บาดแผลที่มองไม่เห็น

กลิ่นอายจางๆ ของกำยานจันทน์หอมผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องนอนสลัว ศตวรรษขมวดคิ้วแน่นขณะใช้ปลายนิ้วกดซับคราบโลหิตสีดำคล้ำที่ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวตรงหัวไหล่ขวาของรินทร์ รอยแผลนั้นไม่ได้เกิดจากคมมีด แต่เกิดจากรอยไหม้ของอักขระไสยเวทที่สะท้อนกลับมาเมื่อครู่ตอนที่พวกเขาพยายามปิดผนึกยันต์มรณะในห้องใต้ดิน “คุณขยับตัวแรงเกินไป รินทร์” ศตวรรษเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่เจือความกังวลลึกๆ แววตาหลังกรอบแว่นสายตาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด มือหนาของนักมานุษยวิทยาผู้เชื่อมั่นในตรรกะมาตลอดชีวิต กลับต้องมาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากบาดแผลของคนตรงหน้า รินทร์พิงกายไปกับพนักโซฟาหนังสีเข้ม ใบหน้าเนียนซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือด แต่ริมฝีปากบางเฉียบกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับความเจ็บปวดทางกายนี้เป็นเพียงเรื่องตลกขบขัน นัยน์ตาคู่คมกริบมองสำรวจใบหน้าของศตวรรษที่ไม่เคยซ่อนความรู้สึกได้มิดชิดอย่างที่เจ้าตัวคิด “เป็นห่วงผมเหรอครับ... ด็อกเตอร์” เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปากนั้น มันทั้งเย้ายวนและท้าทายในเวลาเดียวกัน “ผมนึกว่าคุณจะสนใจแค่ทฤษฎีทางมานุษยวิทยา หรือซากกระดูกโบราณพวกนั้นเสียอีก” “ผมเป็นนักวิทยาศาสตร์ และเป็นคนที่พาคุณเข้าไปในสถานที่บ้าๆ นั่น หน้าที่ของผมคือการรักษาคุณให้มีชีวิตอยู่เพื่อตอบคำถาม ไม่ใช่ปล่อยให้คุณตายเพราะความอวดดี” ศตวรรษตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาวางสำลีลงบนถาดโลหะ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยดน้ำมันว่านยาลงบนแผลสด รินทร์สะดุ้งเฮือกยามที่ตัวยาเย็นจัดสัมผัสโดนเนื้อเยื่อที่ถูกแผดเผาด้วยอาคม กล้ามเนื้อแผ่นอกขยับไหวตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิดขึ้น ศตวรรษขยับเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว พื้นที่ระหว่างพวกเขาลดแคบลงจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรำคาญหู—ไม่รู้ว่าเป็นเสียงของใครกันแน่ “วิธีรักษาของคุณ... มันเชยสะדัดเลยนะศตวรรษ” รินทร์เอ่ยกลั้วหัวเราะเบาๆ ทั้งที่เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าผาก “คุณใช้ตรรกะจัดการกับสิ่งที่ตรรกะอธิบายไม่ได้ไม่ได้หรอกครับ” “แล้วคุณจะให้ผมทำยังไงล่ะ? นั่งสวดมนต์คาถาที่คุณรังเกียจงั้นเหรอ?” ศตวรรษย้อนถาม ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของสถาปนิกหนุ่ม “ตระกูลของคุณสร้างคำสาปขึ้นมาเอง แต่คุณกลับเลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่บนความเสี่ยงทุกวันเพื่อแก้แค้นมัน... คุณได้อะไรจากการทำแบบนี้ รินทร์?” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดกันและกัน ความใกล้ชิดนี้เปรียบเสมือนสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พยายามผลักไสแต่กลับดึงดูดเข้าหากันอย่างรุนแรง รินทร์ค่อยๆ เอื้อมมืออันสั่นเทาขึ้นแตะที่ข้อมือของศตวรรษที่ยังคงทาบอยู่บนหัวไหล่ของตน นิ้วเรียวยาวลูบไล้ผิวเนื้อผ่านนาฬิกาเรือนหรูอย่างจงใจ “ผมไม่ได้ทำเพื่อแก้แค้น...” เสียงของรินทร์แผ่วเบาลง แต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ “ผมทำเพราะไม่มีทางเลือก... เหมือนที่คุณไม่มีทางเลือกที่จะเดินหนีจากเรื่องนี้ยังไงล่ะครับ” ศตวรรษชะงักไปชั่ววินาที สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของรินทร์ส่งกระแสความวูบวาบแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วแผ่นหลัง ความสัมพันธ์สีเทาระหว่างพวกเขานั้นซับซ้อนยิ่งกว่าลวดลายอักขระโบราณชิ้นไหนๆ มันคือการเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ระหว่างความเป็นความตาย และความปรารถนาอันมืดมนที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากยอมรับก่อน ก่อนที่ศตวรรษจะทันได้เอื้อnคำพูดใดเพื่อดึงสติกลับมา เสียงกุกกักบางอย่างก็ดังขึ้นจากระเบียงด้านนอก ทั้งสองคนนิ่งเงียบโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณของนักสืบสวนและคนมีอาคมตื่นตัวขึ้นพร้อมกัน ศตวรรษผละออกจากตัวรินทร์อย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าท่อนเหล็กสั้นที่วางอยู่ใกล้โต๊ะทำงานขึ้นมาถือไว้มั่น ส่วนรินทร์หรี่ตาลงมองไปยังผ้าม่านโปร่งที่ไหววูบตามแรงลมยามวิกาล ทั้งที่หน้าต่างทุกบานถูกลงกลอนไว้อย่างแน่นหนา ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเงาร่าง แต่กลิ่นหอมหวานชวนคลื่นไส้ของดอกไม้ป่าที่ใช้ในพิธีบูชาความตายกลับโชยเข้ามาเตะจมูก ศตวรรษค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ผ้าม่านช้าๆ หัวใจเต้นโครมครามด้วยความระแวง เขากระชากผ้าม่านออกด้วยความเร็ว แต่นอกกระจกกลับว่างเปล่า... มีเพียงกระจกใสสะท้อนภาพเงาของพวกเขาในห้องนอน และรอยเปื้อนสีดำรูปฝ่ามือปริศนาที่ประทับอยู่ด้านนอกกระจก—รอยมือที่เพิ่งปรากฏขึ้นใหม่ๆ ทั้งที่ห้องนี้อยู่ชั้นสี่! รินทร์มองรอยมือนั้นด้วยใบหน้าที่ถอดสีเป็นครั้งแรก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าข้อความจากตอนก่อนหน้านั้นไม่ได้หมายถึงการกลับมาบ้านธรรมดา *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ศตวรรษ”* ไม่ใช่เสียงจากภายนอก... แต่เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นที่ข้างใบหูของศตวรรษ พร้อมกับลมหายใจเย็นเฉียบที่เป่ารดต้นคอ ทั้งที่ในห้องนี้มีเพียงเขากับรินทร์เท่านั้น! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ