กลับสู่โลกความจริงอันโหดร้าย

"มีน... ตั้งสติก่อน!" ฉันหวีดเสียงลอดไรฟันในขณะที่มือเรียวรีบคว้าข้อมือเพื่อนสนิทเอาไว้แน่น เนื้อผ้าซาตินเนื้อดีของชุดราตรีเปื้อนรอยเลือดสีเข้มจนน่ากลัว กลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ลอยแตะจมูกท่ามกลางความอลหม่านของงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาสู่กรุงเทพฯ มีนาราตัวสั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างบางเซถลาจนฉันต้องใช้แรงทั้งหมดดึงเธอเข้ามาหลบหลังเสาต้นใหญ่ของห้องโถงโรงแรมหรู "พราว... คือว่าฉัน..." มีนาราอ้าปากพะงาบๆ ใบหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด "ฉันไม่ได้ตั้งใจ... มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นก็ไม่รู้!" "อย่าเพิ่งพูดอะไรทั้งนั้น" ฉันกัดริมฝีปากแน่น สมองหมุนเร็วจี๋ราวกับเครื่องจักร งานเลี้ยงต้อนรับทายาทหมื่นล้านที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เพื่อตบตาผู้คนและความสงสัยเรื่องการหายตัวไปของฉันเมื่อสัปดาห์ก่อน กำลังดำเนินไปอย่างเพอร์เฟกต์ แสงไฟแชนเดอเลียร์ระยิบระยับ เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ และเสียงหัวเราะเสแสร้งของไฮโซจอมปลอม—ทุกอย่างช่างดูย้อนแย้งกับคราบเลือดบนกระโปรงของมีนาราเสียจริง และที่สำคัญที่สุด... รวินันท์หายไปไหน? บอดี้การ์ดหน้าตายที่ควรจะยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่าง กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่ไฟในห้องจัดเลี้ยงกะพริบเตือนเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ให้ตายสิ ยัยบ้าเอ๊ย! พอฉันต้องการใช้ยัยนี่ทีไร มักจะชอบทำตัวเป็นเงาล่องหนทุกทีสิน่า! "เกิดอะไรขึ้น?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับผิวน้ำในคืนไร้ลมดังขึ้นเหนือศีรษะ ฉันสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองก็พบกับใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยความเย็นชาเป็นเอกลักษณ์ รวินันท์ก้าวเข้ามาประชิดตัวในชุดสูทสีเข้มเข้ารูป ดวงตาคมกริบกวาดตามองรอยเลือดที่กระโปรงของมีนาราก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ฉัน รวดเร็วและเฉียบคมเหมือนเรดาร์ตรวจจับวัตถุอันตราย "รวี! เธอไปไหนมาฟะ รู้ไหมว่าเกิดเรื่อง..." ฉันโวยวายใส่ทันทีด้วยความหงุดหงิดผสมโล่งใจที่เห็นยัยบอดี้การ์ดโผล่หัวมาสักที "ฉันไปตรวจเช็คความปลอดภัยที่ระเบียงด้านหลังมาค่ะ มีคนจongใจตัดสายกล้องวงจรปิดจุดนั้น" รวินันท์ตัดบทด้วยน้ำเสียงจริงจัง สายตาคมกวาดมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง "แล้วนี่มันอะไรกัน?" "เลือด..." มีนาราพึมพำเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า "ฉันเดินไปเข้าห้องน้ำแล้วเจอ... เจอซองเอกสารนี้วางอยู่บนอ่างล้างหน้า พอดึงออกมาดูก็... ก็เจอแบบนี้ค่ะ" เธอยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลยับยู่ยี่ให้รวินันท์ รวินันท์รับมาด้วยมือเดียวโดยไม่ละสายตาจากฝูงชน นิ้วเรียวยาวแกะซองออกอย่างคล่องแคล่ว เผยให้เห็นภาพถ่ายโพลารอยด์หลายใบที่ร่วงกราวลงมาบนพื้น—ภาพถ่ายของฉันกับมีนาราตอนอยู่ที่รีสอร์ต รวมถึงภาพ... ร่างไร้ลมหายใจของบอดี้การ์ดคนอื่นๆ ที่ถูกส่งไปคุ้มกันอีกจุดหนึ่ง! หัวใจของฉันกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่การขู่ แต่มันคือคำประกาศสงคราม "เกมเริ่มต้นขึ้นแล้วสินะคะ" รวินันท์พึมพำเสียงลอดไรฟัน แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับวาวโรจน์ด้วยประกายอันตราย ขาก้าวเข้าไปขนาบข้างฉันโดยอัตโนมัติ ร่างกายกำยำแต่ซ่อนรูปภายใต้ชุดสูทแผ่รังสีปกป้องอย่างชัดเจน "คุณพราว... ถอยไปอยู่ข้างหลังฉันค่ะ" "ไม่เอาหน่า ฉันไม่ใช่เด็กสาวอ่อนแอนะรวี ฉัน-" "ฉันบอกให้ถอยค่ะ!" รวินันท์หันมาตวาดเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้ามาในตาฉันด้วยความดุดันผสมความเป็นห่วงที่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "อย่าดื้อกับฉันตอนนี้ พราวพิชชา!" น้ำเสียงที่จริงจังจนน่าใจหายทำให้ฉันชะงักไปชั่วขณะ ยัยนี่... เวลาโหมดจริงจังน่ากลัวชะมัด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะให้กับความปกป้อง(แบบปากร้าย)นี้ทุกทีสิน่า! "แหมๆ ภาพบาดตาบาดใจอะไรอย่างนี้ครับเนี่ย คุณพราวพิชชา..." เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของเสาอีกต้น ขัดจังหวะความตึงเครียดตรงหน้า ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมา รอยยิ้มเยือกเย็นและแววตาเจ้าเล่ห์ที่ฉันเกลียดแสนเกลียดปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาแต่ไร้หัวใจ ธนภัทร... เขากวาดสายตามองพวกเราสามคนด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ มือข้างหนึ่งถือแก้วแชมเปญแกว่งไปมาเบาๆ ราวกับสถานการณ์นองเลือดเมื่อครู่เป็นเพียงละครฉากหนึ่ง "ธนภัทร!" ฉันกัดฟันกรอด พุ่งตัวจะเข้าไปเอาเรื่องให้สาสมกับสิ่งที่มันทำ แต่รวินันท์กลับคว้าต้นแขนฉันไว้แน่น แรงดึงของเธอรั้งฉันให้กลับมาอยู่ด้านหลังทันที "ใจเย็นก่อนสิครับคุณพราว การกลับมาเมืองหลวงครั้งนี้ของคุณ มันช่างน่าตื่นเต้นเสียจริงว่าไหม?" ธนภัทรเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยมาปะทะจมูก "คุณคิดจริงๆ หรอกเหรอว่าหนีพ้นเงื้อมมือผมไปได้ที่รีสอร์ตบ้านนอกนั่น?" "แกเป็นคนทำ..." รวินันท์เป็นคนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทแต่กดดันจนธนภัทรต้องเหลือบมอง ร่างสูงหยุดยืนห่างจากพวกเราไม่ถึงสองก้าว รอยยิ้มบนหน้าเขายิ่งกว้างขึ้นเมื่อสบตากับบอดี้การ์ดหน้าตาย "บอดี้การ์ดฝีมือดีนี่นา... น่าเสียดายจังนะครับ ที่ต่อให้เก่งแค่ไหน ก็ปกป้องคนที่คุณรักไม่ได้ตลอดไปหรอก" ธนภัทรหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะหันมามองฉัน "ว่าไหมครับ... คุณหนูพราว?" ฉันแค่นหัวเราะในลำคอ เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอันตรายนั้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในใจจะเริ่มหวาดหวั่นกับสถานการณ์รอบด้านที่ถูกปิดล้อม "ฝันไปเถอะธนภัทร แกคิดว่าคนอย่างฉันจะยอมก้มหัวให้หมาลอบกัดอย่างแกเหรอ?" "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ..." ธนภัทรยิ้มเหี้ยม เขายื่นมือออกมาราวจะคว้าคางฉัน "ถ้ายื่นมือสกปรกของคุณแตะต้องเธอแม้แต่นิดเดียว..." รวินันท์ขยับตัวเข้าประชิด พริบตาเดียว ปลายกระบอกปืนเก็บเสียงสีดำสนิทก็ถูกชักออกมาจากเสื้อสูทรวดเร็วดั่งเสือชีตาห์ และจ่อตรงเข้าที่หว่างคิ้วของธนภัทรอย่างไร้ความลังเล "ฉันจะเป่าสมองคุณตรงนี้ ให้สมเกียรติศพของลูกน้องคุณดีไหมล่ะคะ?" บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งทันที แขกเหรื่อในงานยังคงสนุกสนานโดยไม่รู้เลยว่าหลังเสานี้มีความตายรออยู่แค่เอื้อม ธนภัทรชะงัก รอยยิ้มบนหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะฉายแววโรคจิตออกมามากกว่าเดิม "กล้ามากนะ..." ธนภัทรหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แม้ปากกระบอกปืนจะจ่ออยู่ตรงหน้า "แต่คิดเหรอว่าคุณยิงผมตอนนี้แล้วคุณจะรอดออกไปจากโรงแรมนี้ได้?" รวินันท์ไม่ตอบ เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย—รอยยิ้มที่สวยหยดแต่เยียบเย็นจนน่ากลัว นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดไกปืนทีละน้อย "ก็ลองดูสิคะ ว่ากระสุนของฉันกับคนของคุณ ใครจะเร็วกว่ากัน..." *ปัง!* เสียงกรีดร้องดังสนั่นลั่นห้องจัดเลี้ยงเมื่อไฟทุกดวงดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งในพริบตาเดียว และก่อนที่ฉันจะได้ตั้งสติ แรงกระชากอันรุนแรงก็ดึงร่างฉันให้ล้มคะมำเข้าไปซบกับแผ่นอกคุ้นเคย รวินันท์ใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวฉันแน่นจนแทบจมหายไปกับตัวเธอ ส่วนมืออีกข้างยังคงถือปืนมั่น "รวี..." ฉันครางชื่อเธอท่ามกลางความมืดและเสียงโกลาหล "เงียบค่ะ..." เสียงกระซิบกระเส่าดังอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอทำให้หัวใจฉันเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "เกาะฉันไว้แน่นๆ... เรากำลังจะตกหลุมพรางของจริงแล้วค่ะ" แล้ววินาทีนั้นเอง... แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นเงาร่างนับสิบที่พุ่งเข้ามาล้อมรอบพวกเราจากทุกทิศทุกทาง! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ!