ความลับในอดีตของรวินันท์

เสียงคลิกเบาหวิวจากกุญแจผีเล่มจิ๋วในมือพราวพิชชาดังขึ้นราวกับเสียงระเบิดเวลาในความเงียบสงัดยามวิกาล บอดี้การ์ดหน้าตายอย่างรวินันท์ไม่มีทางยอมให้ใครแตะต้องแฟ้มลับชุดนั้นง่ายๆ แน่นอน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอแอบย่องเบาตอนตีสองครึ่งแบบนี้ ลิ้นชักชั้นล่างสุดของโต๊ะทำงานในห้องนอนของรวีถูกงัดจนเปิดออก แสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ปรับความสว่างจนเกือบมืดสนิทสาดกระทบใบหน้าสวยเฉี่ยวที่กำลังเม้มปากแน่นด้วยความตื่นเต้น ปนระคนความอยากรู้อยากเห็นที่พุ่งทะยานจนเกินห้ามใจ "ไหนดูซิ ยัยบอดี้การ์ดหน้าตาย... เธอมีความลับอะไรนักหนา ถึงได้ทำตัวเป็นอมมนุษย์ไร้หัวใจอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน" พราวพึมพำกับตัวเองเบาๆ นิ้วเรียวยาวหยิบแฟ้มสีน้ำตาลเข้มที่ซ่อนอยู่ใต้เอกสารราชการเก่าๆ ออกมา เปิดพลิกดูหน้ากระดาษทีละแผ่นอย่างรวดเร็ว แต่แล้วลมหายใจของเธอก็สะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อกวาดสายตาไปเจอหัวข้อเอกสารที่พิมพ์ด้วยตัวหนา *บันทึกรายงานการสืบสวนและคำสั่งปลดออกจากราชการ: ร.ต.อ.รวินันท์* ความเงียบงันรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง พราวพิชชาไล่อ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัดด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ยิ่งอ่าน... ความเย่อหยิ่งและท่าทีเกศาสระที่เธอเคยหมั่นไส้ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเย็นยะเยือกที่แล่นพล่านไปตามสันหลัง แฟ้มนี้ไม่ใช่แค่ประวัติการทำงานธรรมดา แต่มันคือบาดแผลเหวอะหวะที่ถูกเย็บปิดตายไว้ด้วยน้ำตาและความอยุติธรรม คดีทุจริตระดับประเทศที่รวินันท์เคยรับผิดชอบ พยายามขุดคุ้ยเพื่อกระชากหน้ากากผู้มีอิทธิพล แต่กลับถูกหักหลังโดยผู้บังคับบัญชาที่รับสินบน คนในหน่วยงานเดียวกันกลายเป็นหนามยอกอกที่ถีบเธอให้กลายเป็นแพะรับบาปในชั่วข้ามคืน ซ้ำร้าย... ครอบครัวของสารวัตรสาวผู้ซื่อตรงกลับต้องตกเป็นเหยื่อของการแก้แค้นจนสูญเสียทุกอย่างไปในกองเพลิง "นี่มัน... บ้าชัดๆ" พราวพิชชาพึมพำเสียงสั่น มือบางที่ถือกระดาษรายงานสั่นเทาโดย ไม่รู้ตัว ความรู้สึกเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วเข้ามาในอกอย่างรุนแรง ภาพรวินันท์ที่ยืนนิ่งสงบ ดื้อรั้น และแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวผุดขึ้นมาในหัว ภาพผู้หญิงปากร้ายแต่คอยเอาตัวเข้ามารับกระสุนแทนเธอก면ซ้อนทับกับเด็กสาวในรายงานที่สูญเสียครอบครัวไปในคืนอันมืดมิด "ที่แท้... เธอต้องทนอยู่กับความรู้สึกแบบนี้มาตลอดเหรอ รวี..." หยดน้ำใสเอ่อคลอขึ้นมาที่หน่วยตาของคนอวดดีอย่างพราวพิชชาโดยไม่รู้ตัว ความโกรธเกรี้ยวที่รวินันท์เคยทำตัวเย็นชาใส่เธอแปรเปลี่ยนเป็นความเห็นอกเห็นใจและ... ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่านายจ้างกับบอดี้การ์ด *แอด...* เสียงเปิดประตูกระทบวงกบดังขึ้นแผ่วเบา แต่กลับดังสนั่นในโสตประสาทของพราวพิชชาที่กำลังจมดิ่งอยู่ในภวังค์ ร่างสูงโปรดปรานของรวินันท์ก้าวเข้ามาในห้องนอนด้วยชุดนอนสบายๆ เส้นผมยาวประบ่ายุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการนอนหลับ ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองไปรอบห้องด้วยสัญชาตญาณนักสู้ที่ตื่นตัวตลอดเวลา ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ร่างบางของหญิงสาวผู้เป็นนายจ้าง ซึ่งกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าโต๊ะทำงาน พร้อมกับแฟ้มลับสีน้ำตาลที่เปิดคาคาอยู่ในมือ เวลาในห้องราวกับหยุดเดิน อากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รวินันท์ไม่พูดอะไรเลยสักคำ เธอเพียงแค่สาวเท้าเข้ามาใกล้ชิดขึ้นทีละก้าว แววตาที่มองมาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว ทว่ามันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดระคนความผิดหวังลึกซึ้งที่ถูกล,่วงล้ำเขตแดนแห่งความลับที่เธอพยายามปกป้องด้วยชีวิตมาตลอดหลายปี "พราว..." เสียงทุ้มต่ำเอמהลอดไรฟันด้วยความแหบพร่า ขณะที่ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่ตื่นตระหนกของคนตัวเล็ก "เธอ... กำลังทำอะไรในห้องของฉัน?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความลับที่ถูกเปิดเผยในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ