ความลุ่มหลงที่อันตราย

กลิ่นอายของไม้จันทน์หอมผสมคราบเลือดจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องเก็บสมุดโบราณของคฤหาสน์ตระกูลวรวงศ์ แสงสลัวจากะเกียงโบราณสาดส่องให้เห็นเงาสะท้อนของชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่ดูราวกับซากปรักหักพังของวิหารศักดิ์สิทธิ์ "คุณกำลังเดินเข้าสู่เขตอาคมที่แม้แต่บรรพบุรุษของคุณก็ยังเตือนว่าไม่ควรย่างกรายเข้ามา, รินทร์" ศตวรรษเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง เยือกเย็น ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสความกังวลที่เจ้าตัวพยายามปกปิดภายใต้มาارคของนักมานุษยวิทยาผู้ยึดมั่นในตรรกะ เขายืนอยู่ห่างจากร่างระหงของหญิงสาวเพียงก้าวเดียว กลิ่นกายเฉพาะตัวของรินทร์—กลิ่นอายของความลึกลับและดอกไม้ป่าที่ผลิบานในยามวิกาล—ชวนให้ประสาทสัมผัสของเขาตื่นตัวอย่างประหลาด รินทร์หันกลับมา แววตาคู่คมไหววับในความมืด รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย เธอก้าวเข้าไปประชิดศตวรรษช้าๆ จนแผ่นหลังของเขาเกือบชิดกับชั้นหนังสือ "ความกลัวไม่ได้ทำให้เราปลอดภัยขึ้นหรอกนะครับ, คุณศตวรรษ..." เสียงกระซิบของเธอนุ่มนวลราวกับเสียงสาไถยจากก้นบึ้งของมนตรา "บางครั้ง... สิ่งที่เราพยายามวิ่งหนีต่างหาก คือสิ่งเดียวที่จะช่วยให้เราไขปริศนาได้" ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง อุณหภูมิรอบตัวราวกับสูงขึ้น ความตึงเครียดทางอารมณ์และแรงดึงดูดทางกายภาพพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันและอันตราย ศตวรรษจ้องมองริมฝีปากที่กำลังแย้มยิ้มอย่างท้าทายนั้น หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยจังหวะที่แปลกแยกจากหลักการทางวิทยาศาสตร์ที่เขาเคยยึดถือ ร่างกายของเขาร้อนผ่าวเมื่อปลายนิ้วเรียวของรินทร์แตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิ้ตของเขา ราวกับเป็นการหยั่งเชิงและท้าทายในคราวเดียวกัน "คุณกำลังเล่นกับไฟ, รินทร์" ศตวรรษกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าลงเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววพึงพอใจ "ไฟบางดวง... ก็หอมหวานเกินกว่าจะปฏิเสธไม่ใช่หรือครับ?" รินทร์กระซิบตอบ ชิดใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้มของเขา ก่อนที่สติสัมปชัญญะของทั้งสองจะหลุดลอยไปตามแรงปรารถนาอันดำมืด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงโลหะกระทบกันก็ดังแว่วมาจากทางเดินมืดทึบเบื้องล่าง ศตวรรษดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว เขากระชากแขนรินทร์ให้หลบหลังชั้นหนังสือหนาทึบ พร้อมกับชักมีดหมออาคมขึ้นเตรียมพร้อมในมือ ทว่า... สิ่งที่ปรากฏบนพื้นห้องใต้บันได ไม่ใช่เงาของฆาตกรที่พวกเขาตามหา แต่เป็นสมุดบันทึกหนังเก่าแก่ที่ถูกทิ้งไว้ พร้อมกับรอยเลือดสดๆ หยดเป็นทางยาว และสัญลักษณ์ประหลาดที่สลักไว้บนพื้นไม้—สัญลักษณ์เดียวกับรอยสักบนศพเหยื่อรายล่าสุด ศตวรรษก้มลงหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาเปิดดูด้วยมือข้างที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างเมื่อพบว่าหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายระบุชื่อของ "บุคคลที่สาม" ที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเป็นผู้บงการ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับความลับที่ถูกเปิดเผยในความมืดมิดนี้ร่วมกับผมนะครับ อรุณมนตราขาว