มรสุมที่โหมกระหน่ำ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเขม่าควันจางๆ ลอยคลุ้งอยู่ในห้องสอบสวนแคบๆ ผนังคอนกรีตเปลือยเปล่าสะท้อนแสงไฟนีออนสีนวลกะพริบถี่ราวกับดวงตาที่กำลังจะหมดลมหายใจ ศตวรรษนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวเตี้ย แผ่นหลังเหยียดตรงไม่ไหวติง ทว่าแววตาสีเข้มหลังกรอบแว่นโลหะกลับฉายร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาเกือบสี่สิบแปดชั่วโมงเต็ม บนโต๊ะตรงหน้าเขา… แฟ้มคดีหมายเลข 089 วางนิ่งสนิท เคียงข้างกับ "ตะปูตอกโลงศพอาคม" ที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยถุงพลาสติกเก็บหลักฐานของนิติเวช บนเนื้อเหล็กขึ้นสนิมสีแดงคล้ำนั้น มีคราบดีเอ็นเอและรอยนิ้วมือที่ชัดเจนอย่างไร้ที่ติ... รอยนิ้วมือที่เป็นของเขาเอง "คุณอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับศพของอาจารย์นพ P. ได้อย่างไรครับ ด็อกเตอร์ศตวรรษ" สารวัตรชัชชัยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นแห่งความเห็นอกเห็นใจ ดวงตาของนายตำรวจใหญ่จ้องมองนักมานุษยวิทยาหนุ่มราวกับพญาอินทรีที่กำลังรอเวลาขย้ำเหยื่อที่หมดทางหนีทีไล่ บนโต๊ะทำงานของสารวัตรมีรายงานการตรวจสอบวัตถุพยานชิ้นเอกที่ชี้ชัดว่า ศตวรรษไม่ได้เป็นเพียงผู้เชี่ยวชาญที่เข้ามาช่วยคลี่คลายคดีไสยเวทอีกต่อไป แต่เขากลับกลายเป็น ‘ผู้ต้องสงสัยคนสำคัญ’ ในคดีฆาตกรรมอำมหิตที่ใช้มนต์ดำเป็นเครื่องมือ ศตวรรษไม่ตอบทันที เขายกปลายนิ้วขึ้นแตะสันแว่นช้าๆ จังหวะการหายใจเข้าออกสม่ำเสมอจนน่าประหลาดใจสำหรับคนที่กำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความฉิบหาย ในโลกของมานุษยวิทยา เขาถูกฝึกให้มองมนุษย์เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความกลัวและความเชื่อ แต่ในวินาทีนี้ เขากำลังตระหนักว่า ตรรกะและเหตุผลที่เขายึดมั่นมาตลอดชีวิต กำลังถูกกัดกร่อนด้วยอาคมชนิดหนึ่งที่มองไม่เห็น... อาคมที่เรียกว่า "การจัดฉาก" "ผมคิดว่าสารวัตรคงฉลาดพอที่จะรู้ว่า คนที่พยายามจะลบลอยนิ้วมือตัวเอง จะไม่ทิ้งลายนิ้วมือชัดเจนขนาดนี้ไว้บนอาวุธสังหารหรอกนะครับ" ศตวรรษเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าคมกริบราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ "เว้นเสียแต่ว่า... ใครบางคนจงใจสร้างภาพลวงตาให้ตรรกะของตำรวจกองปราบพิการทางความคิดไปชั่วขณะ" ชัชชัยแค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าไม่ได้สะท้านสะเทือนต่อคำกล่าวหาเชิงจิตวิทยานั้น "หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ไม่โกหกใครหรอกครับ ด็อกเตอร์ ลายนิ้วมือของคุณ ดีเอ็นเอของคุณ และที่สำคัญที่สุด... รอยสักยันต์โบราณที่ถูกพบในห้องพักของเหยื่อ ก็เป็นลายเดียวกับงานวิจัยที่คุณตีพิมพ์เมื่อสามปีก่อน คุณจะอธิบายว่าอย่างไร หรือจะบอกว่าผีสางที่ไหนมันขโมยลายมือคุณไปสักให้คนตายดูต่างหน้า?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสอบสวนชั่วขณะ บรรยากาศกดดันจนเกือบจะบีบให้ปอดแฟบลง ศตวรรษยอมรับกับตัวเองในใจว่านี่คือเกมที่เล่นสกปรกที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา มีคนพยายามตัดตอนเขาออกจากคดีนี้อย่างถอนรากถอนโคน และวิธีที่ดีที่สุดในการปิดปากนักมานุษยวิทยาผู้รู้มาก ก็คือการโยนเขาเข้าไปในกรงขังในฐานะฆาตกรเสียเอง ก่อนที่ศตวรรษจะได้ทันเอ่ยปากโต้แย้ง ประตูห้องสอบสวนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยฝาดก้าวที่มั่นคงและเปี่ยมด้วยอำนาจ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ราตรีคละเคล้ากับกลิ่นอายธูปโบราณลอยวนเข้ามาในอากาศ รินทร์... สถาปนิกสาวผู้มีดวงตาสีเทาลึกลับและรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ปรากฏกายขึ้นราวกับภูตผีที่ก้าวออกมาจากภาพวาดโบราณ สารวัตรชัชชัยขมวดคิ้วมุ่น "คุณเข้ามาในนี้ไม่ได้นะครับ นี่คือพื้นที่ควบคุมพิเศษ" รินทร์ไม่ได้สนใจนายตำรวจ เธอปรายตามองแฟ้มคดีบนโต๊ะ ก่อนจะก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของศตวรรษ มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำวางลงบนพนักพิงเบาๆ ปลายนิ้วเรียวเฉียดผ่านไหล่กว้างของชายหนุ่มชั่วครู่ เคมีบางอย่างระหว่างคนทั้งสองพวยพุ่งขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศอึมครึม จนแม้แต่สารวัตรชัชชัยยังต้องชะงักไป "ดิฉันคิดว่าตำรวจไทยน่าจะใช้ ‘ตา’ มองหาความจริงให้มากกว่าใช้ ‘เอกสารปลอม’ นะคะสารวัตร" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ายวนแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างหูศตวรรษเบาๆ ให้ได้ยินกันเพียงสองคน "คุณประเมินศัตรูต่ำไปนะคะ ด็อกเตอร์... หรือว่าคุณแกล้งทำเป็นโง่ เพื่อรอให้ฉันมาช่วยเปิดโปง?" ศตวรรษเหลือบสายตาขึ้นมองหญิงสาว เงาสะท้อนในดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความระแวงระวังผสมผสานกับความปรารถนาอันตรายที่พวกเขาต่างรู้ดีว่ามันคือยาพิษ "คุณมาทำอะไรที่นี่ รินทร์... หรือคุณคือคนออกแบบห้องขังห้องนี้ให้ผมตั้งแต่แรก?" รินทร์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบ เธอยืดตัวขึ้นแล้วหันไปเผชิญหน้ากับสารวัตรชัชชัย พร้อมกับหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองหนึ่งวางกระแทกลงบนโต๊ะ "ถ้าสารวัตรอยากได้หลักฐานที่แท้จริง... ลองเปิดดูในนี้นะคะ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดของตึกฝั่งตรงข้ามเมื่อคืนนี้ เวลาตีสอง... คนที่เดินออกจากห้องของอาจารย์นพ ไม่ใช่ผู้ชายที่ใส่แว่นตาและสวมเสื้อเชิร์ตแบบด็อกเตอร์ศตวรรษหรอกค่ะ แต่เป็นเงาของใครบางคนที่มี ‘รอยสักรูปงูคาบศัสตรา’ ที่ต้นคอ... รอยสักเดียวกับลูกน้องคนสนิทของท่านอธิบดีกรมศิลปากรที่คุณเพิ่งไปกินข้าวด้วยเมื่อสัปดาห์ก่อน" สารวัตรชัชชัยหน้าถอดสีทันที เขาดึงซองเอกสารนั้นมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว ภาพถ่ายในนั้นคมชัดยิ่งกว่าหลักฐานชิ้นใด ชัดเจนเสียจนไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ เหลืออยู่ รินทร์ก้มลงกระซิบที่ข้างหูของศตวรรษอีกครั้ง ขณะที่สายตาของเธอยังคงจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าตื่นตระหนกของนายตำรวจ "เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะคะ... และตอนนี้ คุณกับฉันตกเป็นเรือลำเดียวกันเรียบร้อยแล้ว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ