ตามติดชีวิตคุณหนูไฮโซ

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนในห้องแต่งตัวดังเป็นจังหวะกระชั้นชิด สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกของฉันจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ ให้ตายเถอะ! นี่ผู้หญิงอย่างฉัน—พราวพิชชา ทายาทหมื่นล้านที่ผู้ชายค่อนประเทศต่อคิวรอแคล้วคลาดสายตา ต้องมาทนยืนให้ยัยบอดี้การ์ดหน้าตายจัดการแต่งตัวให้เหมือนตุ๊กตาไขลานอย่างนั้นหรือคะ! “ยืนนิ่งๆ ค่ะคุณพราว ถ้าขยับอีกนิดเดรสซาตินผ่าข้างตัวนี้อาจจะกลายเป็นผ้าขี้ริ้วราคาแพงก่อนเราจะก้าวออกจากห้องเสียก่อน” เสียงเรียบสนิทติดจะเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง รวินันท์ในชุดสูทสากลเข้ารูปสีดำสนิทกำลังใช้มือเรียวยาวรูดซิปชุดราตรีสีแดงเพลิงแนบเนื้อให้ฉันด้วยความคล่องแคล่ว แววตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งนั้นสะท้อนความจริงจังที่น่าหมั่นไส้เป็นที่สุด “ปากคอเรานี่มันน่าเอาพลาสเตอร์ปิดตายเสียจริงนะรวี ใครกันแน่ที่ลากฉันมาแต่งตัวเป็นนางพญาตกยากแบบนี้ แล้วไอ้หน้าที่ผู้ช่วยติดตามจำเป็นเนี่ย ฉันสั่งให้เธอไปสืบเรื่องธนภัทร ไม่ใช่ให้มาทำหน้าที่สไตลิสต์ส่วนตัวนะยะ” ฉันหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้า เชิดคางขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ระยะห่างระหว่างเราตอนนี้จะใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่มวนบางที่เธอแอบสูบตอนเผลอ รวีถอนหายใจยาว พลางขยับมือจัดสาบเสื้อให้ฉันด้วยความรวดเร็ว ดวงตากลมโตคู่คมช้อนขึ้นมองนิ่ง “ถ้าคุณหนูไฮโซอย่างคุณเดินเข้างานประมูลเพชรการกุศลคืนนี้ด้วยชุดกางเกงยีนส์ขาดๆ แบบที่ชอบใส่ ฉันเกรงว่าตระกูลของคุณคงได้อับอายขายขี้หน้ามากกว่าเรื่องที่ถูกธนภัทรฮุบหุ้นเสียอีกค่ะ อีกอย่าง... งานนี้คือบ่อเกิดของข้อมูลวงในที่พวกเราตามหา ถ้าไม่อยากถูกไอ้เสี่ยหื่นกามพพวกนั้นลวนลามจนเสียแผน ก็หุบปากแล้วเดินตามหลังฉันให้ห่างไม่เกินหนึ่งก้าวค่ะ” คำพูดจิกกัดแบบหน้าตายแต่แฝงความห่วงใยเจือจางทำให้ฉันต้องเม้มปากแน่น ความโกรธที่เคยพุ่งพล่านเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในช่องท้อง ให้ตายสิ... ยัยนี่ชอบทำตัวเป็นเจ้าชีวิตฉันอยู่เรื่อยเลย! ครึ่งชั่วโมงต่อมา แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระย้าลงมาสะท้อนกับเครื่องเพชรราคาแพงระยับภายในห้องจัดเลี้ยงสุดหรู บรรยากาศภายในงานคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของเงินตรา อำนาจ และความโลภที่เคลือบไว้ด้วยรอยยิ้มจอมปลอม ในฐานะ "ผู้ช่วยส่วนตัว" ฉันในชุดเดรสสีแดงเพลิงผ่าสูงจึงทำได้เพียงเดินตามหลังรวินันท์ที่สวมบทบาทเป็นบอดี้การ์ดมืออาชีพคอยกวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง ท่าทางทะมัดทะแมงและใบหน้าสวยคมที่นิ่งสนิทดึงดูดสายตาบรรดาแขกเหรื่อในงานได้ไม่น้อย แต่มีหรือที่คนอย่างพราวพิชชาจะยอมเป็นแค่เงาให้ใคร “อ้าว... คุณพราวพิชชา คนสวยแห่งตระกูลอัครเดชากุล ไม่นึกว่าจะมาร่วมงานประมูลการกุศลแบบนี้ด้วยนะครับเนี่ย” เสียงทุ้มต่ำน่าขยะแขยงดังขึ้นพร้อมกับร่างท้วมของ ‘เสี่ยประจักษ์’ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เจ้าของพุงพลุ้ยที่เดินเข้ามาขวางทางเราไว้ แววตาหื่นกระหายกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของฉันอย่างไม่ปิดบัง แถมมือหนายังทำท่าจะเอื้อมมาแตะที่ไหล่เปลือยเปล่าของฉันด้วยความถือวิสาสะ “ถอยไปค่ะ” ฉันเสียงแข็ง สะบัดตัวหลบด้วยความรังเกียจ “แหม... จะรีบปฏิเสธทำไมล่ะครับคนสวย ช่วงนี้ธุรกิจที่บ้านกำลังมีปัญหานี่นา เผื่อสนใจให้เสี่ยคนนี้ช่วยพยุง... อุ๊บ!” ยังไม่ทันที่เสี่ยประจักษ์จะได้พูดจบประโยค ร่างหนาของเขาก็ต้องเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยแรงกระแทกจากท่อนแขนแข็งแรงของรวินันท์ที่ก้าวเข้ามาขวางกลางไว้อย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ บอดี้การ์ดหน้าตายไม่ได้ใช้ความรุนแรงเกินเหตุ แต่แรงกดดันจากแววตาคมกริบที่ส่งตรงไปหาเสี่ยประจักษ์นั้นเย็นยะเยือกจนอีกฝ่ายหน้าซีดเผือด “ขอโทษด้วยนะคะเสี่ย พอดีคุณพราวมีบอดี้การ์ดส่วนตัวคอยดูแลอยู่แล้ว และฉันคิดว่ามือสกปรกๆ ของเสี่ยคงไม่เหมาะที่จะมาแตะต้องเนื้อต้องตัว ‘นายจ้าง’ ของฉันหรอกค่ะ” รวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคมบาดลึก รอยยิ้มหยันที่มุมปากนั้นทำเอาเสี่ยประจักษ์หน้าเสียจนต้องรีบเดินหนีหายไปในฝูงชนทันที ฉันลอบกลืนน้ำลายลงคอ มองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังลมฝนให้ฉันเมื่อครู่ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นระรัวขึ้นมาเสียดื้อๆ ทั้งที่ควรจะรู้สึกโล่งใจแท้ๆ แต่ทำไม... ยัยบอดี้การ์ดนี่ถึงได้เท่เกินหน้าเกินตาไปเสียทุกทีนะ! “มองอะไรคะ หน้าฉันมีรอยเปื้อนหรือไง” รวีหันกลับมาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดนิดๆ เมื่อเห็นฉันจ้องเธอไม่วางตา “เปล่า... แค่คิดว่าเธอก็ใช้ได้นี่นา ยัยบอดี้การ์ดหน้าตาย” ฉันยิ้มมุมปาก เชิดหน้าขึ้นท้าทายตามประสาคนปากเก่ง รวีหรี่ตามองฉันเล็กน้อย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ว “เก็บแรงไว้เถียงฉันทีหลังเถอะค่ะคุณหนู เพราะดูเหมือนว่า... แขกคนสำคัญที่คุณไม่อยากเจอที่สุดกำลังเดินมาทางนี้แล้ว” ฉันชะงัก กวาดสายตาตามทิศทางที่รวีมองไป และวินาทีนั้นเองที่รอยยิ้มบนใบหน้าของฉันแทบจะแข็งค้าง... ร่างสูงโปรดของ ‘ธนภัทร’ กำลังก้าวตรงเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความอันตรายขั้นสุด [CLIFFHANGER HOOK]: “สวัสดีครับคุณพราว... ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคุณในที่แบบนี้” ธนภัทรเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนขนลุก ก่อนจะเบนสายตาคมปลาบมาที่รวินันท์ “แล้วก็นี่... บอดี้การ์ดคนใหม่ของคุณสินะครับ ระวังตัวหน่อยเถอะ เพราะของบางอย่างที่คิดว่าปลอดภัย... อาจจะกำลังพังคาטחมือคุณเองในไม่ช้า” รวีขยับก้าวมาบังหน้าฉันไว้ทันที มือเรียวใต้สูทสีดำเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกซ่อนใต้เสื้อแจ็คเก็ตโดยอัตโนมัติ พร้อมกับที่สายตาทั้งสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือดราวกับไฟกับน้ำมัน และก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยปากสวนกลับ ร่างของชายชุดดำอีกสามคนก็กรูเข้ามาปิดล้อมทางออกทุกด้าน พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูจากรวีที่ทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ “เกมพลิกแล้วค่ะ... จับมือฉันไว้แน่นๆ อย่าปล่อยเด็ดขาด!” (โปรดติดตามตอนต่อไป) — โรสแมรี่พิษ — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของยัยบอดี้การ์ดกับคุณหนูตัวแสบนะคะ!