ร่องรอยในอดีต

“ถ้าคุณยังกดน้ำหนักมือลงบนรอยสักนั่นอีกนิด ผมเกรงว่าเนื้อหนังของผมจะกลายเป็นประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของหมู่บ้านนี้แทนที่จะได้เบาะแสอะไร” เสียงของรินทร์แหบพร่าและเย็นเยียบ ราวกับเสียงใบมีดโกนกรีดผ่านกำมะหยี่ เธอขยับตัวหลบฝ่ามือของศตวรรษที่กำลังแตะลงบนรอยสักรูปอักขระปริศนาบนต้นคอของเธอ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันในเรือนไม้เก่าแก่สั่นไหววูบวาบ สร้างเงาที่เต้นเร่าบนผนังไม้ที่ผุพังตามกาลเวลา ศตวรรษไม่ได้ลดมือลงทันที เขามองสบตาเธอ แววตาของนักมานุษยวิทยาผู้ยึดมั่นในตรรกะเย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แต่ในจังหวะที่นิ้วโป้งของเขาไล้ผ่านเส้นหมึกสีดำสนิทนั้น เขารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นเร้าใต้ผิวหนังของเธอ ความร้อนรุ่มที่ไม่ได้เกิดจากอากาศอบอ้าวของหมู่บ้านห่างไกลนี้ แต่มันคือความปรารถนาอันบิดเบี้ยวที่ซ่อนอยู่ภายใต้อุดมการณ์ที่ขัดแย้งกัน “มันไม่ได้สั่นเพราะความกลัว รินทร์” ศตวรรษเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความนัย “มันสั่นเพราะมันกำลังโหยหาเจ้าของเก่าของมันต่างหาก” รินทร์แค่นหัวเราะ สัมผัสถึงกลิ่นอายดินชื้นและควันธูปจางๆ ที่อบอวลอยู่ในอากาศ เธอขยับเข้าไปใกล้เขาจนกระดุมเสื้อเชิ้ตของศตวรรษสัมผัสกับปลายจมูกของเธอ “คุณนี่มันน่าขันนะศตวรรษ ทั้งที่ปัดปฏิเสธเรื่องไสยเวทมาตลอดชีวิต แต่ตอนนี้คุณกลับกำลังลูบไล้ร่องรอยคำสาปของตระกูลผมด้วยความหลงใหลราวกับกำลังอ่านตำรามานุษยวิทยาที่ล้ำค่าที่สุดในโลก” “ผมสนใจความจริง ไม่ใช่ความเชื่อ” “ความจริงของหมู่บ้านนี้ถูกฝังอยู่ใต้พื้นดินที่คุณเหยียบอยู่นี่แหละ” รินทร์เอ่ยพลางผละออก แล้วหยิบแท่งถ่านหินจากกระเป๋าขึ้นมา เธอเริ่มวาดเส้นสายอักขระลงบนพื้นไม้กระดานผุๆ อย่างชำนาญ “ที่นี่ไม่ใช่แค่หมู่บ้านร้าง แต่เป็น 'ห้องสมุดเลือด' ของบรรพบุรุษผม ทุกรอยสักบนตัวผม คือบทหนึ่งของโศกนาฏกรรมที่พวกเขาก่อไว้” ศตวรรษขมวดคิ้ว เขาหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาบันทึกภาพลายเส้นที่ปรากฏขึ้นบนพื้นไม้ แสงแฟลชวูบวาบทำให้เห็นภาพหลอนของอดีตที่ซ้อนทับกับปัจจุบัน เขามองเห็นเงาร่างคนมากมายที่ไม่ได้มีชีวิตอยู่ตรงนี้แล้ว พวกเขากำลังยืนเรียงรายรอบตัวของรินทร์ “พวกเขากำลังดูเราอยู่ใช่ไหม?” ศตวรรษถามน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปที่มุมมืดของห้อง รินทร์ชะงักมือ “อย่าทำตัวเป็นนักสืบที่ฉลาดเกินไปเลยครับ ความอยากรู้อยากเห็นของคุณนั่นแหละที่จะเป็นตัวการทำให้เราไม่ได้กลับออกไปจากที่นี่” บรรยากาศเริ่มกดดันขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นกำยานที่เคยจางหายกลับรุนแรงขึ้นจนน่าสะอิดสะเอียน เสียงไม้กระดานลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนมีใครบางคนกำลังเดินย่องอยู่ใต้พื้นเรือน ศตวรรษชักปืนพกกระบอกเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสูทออกมาโดยสัญชาตญาณ แม้เขาจะรู้ดีว่าเหล็กกล้าและดินปืนอาจไม่มีผลต่อสิ่งที่เขากำลังเผชิญ “ผมไม่ได้มาเพื่อตาย” ศตวรรษกล่าว “ผมมาเพื่อจบเรื่องนี้ เรื่องที่คุณและตระกูลของคุณสร้างปมปัญหารุงรังไว้” “งั้นก็วางปืนลง แล้วมาดูนี่” รินทร์กวักมือเรียก เธอชี้ไปที่จุดศูนย์กลางของอักขระที่วาดไว้บนพื้น “คุณคิดว่าทำไมฆาตกรถึงต้องเลือกเหยื่อที่มีรอยตำหนิเป็นรูปอักขระเหมือนกับคนในตระกูลผม? ไม่ใช่เพราะเขาต้องการบูชายัญหรอกศตวรรษ… แต่เขากำลังพยายาม 'เย็บ' รอยแยกของมิติที่เชื่อมต่อหมู่บ้านนี้กับปัจจุบันเข้าด้วยกัน” ทันใดนั้น เสียงลมพัดกรรโชกแรงจนหน้าต่างไม้บานเก่ากระแทกเข้าหากันสนั่นหวั่นไหว ดินจากพื้นเรือนแตกออก เผยให้เห็นกล่องไม้ใบเก่าที่ฝังอยู่ใต้ดิน ศตวรรษวางปืนลงชั่วขณะและใช้มือเปล่าคุ้ยดินขึ้นมา กล่องใบนั้นทำจากไม้พยุงแกะสลักลวดลายประหลาด มันมีรอยคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่ ศตวรรษสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากกล่อง เขาค่อยๆ เปิดฝาออก สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่ทองคำหรืออาคมโบราณอย่างที่เขาคาดคิด แต่มันคือรูปถ่ายใบหนึ่ง... รูปถ่ายของเด็กชายสองคนที่กอดคอกันอยู่หน้าบ้านหลังนี้ ภาพถ่ายนั้นขาวดำ แต่ตรงดวงตาของเด็กชายคนหนึ่งถูกขูดออกจนเป็นรอยแผลลึก และเด็กชายอีกคนในรูป... คือศตวรรษในวัยเด็ก ส่วนคนข้างๆ คือคนที่ควรจะตายไปจากชีวิตเขาตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน ศตวรรษหน้าซีดเผือด มือที่ถือรูปภาพสั่นระริก “ศตวรรษ... ดูที่หลังรูปสิครับ” รินทร์กระซิบข้างหู น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความเวทนาที่เฉียบคม เขาพลิกรูปภาพด้านหลัง ลายมือที่คุ้นตาเขียนทิ้งไว้ด้วยหมึกแดงที่ยังคงความสดใหม่ราวกับเพิ่งเขียนเมื่อนาทีที่แล้ว *‘เราหาทางกลับมาพบกันจนได้นะ พี่ชาย... คดีหน้า ผมจะเชือดคุณด้วยมือของผมเอง’* เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มก้าวขึ้นบันไดไม้หน้าบ้านดังขึ้นเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มั่นคง ศตวรรษเงยหน้าขึ้นมองประตูที่กำลังถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเงาร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาที่ดูคล้ายกับตัวเขาเองราวกับแกะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับความลับที่ถูกเปิดเผยในความมืดมิดนี้ร่วมกับผมนะครับ อรุณมนตราขาว