น้ำส้มสายชูพุ่งกระฉูด

"ถอยไป!" เสียงตวาดกร้าวของพราวพิชชาดังแทรกเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบวาววับในความมืด บอดี้การ์ดหน้าตายอย่างรวินันท์ไม่ได้ถอยตามคำสั่ง—เธอพุ่งเข้าประชิดตัวคุณหนูตัวแสบในเสี้ยววินาทีที่เงาร่างเบื้องหน้าขยับไหว ฝ่ามือเรียวยาวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของชายฉกรรจ์สวมชุดสูทสากลที่กำลังเงื้อท่อเหล็กฟาดลงมา บิดกระดูกข้อมือของมันจนเสียงข้อต่อลั่นดังกร๊อบท่ามกลางความอลหม่าน นี่ไม่ใช่การลอบทำร้ายธรรมดา แต่เป็นปฏิบัติการกวาดล้างที่คำนวณมาอย่างดิบดีในงานประมูลการกุศลปิดตัวตึกร้างของตระกูลธนภัทร! "รวี ระวังข้างหลัง!" พราวพิชชาหวีดร้องลั่นเมื่อเห็นมีดสั้นเล่มหนึ่งพุ่งตรงมาจากมุมมืด ทว่ารวินันท์กลับตวัดสายตาคมกริบราวกับมองเห็นทุกอย่างสโลว์โมชั่น เธอหมุนตัวเหวี่ยงศอกกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของมือมีดจนมันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในทีเดียว ไร้ซึ่งความลังเล ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความเยือกเย็นที่น่าขนลุก แต่ความวุ่นวายนี้เป็นเพียงฉากบังหน้า... เมื่อกวาดล้างกลุ่มสมุนมือสมัครเล่นจนหมดในเวลาไม่ถึงห้านาที บรรยากาศรอบตัวก็เงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของพราวพิชชาที่ยืนพิงผนังห้องจัดเลี้ยงวีไอพี ดวงตากลมโตคู่สวยกราดมองร่องรอยความเสียหาย ก่อนที่สัญชาตญาณอันตรายจะพุ่งปรี๊ดขึ้นมาเมื่อประตูบานหรูเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของ 'ธนภัทร' ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ "เก่งสมคำร่ำลือจริงๆ บอดี้การ์ดของคุณหนูพราว... น่าเสียดายนะที่คนเก่งๆ มักอายุสั้น" ธนภัทรหัวנסในลำคอ สายตาน่ารังเกียจกวาดมองเรือนร่างอรชรของพราวพิชชาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความโลภระคนสมเพช รวินันท์ก้าวมายืนขวางหน้าพราวพิชชาไว้ทันที ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มแผ่รังสีความเย็นเยียบออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง "ถ้าไม่อยากให้มือข้างที่ถือแก้วไวน์นั่นใช้งานไม่ได้อีกเลย ก็ไสหัวไปซะ ธนภัทร" "ปากดีนักนะอีบอดี้การ์ดรับจ้าง!" ธนภัทรแค่นCחหันไปพยักเพยิดให้บอดี้การ์ดมือดีอีกสองคนที่เหลือพุ่งเข้าชาร์จพร้อมกัน แต่จังหวะนั้นเอง ไฟฟ้าสำรองในอาคารก็ดับพรึบลงเหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลัวที่สาดส่องกระทบใบหน้าคมคายของรวินันท์ให้ดูดุดันราวกับมัจจุราช ความโกลาหลชุลมุนเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียว รวินันท์จัดการผู้ชายสองคนนั้นด้วยการเตะตัดขาและล็อกคอฟาดกับพื้นจนสაბสลบเหมือดในสามกระบวนท่า ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะหันกลับมาหาพราวพิชชา ธนภัทรที่ฉวยโอกาสตอนชุลมุนกลับพุ่งเข้าประชิดตัวคุณหนูตัวแสบที่ขาพลิกเล็กน้อยจากการหลบเศษแก้ว "ปล่อยฉันนะไอ้สารเลว!" พราวพิชชาตวาดลั่น พยายามดิ้นรนสุดฤทธิ์เมื่อท่อนแขนหนาของธนภัทรพยายามโอบรัดเอวบางและฝ่ามือหยาบโลนกำลังปัดป่ายลวนลามไปตามลาดไหล่เปลือยเปล่าของเธอ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนรังเกียจอย่างถึงที่สุด "ปากเก่งนักนะพราวพิชชา... เดี๋ยวเธอจะรู้ว่าบนเตียงเธอยังจะปากดีแบบนี้อยู่ไหม!" ธนภัทรหัวเราะเยาะด้วยความได้ใจ ยื่นใบหน้าอัปลักษณ์เข้าใกล้ซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาว *ควับ!* เสี้ยววินาทีนั้น รวินันท์ที่ยืนอยู่ห่างไปเพียงสองก้าวพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าเสือชีตาร์ มือเรียวแกร่งคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อสูทของธนภัทรเต็มแรง กระชากจนร่างของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลลอยหวือกระแทกเข้ากับผนังห้องกระจกเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! "อั๊ก...!" ธนภัทรสำลักออกมาเป็นเลือดคำโต แรงกระแทกนั้นมหาศาลจนทำให้กระจกนิรภัยด้านหลังร้าวเป็นใยแมงมุม รวินันท์โน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ต่ำทุบและเย็นยะเยือกจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นจนน่าตกใจ "ถ้าแกแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว... ฉันจะทำให้แกไม่มีแผ่นดินจะกลบหน้า จำคำฉันไว้!" ใบหน้าของธนภัทรซีดเผือดไร้สีเลือด ความเย่อหยิ่งทระงำหายไปจนหมดสิ้นเมื่อสบเข้ากับดวงตาของบอดี้การ์ดสาวที่ไม่ได้ขู่เล่น เธอพร้อมจะฆ่าเขาตรงนี้จริงๆ หากเขากล้าขยับเขยื้อน พราวพิชชาหอบหายใจโยนตัวพิงกำแพงอีกด้าน ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังกว้างของบอดี้การ์ดหน้าตายที่ยืนตระหง่านปกป้องเธอไว้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก—ความรู้สึกอุ่นวาบที่ถูกห่อหุ้มด้วยความเกรี้ยวกราดอันดุดันของผู้หญิงคนนี้ ทว่า ความเงียบงันและบรรยากาศตึงเครียดที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งคู่ถูกทำลายลงอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อเสียงแฟลชกล้องถ่ายรูปสาดวาบเข้ามาจากทางประตูห้องที่ถูกเปิดกว้าง พร้อมกับเสียงชัตเตอร์รัวเป็นชุดราวกับปืนกล "แชะ! แชะ! แชะ!" กลุ่มนักข่าวสำนักพิมพ์บันเทิงหัวใหญ่และปาปารัสซี่นับสิบชีวิตกรูเข้ามาในห้องพร้อมไมโครโฟนและกล้องโปรดักชันครบมือ ภาพที่ปรากฏแก่สายตาสาธารณชนในเช้าวันรุ่งขึ้นจึงกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งที่ร้อนแรงที่สุดแห่งปี—ภาพบอดี้การ์ดสาวหน้าตายกำลังกระชากคอเสื้อนักธุรกิจหมื่นล้านจนหน้าซีดเผือดแนบติดผนัง ท่ามกลางคุณหนูไฮโซสาวที่ยืนหอบกระเซอะกระเซิงอยู่เบื้องหลัง น้ำส้มสายชูความหึงหวงและข่าวฉาวพุ่งกระฉูดทะลุปรอทแตกจนฉุดไม่อยู่เสียแล้ว! พราวพิชชาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นบังแสงแฟลช ขณะที่รวินันท์ขมวดคิ้วมุ่น ปล่อยคอเสื้อธนภัทรลงช้าๆ ก่อนจะหันขวับมาสบตากับเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ซวยแล้ว..." พราวพิชชาพึมพำเบาๆ กัดริมฝีปากล่างเมื่อรู้ทันทีว่างานนี้เรื่องใหญ่แน่ แต่ก่อนที่รวินันท์จะได้เอ่ยปากพูดอะไร เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของบอดี้การ์ดสาวก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ รวินันท์เหลือบมองหน้าจอแวบหนึ่งก่อนจะกดรับสาย และเสียงปลายสายที่ตื่นตระหนกก็ดังลอดออกมาจนได้ยินกันทั่ว *“รวี! แกเห็นข่าวหน้าหนึ่งหรือยัง? ตอนนี้หุ้นบริษัทพราวพุ่งกระฉูดในทางลบเพราะรูปแกกำลังบีบคอธนภัทรว่อนเน็ตไปหมดแล้ว! และที่แย่กว่านั้น... มีคนส่งหมายศาลและจดหมายขู่ฆ่าส่งตรงมาที่คฤหาสน์แล้วตอนนี้!”* รวินันท์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองพราวพิชชาที่กำลังหน้าซีดเผือดไม่แพ้กัน ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะกดตัดสายแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของพราวพิชชาเย็นเฉียบลงทันที "เตรียมตัวเก็บกระเป๋าซะคุณหนู... เพราะตอนนี้พวกมันไม่ได้มาแค่เงาหัว แต่พวกมันส่ง 'แขกไม่ได้รับเชิญ' มาถึงหน้าประตูห้องพักของเราแล้ว" ...ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความแซ่บของคู่นี้เสมอนะคะ