ย้ายเข้าบ้านเดี่ยว... นรกขุมที่หนึ่ง

เสียงกระแทกของกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมใบโตตกลงบนพื้นพรมราคาแพงระยับในห้องนั่งเล่น ไม่ได้ทำให้ผู้หญิงที่ยืนไขว่ห้างอยู่ริมกระจกใสบานใหญ่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย พราวพิชชาปรายตามองผู้หญิงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทที่เพิ่งก้าวเข้ามาในอาณาจักรส่วนตัวของเธอด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รวินันท์ หรือที่เธอแอบตั้งฉายาให้ในใจว่า 'ยศบอดี้การ์ดหน้าตาย' กำลังกวาดสายตาสำรวจเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมืองด้วยความเรียบเฉย ราวกับสถานที่มูลค่าร้อยล้านแห่งนี้เป็นเพียงแค่ห้องพักเกรดสามข้างทาง "เชิญค่ะ... ทางเข้าสู่ขุมนรกที่คุณเลือกเดินเข้ามาเอง" เสียงหวานติดจะเหวี่ยงเล็กน้อยเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดลงทันที พราวพิชชาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดเดรสสั้นสีแดงเพลิงขับเน้นให้รูปร่างเพรียวระหว่าดูโดดเด่นและทรงพลัง เธอก้าวเข้าไปหารวินันท์ทีละนิด ส้นสูงปักหมุดกระทบพื้นเกิดเสียงดังน่ารำคาญใจในโสตประสาทของคนฟัง "หวังว่าเงินเดือนที่ฉันจ่ายผ่านบริษัทบอดี้การ์ด จะคุ้มค่ากับความสามารถในการ 'เป็นเงา' ตามติดฉันนะยะ... รวินันท์" รวินันท์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเหลืออด เธอยกมือขึ้นกอดอก ปล่อยให้ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความพยศของคนเป็นคุณหนู "ถ้าฉันทำหน้าที่แค่เป็นเงา คุณพราวคงไม่ต้องเดือดร้อนจ้างฉันมาตั้งแต่แรกหรอกค่ะ สิ่งที่ฉันต้องทำไม่ใช่แค่เดินตามตูดคุณ แต่คือการกันกระสุน... และกัน 'ความโง่เง่า' บางอย่างที่คุณชอบพาตัวเองไปเสี่ยงต่างหาก" "นี่คุณ!" พราวพิชชาหน้าตึงขึ้นมาทันที ปากอิ่มเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้าสวยเฉี่ยว เธอเกลียดผู้หญิงคนนี้ เกลียดสายตานิ่งสนิทที่มองมาทางเธอราวกับเธอกเป็นเด็กอมมือ ทั้งที่อายุเธอกับยัยบอดี้การ์ดนี่ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก "ปากดีแบบนี้ ระวังจะไม่มีปัญญาใช้เงินเดือนนะคะ บอดี้การ์ดตกอับ!" "ปากดีกว่าคุณพราวก็แล้วกันค่ะ" รวินันท์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ไร้ความสะดุ้งสะเทือน เธอเดินเลี่ยงร่างบางที่ขวางทางอยู่ ไปยังโซนห้องครัวเปิดโล่งอย่างไร้มารยาท ก่อนจะเปิดตู้เย็นแล้วหยิบน้ำ minerales ออกมาจิบหน้าตาเฉย "เช็คอินเรียบร้อย ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันจะนอนห้องนอนใหญ่ฝั่งตะวันตก ส่วนคุณนอนห้องเดิม... และห้ามล็อคประตูเวลานอนเด็ดขาด" "เดี๋ยวนะ! ใครอนุญาตให้คุณนอนห้องนอนใหญ่ฝั่งนั้น!" พราวพิชชาปรี่เข้าไปกระชากแขนเรียวของอีกฝ่ายให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน การปะทะกันอย่างใกล้ชิดทำให้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นกายเย็นๆ ของรวินันท์ลอยเข้าจมูกคุณหนูตัวแสบจนเธอเผลอชะงักไปชั่วขณะ รวินันท์สูงกว่าเธอราวๆ สามเซนติเมตร ทำให้เวลาที่อีกฝ่ายก้มมองลงมา พราวพิชชาต้องเงยหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างเลี่ยงไม่ได้ "กฏข้อที่หนึ่งของการเป็นบอดี้การ์ดอารักขา... ฉันต้องอยู่ใกล้จุดเสี่ยงและทางเข้าออกหลักที่สุดเพื่อความปลอดภัยของคุณ" รวินันท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทุุ่มต่ำลงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับดวงตาสั่นไหวคู่นั้น "หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ได้เวลานอนใกล้ฉัน?" "หลงตัวเองที่สุด!" พราวพิชชาผลอกร่างสูงออกเต็มแรง ใบหน้าสวยเห่อร้อนขึ้นมาอย่างกะทันหันด้วยความเคืองโกรธผสมความเขินอายที่หาที่มาไม่ได้ เธอชี้หน้าคาดโทษ "ฝันไปเถอะยัยบอดี้การ์ดหน้าตาย! อยู่ร่วมชายคาเดียวกันแค่สัปดาห์เดียว ฉันจะทำให้คุณทนไม่ไหวจนต้องขอลาออกไปร้องไห้แทบเท้าฉันเอง คอยดู!" "งั้นเรามาดูกกันค่ะ ว่าใครจะร้องไห้ก่อนกัน" รวินันท์ยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มแรกตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของพราวพิชชาเต้นรัวผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด บรรยากาศในเพนท์เฮาส์หรูคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของสงครามประสาทที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมถอยให้กัน พราวพิชชาหันหลังสะบัดบ็อบใส่เตรียมจะเดินหนีเข้าห้องนอนเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ทว่า... เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดในห้องเสียก่อน *ติ๊งต๊อง!* พราวพิชชาชะงักฝีเท้า รวินันท์หรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณนักฆ่าและบอดี้การ์ดมืออาชีพตื่นตัวขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างสูงพุ่งเข้ามาคว้าแขนของคุณหนูตัวแสบให้ถอยไปอยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมืออีกข้างที่เอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อสูทเตรียมชักอาวุธที่ซ่อนอยู่ข้างเอว "ใครมาเวลานี้..." พราวพิชชาพึมพำด้วยความสงสัย เพราะไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่เพนท์เฮาส์ส่วนตัวแห่งนี้ นอกจากมีนาราเพื่อนสนิท รวินันท์ไม่ตอบ เธอก้าวเข้าไปประชิดบานประตู Smart Door ดิจิทัลหน้าห้อง สายตาคมกริบมองผ่านช่องมองภาพและหน้าจอแสดงผลกล้องวงจรปิด... ก่อนที่ใบหน้าเรียบเฉยจะถอดสีลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาของคนที่ยืนอยู่ด้านนอก ไม่ใช่มีนารา... และไม่ใช่พนักงานส่งของ หน้าจอแสดงผลปรากฏภาพชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบ รอยยิ้มเย็นเยียบที่ถูกส่งตรงมายังกล้องวงจรปิดทำให้คนที่มองผ่านจอยังรู้สึกหนาวสันหลังวาบ ธนภัทร... ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะฮุบกิจการและชีวิตของพราวพิชชา ยืนถือช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตาอยู่หน้าห้อง พร้อมกับรอยยิ้มของมัจจุราชที่รู้ดีว่าเหยื่อกำลังติดกับดัก รวินันท์หันกลับมาสบตากับพราวพิชชาที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำพูดใดออกมา เสียงเคาะประตูก็เคาะย้ำสามครั้งติดกันอย่างจงใจ... ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องที่เงียบงัน "เปิดประตูให้หน่อยสิคะ... คุณหนูพราว" เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านลำโพงหน้าประตูเข้ามา พร้อมกับความตายที่ยืนรออยู่แค่เอื้อม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดตามความแซ่บในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!