เกมซ้อนกลของธนภัทร

“ถ้าคุณยังยืนกรานจะใช้วิธีเด็กๆ แบบนี้ ฉันเกรงว่าตำแหน่งซีอีโอของคุณ คงต้องสละให้บอร์ดบริหารลงมติถอดถอนก่อนที่ตลาดหุ้นจะเปิดภาคบ่ายนะคะ คุณพราวพิชชา” เสียงประกาศิตจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานกระจกใสไม่ได้มาจากคนแปลกหน้า แต่เป็นภาพของธนภัทร—ไอ้ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะฮุบอาณาจักรหมื่นล้านของตระกูลเธอมาโดยตลอด รอยยิ้มหยันที่มุมปากของมันช่างน่าหงุดหงิดเสียจนพราวพิชชาอยากจะควี้ยงแจกันเซรามิกราคาแพงใส่หน้าจอให้รู้แล้วรู้รอด แต่เธอกลับทำได้เพียงกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทาของร่างกาย บนหน้าจอสมาร์ทโฟนและสำนักข่าวเศรษฐกิจทุกหัวระเบิดข่าวฉาวโฉ่พร้อมกันเป็นดอกเห็ด—*“ทายาทสาวหมื่นล้าน พราวพิชชา ยักยอกงบโครงการร่วมทุนซุกนอกประเทศ?”* หุ้นของบริษัทดิ่งลงเหวทันทีที่ตลาดเปิดราวกับดิ่งพสุธาอย่างไร้ร่มชูชีพ เสียงโทรศัพท์จากบอร์ดบริหารและนักข่าวโทรเข้ามาสายแทบไหม้จนเธอต้องกดปิดเครื่องหนี ความกดดันระดับสิบเกริกโถมเข้าใส่ทรวงอกจนอากาศในห้องทำงานกว้างใหญ่ราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น “สารเลว...” พราวเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววทระนงและเย่อหยิ่งบัดนี้แดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ขาเรียวในรองเท้าส้นสูงเซถลาถอยหลังราวกับคนสูญเสียการทรงตัวเมื่อโลกทั้งใบหมุนเคว้งคว่ำ “คุณพราว!” เสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทดังขึ้นพร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่พุ่งเข้ามาคว้าเอวบางไว้ได้ทันท่วงที ก่อนที่ร่างระหงจะทรุดฮวบลงกระแทกพื้นห้องทำงาน รวินันท์—บอดี้การ์ดหน้าตายที่ยืนอารักขาเงียบๆ อยู่มุมห้องมาตลอด พุ่งเข้ามาประคองร่างของเธอแนบอก สัมผัสอุ่นร้อนจากมือหนาที่โอบประคองทำให้พราวรู้ตัวว่าเธอกำลังสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ “รวี... ฉัน...” เสียงที่เคยหวานหูและดุดันยามต่อปากต่อคำบัดนี้ขาดห้วง ลมหายใจของพราวติดขัด ดวงตาคู่สวยค่อยๆ พร่ามัวจนภาพตรงหน้ากลายเป็นสีเทาหมองหึ่ม “เงียบซะ ห้ามพูดอะไรทั้งนั้น” รวินันท์สั่งเสียงเข้ม แววตาเรียบนิ่งที่มักจะซ่อนความเย็นชาไว้เสมอ บัดนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นทะลักขอบตาของเจ้าตัวแสบประจำใจ ร่างกายของพราวเย็นเฉียบและไร้เรี่ยวแรง ศีรษะทุยทิ้งน้ำหนักลงมาซบกับลาดไหล่กว้างของบอดี้การ์ดสาวทันทีที่สติสัมปชัญญะเริ่มดับวูบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของรวินันท์ปะปนกับกลิ่นไอความอบอุ่นที่พราวสัมผัสได้เป็นสิ่งสุดท้าย ก่อนที่โลกทั้งใบจะมืดสนิทลงในอ้อมแขนของคนที่เธอชอบปากแข็งใส่มาตลอด รวินันท์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ขณะช้อนร่างบางของพราวพิชชาขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอม หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของบอดี้การ์ดสาวกลับเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุอก ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ แต่เป็นเพราะความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด—ธนภัทรแกกล้าถึงขนาดเล่นสกปรกกับผู้หญิงในความคุ้มครองของเธอเชียวหรือ? “คุณพราว... ยัยบ้าเอ๊ย อ่อนแอลงเมื่อไหร่กันเนี่ย” รวินันท์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย มือข้างหนึ่งกระชับร่างไร้สติให้แนบชิดอกแกร่งยิ่งขึ้น สายตากวาดมองเอกสารบนโต๊ะที่กระจัดกระจายด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ พาคุณหนูตัวแสบออกจากห้องทำงานเพื่อหลีกหนีความวุ่นวายและสื่อมวลชนที่กำลังแห่กันมาที่ชั้นนี้ ทันทีที่อุ้มพราวมาถึงห้องพักรับรองส่วนตัวด้านหลังสำนักงาน รวินันท์ค่อยๆ วางร่างโปร่งลงบนโซฟาหนังนุ่มอย่างระมัดระวัง เธอนั่งลงข้างกาย มือเรียวเอื้อมไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากเนียนมนที่ซีดเผือด ความกังวลฉายชัดในแววตาคู่คมที่มักจะแข็งกระด้าง “อย่าเป็นอะไรนะ...” รวินันท์พึมพำเสียงแผ่วเบา ยามที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนพวงแก้มเนียนที่ไร้สีเลือด หัวใจเธอก็ยิ่งบีบตัวแน่นด้วยความเจ็บปวดแปลกประหลาด ปกติแล้วยัยตัวแสบคนนี้ต้องลุกขึ้นมาแหวใส่เธอด้วยวาจาเผ็ดร้อนไปนานแล้ว แต่วินาทีนี้ พราวกลับนอนนิ่งสนิท ลมหายใจผ่อนเข้าออกแผ่วเบาราวกับคนหมดแรง รวินันท์หยิบผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ มาซับตามกรอบหน้าและข้อมือให้คุณหนูอย่างเบามือที่สุด ความเงียบในห้องทำให้เสียงหัวใจของเธอดังชัดเจนยิ่งขึ้น เธอยอมรับกับตัวเองในวินาทีนี้เลยก็ได้—ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร เธอก็จะไม่ยอมให้ไอ้สารเลวธนภัทรเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด ทว่า ในจังหวะที่รวินันท์กำลังจะโน้มตัวลงเพื่อตรวจเช็คชีพจรที่ข้อมือบาง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างไร้มารยาท ก่อนที่บานประตูห้องพักรับรองจะถูกผลักเปิดออกอย่างแรง โดยไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะปฏิเสธ รอดูกันต่อไปนะคะว่าเกมนี้ใครจะเป็นฝ่ายแหลقสลาย... โรสแมรี่พิษขอตัวไปจิบไวน์รอชมความวินาศสันตะโรของธนภัทรในตอนหน้าก่อนนะคะ!