แม่สามีจอมเจ้าเล่ห์วางแผนร้าย

"เงินก้อนนี้ แม่ไม่ได้หยิบยืม... แต่ถือว่าแม่ขอร้องในฐานะคนแก่คนหนึ่งก็แล้วกัน หลินฟาง เจ้าเป็นสะใภ้ใหญ่ ประสาอะไรถึงใจดำอำมหิตนัก มองดูน้องชายสามีจะอดตายอยู่รำไร แต่กลับนั่งกินหมูตุ๋นชิ้นหนาเตอะอย่างสำราญใจเช่นนี้ได้ลงคอ!" เสียงกระแทกกระทั้นของแม่สามีดังลั่นเรือนครัวจนผนังดินเหนียวแทบสะเทือน หญิงชราจงใจปัดมือใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบจนน้ำซุปกระดูกหมูสีขาวขุ่นกระเซ็นเปรอะเปื้อนขอบโต๊ะ หลินฟางไม่ได้สะดุ้งตกใจแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่คมกริบเหลือบมองรอยเปื้อนนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ วางตะเกียบคู่สวยลงบนโต๊ะไม้ไผ่ด้วยจังหวะจะโคนที่ไม่รีบร้อน กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศตุ๋นยาจีน ทั้งโป๊ยกั๊ก อบเชย และพริกไทยเสฉวน ยังคงลอยอวลเตะจมูก ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก หลินฟางปรายตามองหญิงสูงวัยที่กำลังปั้นหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ระทมจอมปลอม นางแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความเกรงอกเกรงใจ ทำให้แม่สามีถึงกับชะงัก คิ้วที่ย่นยู่เข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม "ขอร้องหรือคะ? แม่พูดคำนี้ออกมาได้ไม่อายปากเลยจริงๆ" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง "น้องเล็กต้องการเงินสามสิบหยวนเพื่อไปจ่ายค่าพนันที่บ่อนเถื่อนท้ายหมู่บ้าน หรือเพื่อไปไถ่ตัวผู้หญิงหอนางโลมกันแน่คะ? อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ข่าวคาวๆ ที่ลูกชายสุดที่รักของแม่ไปก่อเรื่องไว้เลยนะคะ" "นัง... นังสะใภ้อกตัญญู!" แม่สามีตบโต๊ะฉาดใหญ่ ใบหน้าเหี่ยวย่นแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่ถูกจี้จุดดำมืด "นั่นคือน้องของสามีเจ้า! สายเลือดเดียวกันนะ! เจ้ามีเงินซ่อนไว้มากมาย เอาออกมาร้อยหยวนเดี๋ยวนี้! ถือว่าแม่สั่งในฐานะแม่บ้านตระกูลเฉิน!" "ตระกูลเฉินหรือคะ?" หลินฟางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างเพรียวระหงในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีขยับถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง "วันที่สามีฉันส่งเงินเดือนทหารกลับมาบ้านหมดเกลี้ยงเพื่อจุนเจือครอบครัวพวกท่าน พวกเราเคยได้กินเนื้อสักชิ้นไหมคะ? วันที่ฉันตั้งท้องเสiยวเปาแล้วล้มป่วยหนัก แม่บอกว่าฉันสำออยแล้วปล่อยให้ฉันนอนซมอยู่บนเตียงโดยไม่แม้แต่จะต้มน้ำขิงให้สักกา ตอนนี้พอฉันพลิกฟื้นชีวิตขึ้นมาได้ มี แปลงผักวิเศษ มีแป้งสาลีขาวสะอาด และมีเนื้อหมูชั้นดีบนโต๊ะ... แม่กลับคิดจะมาฮุบเอาดื้อๆ ด้วยคำว่า 'แม่ขอร้อง' อย่างนั้นหรือคะ?" เสี่ยวเปาดึงชายเสื้อผ้าของมารดาแน่น ดวงตากลมโตฉายแววหวาดกลัวเล็กน้อย แต่ก็ยังเอื้อมมือไปหยิบซาลาเปาไส้หมูสับร้อนๆ มากัดคำโตเพื่อหาความปลอดภัย หลินฟางก้มลงลูบศีรษะลูกชายเบาๆ ส่งกระแสจิตเข้าไปในมิติลับเพื่อเตรียมหยิบสมุนไพรบางชนิดออกมาป้องกันตัว หากหญิงแก่ตรงหน้าคิดจะใช้กำลังเข้าแย่งชิงสิ่งของ ทว่า ก่อนที่แม่สามีจะได้พ่นคำด่าทอชุดใหม่ออกมา ประตูไม้เก่าแก่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก้าวเข้ามาในเรือนครัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความเย็นชาและดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวของเฉินหยางจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพความวุ่นวายบนโต๊ะอาหาร ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดของมารดาบังเกิดเกล้า "เฉินหยาง! ลูกชายตัวดี! ดูเมียแกสir! มันกล้าต่อปากต่อคำกับแม่ รังแกคนแก่..." "พอได้แล้วครับแม่!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขัดขึ้นทันที น้ำเสียงนั้นไร้ซึ่งความลังเลและเต็มไปด้วยความเย็นชาจนแม่สามีถึงกับสะท้านเฮือก เฉินหยางก้าวเข้ามาบังร่างของภรรยาและลูกชายไว้ด้านหลัง ปฏิกิริยาปกป้องที่แสดงออกอย่างชัดเจนทำให้หลินฟางชะงักไปชั่วขณะ เฉินหยางหันมามองมารดาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ "เงินสักหยวนเดียวก็ไม่มีให้... และถ้าแม่ยังกล้ามาหาเรื่องที่บ้านหลังนี้อีก แม่อย่าหาว่าลูกคนนี้ไม่รู้จักกตัญญู ตัดขาดทะเบียนบ้านกันเสียตั้งแต่วันนี้เลย!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมเรือนครัวทันที แม่สามีอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง นางไม่เคยคิดเลยว่าลูกชายผู้เคยเชื่อฟังตลอดมาจะกล้าเอ่ยคำตัดขาดกับแม่เพราะผู้หญิงคนเดียว ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็วัมดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงหอบหายใจของเพื่อนบ้านคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "พี่เฉิน! พี่หลินฟาง! แย่แล้วครับ! หัวหน้าหมู่บ้านพาคนจากกองอำนวยการอำเภอมาที่หน้าบ้าน... พวกเขาบอกว่าพบ 'ของต้องห้าม' ซุกซ่อนอยู่ในเกวียนสินค้าที่พวกท่านเตรียมไปขายที่ตลาดมืดเมื่อเช้า!" หลินฟางหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้า... *ดูท่าว่าสุนัขที่แอบเลี้ยงไว้ในบ้าน จะรีบวิ่งไปคาบข่าวให้คนนอกบ้านเสียแล้วกระมัง* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" เสมอมานะคะ!