บทสนทนาในความมืด

กลิ่นคาวสนิมของโลหะผสมกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษสาโบราณอบอวลอยู่ในห้องทำงานใต้ดิน บรรยากาศรอบตัวถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่ส่องกระทบสันแฟ้มคดีหนาเตอะบนโต๊ะไม้สัก ตัวเลข "บทที่ 5" ในใจผมย้ำเตือนว่าเรากำลังเดินเข้าใกล้ปากเหวแห่งความจริงเข้าไปทุกที "รอยนิ้วมือนั้น... ไม่ได้เป็นของศพ และก็ไม่ใช่ของผม" ผมเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันมาร่วมสิบนาที น้ำเสียงของผมราบเรียบ เยือกเย็น แต่กรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนได้ทรยศความระส่ำระสายภายใน ศตวรรษเงยหน้าขึ้นจากบันทึกการชันสูตร แววตาหลังกรอบแว่นโลหะคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด รินทร์ไม่ได้ตกใจอย่างที่ควรจะเป็น เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีเข้ม แสงไฟสลัววาดเงาโค้งเว้าอันเย้ายวนบนใบหน้ารูปไข่และเรียวปากที่เคลือบด้วยรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มของฆาตกร... หรืออย่างน้อยก็เป็นรอยยิ้มของคนที่รู้ความลับทั้งหมด "แล้วคุณคิดว่าเป็นของใครล่ะครับ... คุณนักมานุษยวิทยาผู้ยึดมั่นในตรรกะ" รินทร์ทวนคำ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าแฝงความเย้ยหยันไว้อย่างแนบเนียน เธอหมุนปากกาในมือเล่นอย่างใจเย็น "หรือตรรกะทางวิทยาศาสตร์ของคุณเริ่มสั่นคลอน เมื่อหลักฐานชี้ชัดว่า ผู้ที่อยู่เบื้องหลังพิธีกรรมไสยเวทนี้ ไม่ใช่ชาวบ้านงมงายแถบชายป่า... แต่เป็นคนในเครื่องแบบที่นั่งเซ็นอนุมัติงบประมาณให้คุณเมื่อสามวันก่อน" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าหนนี้มันหนักอึ้งราวกับมีมวลสาร ผมจ้องมองเธอ ดวงตาของเราประสานกันในความมืดสลัว ความสัมพันธ์ระหว่างเราเป็นดั่งเส้นขนานที่บิดเบี้ยว—เราต่างดึงดูดเข้าหากันด้วยสัญชาตญาณดิบของนักล่า แต่ในขณะเดียวกัน อุดมการณ์ที่อยู่คนละขั้วก็พร้อมจะแผดเผาเราให้เป็นจุล ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นอายดินปืนและธูปโบราณจากตัวเธอ "คุณรู้อยู่แล้ว รินทร์" ผมกดเสียงต่ำลง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับความเย็นเยียบในห้อง "คุณรู้มาตลอดว่าใครคือเจ้าของรอยนิ้วมือบนแฟ้มลับนั้น และคุณก็จงใจลากผมเข้ามาในเกมนี้ ตั้งแต่แรก... ตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเข้ามาในห้องทำงานของผม" รินทร์ไม่หลบตา เธอยืดตัวขึ้นเล็กน้อย ลดระยะห่างระหว่างใบหน้าของเราลง ดวงตากลมโตคู่สวยฉายประกายระยิบระยับราวกับสัตว์นักล่าในยามวิกาล นิ้วเรียวยาวเอื้อมมาแตะที่ปกเสื้อเชิ้ตของผมเบาๆ สัมผัสของเธอย็นเฉียบจนน่าขนลุก แต่กลับเร้าความรู้สึกบางอย่างให้ตื่นขึ้นอย่างดุดัน "บางที... คุณอาจจะมองโลกในแง่ดีเกินไป ศตวรรษ" เธอกระซิบชิดริมฝีปาก ร ะยะห่างแทบไม่เหลือ "โลกไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยตรรกะ เหตุผล หรือข้อกฎหมายที่คุณท่องจำมาทั้งชีวิตหรอกครับ... แต่มันขับเคลื่อนด้วยความกลัว และอำนาจที่มองไม่เห็น" จังหวะนั้นเอง เสียงลมหายใจของเราประสานเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางบรรยากาศที่ก้ำกึ่งระหว่างความตายและการเกี้ยวพาราสี ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ผมรู้ว่าผมกำลังเล่นกับไฟ ไฟที่พร้อมจะแผดเผาอดีตและศรัทธาทั้งหมดที่ผมเคยยึดถือ แต่วินาทีนี้ แรงดึงดูดสีเทาระหว่างเรากลับรุนแรงเกินกว่าจะถอยหลัง แต่ก่อนที่เราจะได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก... ฝีเท้าที่ไม่ได้มาแบบลับๆ ล่อๆ แต่มันมั่นคงและตรงดิ่งมายังห้องใต้ดินแห่งนี้ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง เป็นจังหวะที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ รินทร์ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มเย้ายวนบนใบหน้าเธอเลือนหายไป แทนที่ด้วยความระแวดระวังที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ผมหันไปมองประตูไม้บานเก่าที่ถูกปิดตายด้วยลงอาคม ลูกบิดประตูเริ่มหมุนช้าๆ พร้อมกับเสียงโลหะเสียดสีกันชวนเสียวสันหลังวาบ และก่อนที่ผมจะทันได้ควักปืนพกออกมาจากซองสะพาย ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงใหญ่ในเงาดำก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา กลิ่นอายกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนอากาศแทบเป็นพิษ และเมื่อแสงไฟจากโคมไฟสาดส่องกระทบใบหน้าของผู้มาเยือน หัวใจของผมก็แทบหยุดเต้น ชายคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็น พลตำรวจตรีธนา ผู้บังคับบัญชาคนใหม่ ผู้ซึ่งกำลังยืนถือแฟ้มคดีลับอีกแฟ้มหนึ่งในมือ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับอยู่บนมุมปาก ขณะที่เสื้อคลุมของเขามีรอยเปื้อนสีดำคล้ายเขม่าควันจากพิธีกรรมที่เพิ่งเสร็จสิ้นลงสดๆ ร้อนๆ "คุยอะไรกันอยู่หรือครับ... ดูท่าทางสนุกกันเสียจริงนะ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในความมืดนี้ด้วยกันนะครับ