หลักฐานชิ้นสำคัญ

เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังบานไม้สักทองให้หลุดติดมือ ตามมาด้วยเสียงโวยวายของมีนาราที่เจือปนความตื่นตระหนกจนเส้นเสียงสั่นพร่า *“พราว! รวี! พวกเธออยู่ในนั้นใช่ไหม เปิดประตูเร็วเข้า! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนของธนภัทราบุกมาปิดล้อมตึกนี้ไว้หมดแล้ว!”* บรรยากาศในห้องทำงานเก่าแก่ของตึกร้างสาขาเก่าแกהของบริษัทเดชาวัตส์พุ่งดิ่งสู่จุดวิกฤตทันที ทว่ารวินันท์กลับไม่มีทีท่าลนลานแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งคู่นั้นยังคงฉายแววเยือกเย็นและเฉียบขาด สมกับที่เคยผ่านสนามรบและคดีอาชากรรมซับซ้อนมาโชกโชนในฐานะอดีตนายตำรวจมือปราบ รวีเบนสายตากลับมาจากรอยแง้มของหน้าต่างที่มองเห็นกลุ่มชายชุดดำจำนวนครึ่งคู่นำกำลังเข้าประชิดตัวอาคาร ก่อนจะหันมาสบตากับคุณหนูตัวแสบที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทีเชิดๆ แม้ใบหน้าสวยหวานจะเริ่มซีดเผือดลงเล็กน้อย แต่ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อยังคงแค่นั้นหยันออกมาได้อย่างน่าหมั่นไส้ "ไงล่ะท่านผู้กอง... ไหนบอกว่าวางแผนไว้รัดกุมนักไม่ใช่เหรอคะ ทำไมตอนนี้หมาป่ามันถึงวิ่งเข้ามากัดถึงหน้าถ้ำเราได้เร็วกว่าที่คิดล่ะคะ" พราวพิชชาเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ทั้งที่หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นรัวระส่ำด้วยความหวาดหวั่นไม่แพ้ใคร ร่างระหงขยับเข้ามาใกล้บอดี้การ์ดหน้าตายโดยสัญชาตญาณ แม้ปากจะเก่งแค่ไหน แต่ในสถานการณ์คับขันแบบนี้ กลิ่นกายสะอาดเจือจางความเย็นชาของอีกฝ่ายกลับเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอยังรู้สึกว่าตัวเองยังยืนหยัดอยู่ได้ รวีถอนหายใจยาวพรืด พลางเอื้อมมือหนาไปคว้าข้อมือเรียวของคนปากเก่งไว้แล้วดึงเข้ามาหลบหลังเสาปูนหนาทึบอย่างรวดเร็ว แรงปะทะนั้นทำให้พราวพิชชาเซถลาเข้าแนบชิดแผ่นอกแกร่งจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น "ถ้าฉันไม่วางแผนรัดกุม ป่านนี้เราคงโดนมันหิ้วหัวไปส่นตีนธนภัทรตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในตึกนี้แล้วค่ะคุณพราว" รวีโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุบต่ำดุดันแต่แฝงด้วยความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อน "เลิกทำตัวเป็นคุณหนูหัวรั้นแล้วหุบปากเงียบๆ สักวิเถอะค่ะ ถ้าไม่อยากให้กระสุนมันเจาะกะโหลกสวยๆ ของเธอซะก่อน" "นี่คุณ! ปากคอเราะร้ายจริงนะ ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยพูดจาดีๆ กับฉันสักคำ... อุ๊บ!" รวีใช้ฝ่ามือหนาปิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังต่อปากต่อคำไว้สนิท ดวงตาคู่คมดุส่งสัญญาณเตือนให้เงียบเสียงลงเมื่อได้ยินเสียงฝเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังเดินขึ้นบันไดมาใกล้ชั้นที่เราอยู่ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงปะปนกับกลิ่นบุหรี่ฉุนกึกโชยเข้ามาแตะจมูก บ่งบอกว่าผู้มาเยือนไม่ใช่แค่ลูกน้องกระจอกๆ แต่เป็นมือขวาคนสนิทของธนภัทรที่ตามกลิ่นเรามาไม่ผิดเพี้ยน ในสถานการณ์ที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ รวีไม่ได้ตื่นตระหนก มือข้างหนึ่งยังคงล็อกเอวบางของคนตรงหน้าให้อยู่ในอ้อมแขนเพื่อป้องกันอันตราย ส่วนมืออีกข้างค่อยๆ ควักแฟลชไดรฟ์ตัวจิ๋วที่เพิ่งงัดขโมยมาจากตู้เซฟลับของธนภัทรออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญ... ข้อมูลลับทั้งหมดที่เชื่อมโยงเส้นทางการเงินและการปล่อยข่าวปลอมเพื่อดิสเครดิตบริษัทของตระกูลเดชาวัตส์ รวมถึงเอกสารการฮุบกิจการที่ลงนามโดยลายมือชื่อของธนภัทรเอง หากหลักฐานชิ้นนี้หลุดรอดไปถึงมือตำรวจหรือสื่อมวลชน อนาคตทางธุรกิจของธนภัทรจะพังทลายในชั่วข้ามคืน และตระกูลของพราวพิชชาจะพ้นจากเงื้อมมือของปีศาจหน้าเลือดตัวนี้เสียที "เอกสารอยู่ในนี้หมดแล้วใช่ไหม..." พราวพิชชาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตมองแฟลชไดรฟ์สีดำในมือของรวีด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งอก ตื้นตัน และหวาดกลัว "แล้วเราจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง ประตูก็โดนล็อก ทางหนีไฟก็น่าจะโดนพวกมันดักไว้หมดแล้ว" "เชื่อมือฉันสิคะ" รวีเอ่ยเสียงนิ่ง แต่แววตากลับสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อก้มลงมองใบหน้าหวานที่อยู่ใกล้แค่คืบ จนแทบจะสัมผัสลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน "ฉันเคยพาเธอนรกแตกมาแล้ว แค่ไอ้พวกสมุนกระจอกพวกนี้ ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกค่ะคุณหนู" คำพูดมั่นอกมั่นใจนั้นทำให้พราวพิชชาเผลอหมั่นไส้จนอยากจะหยิกแขนแกร่งสักทีสองที แต่เมื่อเห็นสายตาจริงจังและเด็ดเดี่ยวของคนตรงหน้า ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก็ตีรวนขึ้นมาในอก ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากสัมผัสแนบชิดทำให้เธอเผลอใจเต้นแรงกว่าเดิม... บ้าจริง นี่เธอกำลังหวั่นไหวให้กับบอดี้การ์ดหน้าตายปากจัดคนนี้เนี่ยนะ! ปึง! เสียงพังประตูห้องพักครูปลายโถงดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงตะโกนกร้าวของหัวหน้าชุดมือปราบฝั่งตรงข้าม *“แยกย้ายกันค้นหา! มันต้องแอบอยู่แถวนี้แน่ นายสั่งมาว่าต้องเอาตัวคุณพราวกับแฟลชไดรฟ์กลับไปให้ได้ ต่อให้เหลือแต่ศพก็ช่าง!”* รวีขบกรามแน่น สายตาคมกริบกวาดมองรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนีทีไล่ ก่อนจะตัดสินใจดึงมือพราวพิชชาให้วิ่งลัดเลาะไปตามมุมมืดของห้องโถงเก่า เพื่อมุ่งหน้าไปยังช่องระบายอากาศด้านหลังที่เชื่อมต่อกับตึกข้างเคียง ทว่า... ในจังหวะที่เรากำลังจะพ้นขอบประตูห้องเก็บเอกสาร ร่างสูงใหญ่ของชายชุดดำคนหนึ่งก็ก้าวพรวดเข้ามาขวางทางไว้พอดี! "เฮ้ย! เจอตัวแล้ว!" ไม่รอให้ศัตรูทันได้ชักอาวุธ รวีก็พุ่งเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วแสง มือข้างหนึ่งปัดปืนในมือของอีกฝ่ายกระเด็นตกพื้น ก่อนจะใช้ศอกกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่จนชายร่างยักษ์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในพริบตาเดียว "เก่งไม่เบานี่คุณบอดี้การ์ด..." พราวพิชชาเปรยขึ้นด้วยความทึ่ง ระคนโล่งอก "อย่าเพิ่งชมค่ะ รีบวิ่ง!" รวีคว้ามือเรียวให้วิ่งต่อทันที แต่ทว่า... ก่อนที่เท้าทั้งสองคู่จะก้าวพ้นขอบหน้าต่างเพื่อหลบหนี เสียงปรบมือช้าๆ แต่อย่างเยือกเย็นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงสง่าของใครบางคนก้าวออกมาจากเงาดำของเสาต้นใหญ่ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปากและแววตาสมเพชเวทนาทำให้หัวใจของพราวพิชชาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "คิดว่าจะหนีพ้นเหรอครับ... คุณหนูพราวพิชชา และคุณตำรวจตกอับ" ธนภัทรปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับลูกน้องอีกนับสิบชีวิตที่เดินล้อมกรอบเข้ามาปิดตายทุกเส้นทาง ทางออกถูกตัดขาด และในมือของธนภัทรเวลานี้... กำลังเล็งปากกระบอกปืนสีดำสนิทตรงมาที่ร่างของเราทั้งคู่อย่างเลือดเย็น รวีผลักพราวพิชชาไปหลบไว้ด้านหลังทันที พร้อมกับก้าวออกมายืนบังกระสุนให้อย่างไม่กลัวตาย ดวงตาคู่คมจ้องมองอริเก่าเขม็ง มือเรียวแอบควักปืนพกสั้นออกมาเตรียมพร้อมรับมือในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย "วางแฟลชไดรฟ์ลงซะ... แล้วฉันจะปล่อยให้เธอสองคนตายแบบไม่ทรมานมากนัก" ธนภัทรยิ้มเยาะ แววตาเต็มไปด้วยความกระหายชัยชนะ รวีแค่นAเสียงหัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนริมฝีปากบางเฉียบ "คิดว่าคนอย่างรวินันท์จะกลัวลูกกระสุนกระจอกๆ ของแกเหรอคะ... ถ้าอยากได้นัก ก็มาเอาเองสิไอ้สารเลว!" เพิ่งจะสิ้นเสียงคำท้าทาย ร่างของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดก็พุ่งทะยานผ่านกระจกหน้าต่างด้านหลังเข้ามาพร้อมกับเสียงปืนดังสนั่นกึกก้อง! เศษกระจกกระจายเกลื่อนพื้น และวินาทีที่ควันปืนจางลง ร่างของคนที่ก้าวเข้ามาใหม่ทำให้ธนภัทรถึงกับหน้าถอดสี ส่วนรวีและพราวพิชชาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่เดิมพันด้วยชีวิตในตอนนี้ค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ