แบบ และก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว เด็กชายตัวน้อยคนนั้นก็วิ่งเข้าไปซบลงกับอ้อมกอดของเธอ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นหัวเราะคิกคัก ใบציของเด็กชายคนนั้น... ดวงตาคู่นั้น... และรอยยิ้มพิมพ์ใจแบบนั้น... กรณ์เบิกตากว้าง สมองขาวโพลนจนแทบคิดอะไรไม่ออก ภาพทุกอย่างเชื่อมโยงเข้าหากันอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ท้องฟ้าที่กำลังสดใสพลันมืดครึ้มลงในความรู้สึก เมื่อความลับที่ถูกปิดตายมาตลอดหลายปี ค่อยๆ เผยอตัวขึ้นจากรอยแยกของกาลเวลา พิมพ์พรรณไม่ได้แค่ทำลายอาณาจักรของเขาจนย่อยยับ... แต่เธอยังเก็บ "บางสิ่ง" ที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเขาเอาไว้ และซ่อนมันไว้จากสายตาของเขาอย่างมิดชิดที่สุด มือหนาที่วางอยู่ข้างตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ กรณ์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ราวกับคนละเมอ สายตาจับจ้องไปยังภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เกินกว่าจะหาคำใดมาบรรยาย ทั้งช็อก ทั้งเจ็บปวด และตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นเองว่า... เกมการแก้แค้นของพิมพ์พรรณยังเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และเธอกำลังจะเดินตรงมาหาเขา พร้อมกับเด็กชายที่เรียกเธอว่าแม่... คนนั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งความเจ็บปวดนี้มากับผมนะครับ