รอยรั่วของความลับ

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของหมึกจีนและน้ำมันจันทน์ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานสถาปัตยกรรมย้อนยุค แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบสันสันตะวาคมที่กางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักทอง รินทร์ยืนหันหลังให้ เธอกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามเส้นสายลายยันต์โบราณที่ถูกถอดแบบออกมาจากรอยสักบนศพเหยื่อรายล่าสุด เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำสนิทแนบไปกับแผ่นหลังบอบบาง ขับเน้นสัดส่วนเย้ายวนที่ซ่อนความอันตรายไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ ศตวรรษนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้มองไปที่ลวดลายไสยเวทเหล่านั้น แต่กำลังจดจ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังรอจังหวะตะครุบเหยื่อ บรรยากาศระหว่างเขาสองคนเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่หนาแน่นเสียจนแทบจะหยิบจับต้องได้ "คุณกำลังจ้องจะจับผิดผม หรือกำลังพยายามหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองกันแน่ครับ รินทร์" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของศตวรรษดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย แต่ทว่าทุกอณูความรู้สึกของชายหนุ่มกำลังทำงานอย่างเต็มพิกัด ตรรกะและเหตุผลที่เขาใช้ยึดเหนี่ยวมาตลอดชีวิตกำลังถูกสั่นคลอนด้วยหลักฐานชิ้นใหม่ที่เขาบังเอิญไปพบเข้าในลิ้นชักลับใต้โต๊ะเขียนแบบเมื่อสิบนาทีก่อน รินทร์ชะงักมือที่กำลังสัมผัสกระดาษ เธอยังไม่หันกลับมาทันที ไหล่บางไหวเล็กน้อยก่อนที่ริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อจะยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ศตวรรษเริ่มคุ้นเคย—รอยยิ้มของฆาตกรที่ซ่อนเร้นความลับอันดำมืด "คุณศตวรรษนี่ช่างเป็นมนุษย์ประเภทที่น่ารำคาญเสียจริงนะคะ... เอ่อ สำหรับคุณ ฉันควรจะพูดว่า น่ารำคาญเสียจริงครับ ถึงจะถูก" รินทร์หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยประกายท้าทาย เธอก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาหาเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว "นักมานุษยวิทยาผู้เชื่อมั่นในกระดูกและคัมภีร์วิทยา... ทำไมถึงชอบขุดคุ้ยเรื่องที่ต่อให้รู้ความจริงไป สมองอันชาญฉลาดของคุณก็อาจจะรับมันไม่ไหวล่ะครับ" ศตวรรษลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสองรุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลง เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอในระยะประชิด กลิ่นกายหอมเย็นลึกลับคล้ายดอกไม้ป่าในยามราตรีโชยแตะจมูก แต่มันไม่ได้ทำให้เขาลดความระแวงลงเลยแม้แต่น้อย "เพราะสิ่งที่อยู่ในลิ้นชักนั่น มันไม่ใช่แค่กระดาษยันต์โบราณธรรมดา รินทร์" ศตวรรษกดเสียงต่ำ ดวงตาคมก้มมองสบตาเธอในระยะห่างเพียงคืบ "สมุดบันทึกเล่มนั้น... มีลายมือของคุณ บันทึกขั้นตอนการทำพิธีกรรม 'ปักกลดสะกดวิญญาณ' ซึ่งตรงกับช่วงเวลาและสถานที่เดียวกับที่เหยื่อสามรายแรกเสียชีวิตอย่างพอดิบพอดี" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ รินทร์ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหรือแก้ตัวอย่างลนลาน เธอยังคงยืนนิ่งเงียบ ปล่อยให้สายตาของชายหนุ่มทิ่มแทงเข้ามาในความรู้สึก เธอยกมือขึ้นแตะที่ปกเสื้อเชิ้ตของศตวรรษอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วเย็นเฉียบสัมผัสโดนผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้า ทำให้ศตวรรษต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "คุณฉลาดมากครับ ศตวรรษ..." น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณต้นคอ "แต่คุณรู้ไหม... การที่คุณเปิดอ่านสมุดเล่มนั้น มันไม่ได้หมายความว่าคุณเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นหรอกนะครับ" "คุณหมายความว่ายังไง" ศตวรรษขมวดคิ้วแน่น มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือเรียวของเธอไว้ไม่ให้ขยับหนี "มันหมายความว่า... ตอนนี้คุณได้ก้าวเข้ามาในอาคมของฉันอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มที่มุมปากลึกล้ำขึ้นจนน่ากลัว "และคนที่ถือไพ่เหนือกว่า... ไม่ใช่คนที่พบหลักฐาน แต่เป็นคนที่ยอมให้คุณพบมันต่างหากล่ะครับ" หัวใจของศตวรรษกระตุกวูบ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยในสมอง ทว่าก่อนที่เขาจะได้ขยับตัวถอยห่าง เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของใครบางคนก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาจากระเบียงด้านนอก... พร้อมกับเงาส้วมสีดำมหึมาที่ทาบทับลงบนกระจกหน้าต่างห้องทำงานของเธอ หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการแกะรอยความจริงในความมืดมิดนี้ร่วมกับผมนะครับ อรุณมนตราขาว