ฝนตก ไฟดับ และความใกล้ชิด

เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นจนกระจกบานใหญ่สั่นสะเทือน พราวพิชชาสะดุ้งสุดตัว เผลอทำแฟ้มเอกสารลับของบริษัทหลุดจากมือร่วงลงมากระจกพื้นห้องทำงานจนกระจัดกระจาย ในขณะที่รวินันท์ซึ่งยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมหน้าต่างกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา แว่นตากลมโตรabบเงาสะท้อนจากสายฟ้าแลบแปลบปลาบภายนอกอาคาร "กรี๊ด! ฟ้าผ่าใกล้ขนาดนั้น ยัยบอดี้การ์ดหน้าตาย ทำไมเธอไม่ทำอะไรสักอย่างเล่า!" คุณหนูตัวแสบแหวลั่นด้วยความตกใจ เสียงลมพายุข้างนอกโหมกระหน่ำซัดสาดใส่ตัวตึกจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวมืดครึ้มราวกับกลางคืนทั้งที่เพิ่งจะห Cลุ่มเวลาบ่ายคล้อย รวินันท์ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย เธอย่อตัวลงเก็บเอกสารที่กระจัดกระจายบนพื้นอย่างไม่รีเวลาร้อน "ถ้าฟ้าจะผ่าลงมาจริงๆ คุณหนูคิดว่าฉันมีคาถาอาคมปัดป้องสายฟ้าได้หรือคะ? เลิกโวยวายแล้วยืนนิ่งๆ เถอะค่ะ งานเอกสารชุดนี้ของธนภัทรที่ส่งมาเช็คบิลเราเมื่อเช้ายังไม่เคลียร์เลยนะ" "อย่ามาพูดชื่อผู้ชายคนนั้นในเวลาแบบนี้ได้ไหม!" พราวพิชชาเสียงสั่นเล็กน้อย ใบหน้าสวยเชิดที่มักจะมั่นใจเกินร้อยในยามปกติ ตอนนี้กลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินชื่อของอริเก่าที่จ้องจะฮุบกิจการตระกูล เธอยกมือขึ้นกอดอกตัวเองแน่น พยายามซ่อนอาการสั่นเทาที่เริ่มควบคุมไม่ได้ ยังไม่ทันที่รวินันท์จะทันได้สวนกลับด้วยคำพูดปากร้ายตามเคย ทันใดนั้น... แสงไฟทั่วทั้งเพนท์เฮาส์หรูหราก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดสนิทไร้แสงสว่างเข้ากลืนกินทุกสิ่งในพริบตา มีเพียงแสงวาบจากสายฟ้าภายนอกเท่านั้นที่สาดส่องเข้ามาเป็นระยะ ทำให้เห็นเงาตะคุ่มของข้าวของในห้อง "ว이๊! มืด! มืดเกินไปแล้ว!" เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นพร้อมกับร่างบางของคุณหนูตระกูลดังที่โผเข้าใส่รวินันท์เต็มแรง แรงกระแทกนั้นทำให้บอดี้การ์ดสาวผู้สุขุมถึงกับเซถอยหลังไปสองก้าว แขนเรียวเล็กทั้งสองข้างกอดรัดรอบเอวสอบของอีกฝ่ายไว้แน่นฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของคนตัวสูงกว่าอย่างลืมฟอร์ม ลืมแม้กระทั่งความเย่อหยิ่งที่เคยมี รวินันท์ชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอตอนนี้กลับกระหน่ำรัวราวจังหวะกลองเพล กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูประจำตัวของคุณหนูตัวแสบปะปนกับกลิ่นอายฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก สัมผัสจากความนุ่มนิ่มที่แนบชิดอยู่บนตัวทำให้สมองของบอดี้การ์ดหน้าตายขาวโพลนไปหมด "นี่... คุณหนูคะ ปล่อยก่อนค่ะ ฉันหายใจไม่ออก" รวินันท์พยายามเอ่ยเสียงเรียบกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอก แต่เสียงนั้นกลับแหบพร่ากว่าปกติจนน่าอาย "ไม่เอา! มืด... ฉันเกลียดความมืด เธอก็รู้ไม่ใช่หรือไง!" พราวพิชชาตวาดอู้อี้อยู่กับอกของเธอ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวตอนนี้สั่นเครือจนน่าใจหาย ความทรงจำอันเลวร้ายในวัยเด็กที่เคยถูกขังไว้ในห้องมืดผุดขึ้นมาซ้ำเติมจนร่างกายสั่นสะท้อน ร่างบางเบียดเข้าหาความอบอุ่นจากอีกฝ่ายแน่นขึ้นไปอีกราวกับเด็กน้อยที่กำลังหวาดกลัว รวินันท์นิ่งงบไป อารมณ์ปากร้ายที่มักจะมีไว้ปะทะกับอีกฝ่ายมลายหายไปสิ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นเล็กๆ บริเวณลาดไหล่... คุณหนูผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กำลังร้องไห้เพราะความกลัวอย่างนั้นหรือ? มือเรียวแกร่งของบอดี้การ์ดสาวค่อยๆ ยกขึ้นอย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจโอบกอดแผ่นหลังบางนั้นไว้หลวมๆ แล้วเปลี่ยนเป็นลูบเบาๆ เชิงปลอบโยน ความอ่อนโยนที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็นถูกงัดออกมาใช้ครั้งแรกในสถานการณ์เฉพาะหน้าแบบนี้ "โอ๋... ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยู่นี่แล้ว" รวินันท์กระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู น้ำเสียงที่ปกติจะเย็นชาและกวนประสาท บัดนี้กลับเจือไปด้วยความอบอุ่นอย่างประหลาด "ไม่มีอะไรต้องกลัวนะคะ คนเก่งของฉัน... ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณหรอก" พราวพิชชาสะดุ้งเล็กน้อยกับสรรพนามและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป แต่ความหวาดกลัวทำให้เธอไม่มีแก่ใจจะมานั่งเถียง ปล่อยให้ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้โอบอุ้มความหวาดกลัวในใจให้บรรเทาลง ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่รดรินอยู่ใกล้กันจนแทบจะหลอมละลายเป็นเนื้อเดียว ท่ามกลางเสียงพายุฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดข้างนอกอย่างบ้าคลั่ง แต่ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นใกล้กันจนเกือบจะเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง... เสียงกริ่งหน้าห้องพักวีไอพีที่ระบบสำรองไฟยังทำงานอยู่ ก็ดังขึ้นแหลมสูงทำลายบรรยากาศเงียบงัน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูดังปึงปังและเสียงตะโกนเรียกชื่อพราวพิชชาจากบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดในเวลานี้ "คุณพราวครับ! เปิดประตูให้ผมด้วยครับ ธนภัทรเองครับ!" รวินันท์ผละออกจากร่างบางทันที ดวงตาคมกริบในความมืดหรี่ลงอย่างอันตราย ขณะที่พราวพิชชาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อรู้ว่าศัตรูตัวฉกาจมายืนอยู่หน้าประตูห้องในยามวิกาลและไฟดับสนิทแบบนี้! ติดตามตอนต่อไปในตอนที่ 15 นะคะ โรสแมรี่พิษขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและฟินนี้เสมอนะคะ