การเผชิญหน้าครั้งแรกหลังแยกบ้าน

"ถ้าอยากจะปากดีนัก ก็เชิญไปพ่นคำสาปแช่งใส่กำแพงบ้านโน่น อย่าให้ข้าเห็นว่าใครมาเหยียบธรณีประตูบ้านของภรรยาข้า แล้วจะต้องกลับไปโดยไม่ทิ้งรอยแผลไว้ที่ร่างกาย!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของเฉินหยางดังกึกก้องท่ามกลางความเงียบงันของลานหมู่บ้าน สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนของเขากวาดมองกลุ่มหญิงวัยกลางคนที่จับกลุ่มนินทาหลินฟางด้วยความเย็นชา มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับปืนและงานหนักกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน หลินฟางยืนอยู่ด้านหลังร่างสูงใหญ่ของสามี ความโกรธแค้นในใจถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เธอไม่ได้ต้องการการปกป้องแบบที่ลูกไก่หลบใต้ปีกแม่ไก่ แต่ท่าทีของเฉินหยางในวันนี้... มันช่างแตกต่างจากความเฉยเมยที่เคยมีให้เธออย่างสิ้นเชิง "โถ... เฉินหยาง พ่อทหารผู้เก่งกาจ นี่เจ้าถึงกับต้องปกป้องนังผู้หญิงที่เคยขายแม้กระทั่งลูกตัวเองกินเลยหรือ? นางน่ะมันงูพิษจำแลงกายมาชัดๆ" หญิงชราคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระแนะกระแหน พลางปรายตามองหลินฟางอย่างเหยียดหยาม บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนน่าอึดอัด กลิ่นไอของความอิจฉาริษยาอบอวลไปทั่วอากาศ หลินฟางขยับตัวก้าวออกมาข้างหน้าเพียงครึ่งก้าว เธอกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น ไม่ใช่ยิ้มของผู้หญิงอ่อนแอที่พร้อมจะร้องไห้เมื่อถูกรังแก แต่มันคือยิ้มของ 'นักธุรกิจ' ที่กำลังมองเห็นโอกาสในการทำกำไรจากสถานการณ์นี้ "คุณป้าคะ" หลินฟางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนทุกคนต้องหันมามอง "การที่ท่านพูดถึงอดีตของข้าด้วยความสนุกปากแบบนี้ ข้าถือว่าเป็นการวิจารณ์เชิงสร้างสรรค์ที่ไร้รสนิยมไปหน่อยไหมคะ? อีกอย่าง... บ้านของข้าเพิ่งจะแยกตัวออกมาตั้งหลักใหม่ หากท่านว่างมากถึงขั้นเอาเวลามานินทาคนอื่น ข้ามีงานในฟาร์มเล็กๆ น้อยๆ ที่ต้องการแรงงานคนมือไวอย่างท่านพอดี สนใจไหมคะ? ค่าแรงเป็นแป้งสาลีเนื้อดีหนึ่งกระสอบ... แต่มีข้อแม้ว่า ต้องเป็นคนที่ 'ปากสะอาด' เท่านั้นนะคะถึงจะทำงานให้ข้าได้" คำพูดของหลินฟางทำเอาวงสนทนาชะงักงัน หลายคนกลืนน้ำลายลงคอเมื่อนึกถึงกลิ่นหอมของแป้งสาลีและอาหารรสเลิศที่ลอยออกมาจากบ้านของหลินฟางในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เฉินหยางหันมามองภรรยาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความห่วงใยกลายเป็นความชื่นชม เขาขยับเข้าใกล้เธอมากขึ้นจนไหล่ของทั้งสองสัมผัสกัน "ได้ยินที่ภรรยาข้าพูดแล้วใช่ไหม? ถ้าไม่มีธุระอะไร ก็แยกย้ายกันไปเสีย อย่าให้ข้าต้องหมดความอดทนกับพวกปากเปราะอีก" กลุ่มหญิงวัยกลางคนต่างรีบถอยกรูออกไปเหมือนผึ้งแตกรัง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความระแวง เฉินหยางหันมามองหลินฟาง สายตาของเขาอ่อนลงในทันที "เจ้าไม่จำเป็นต้องสนใจพวกนาง ฟางเอ๋อร์" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นขึ้น "ข้าดูแลเจ้าได้ และข้าจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกเจ้าอีก" หลินฟางเงยหน้ามองสามี ดวงตากลมโตของเธอวาววับด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง "ข้าไม่ได้สนใจหรอกค่ะท่านพี่ แต่ข้าแค่กำลังนึกเสียดาย... แทนที่จะเอาเวลาไปด่าทอผู้อื่น ถ้าพวกนางเอาเวลาไปดูแลชีวิตตัวเองให้ดีกว่านี้ ป่านนี้หมู่บ้านเราคงเจริญกว่านี้ไปแล้ว" เธอก้าวเดินกลับเข้าบ้าน โดยมีเฉินหยางเดินเคียงข้าง เสี่ยวเปาที่แอบดูเหตุการณ์อยู่หลังประตูรีบวิ่งเข้ามากอดขาแม่แน่น กลิ่นหอมจางๆ ของขนมปังอบเนยสดที่เธอเพิ่งอบเสร็จจากมิติลับส่งกลิ่นยั่วน้ำลายออกมาจากในครัว ทว่า... ความสุขสงบกลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงที่หน้าบ้าน ร่างของแม่สามีจอมปลอมปรากฏขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่บูดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ในมือของนางถือจดหมายฉบับหนึ่งที่มีตราประทับของทางการ "นังตัวดี! เจ้าทำอะไรลงไป! พวกทางการมาที่หมู่บ้านและระบุชื่อเจ้าในคดีการค้าขายผิดกฎหมายเรื่องสินค้าในตลาดมืด... ข้ามาที่นี่เพื่อจะลากตัวเจ้าไปรับโทษแทนตระกูลเฉิน!" ใบหน้าของหลินฟางนิ่งเฉยดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว เธอค่อยๆ วางถาดขนมปังลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะหันไปสบตากับแม่สามีด้วยสายตาที่คมกริบเสียยิ่งกว่าเดิม "คดีการค้าขายผิดกฎหมายงั้นหรือคะ? ดูเหมือนท่านแม่จะลืมไปนะคะว่า... ลายเซ็นในเอกสารชุดนั้น มันเป็นของใครกันแน่" สิ้นคำพูดนั้น แม่สามีถึงกับหน้าถอดสี มือที่ถือจดหมายเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ หลินฟางขยับยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่ทำให้ผู้ที่มองเห็นรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง เพราะเธอรู้ดีว่าในมือของเธอ... มีหลักฐานเด็ดที่พร้อมจะทำลายตระกูลสามีที่จ้องจะฮุบสมบัติของเธอให้ย่อยยับในชั่วข้ามคืน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" เสมอมานะคะ!