ตบกลับด้วยหลักฐานชัดเจน

"ถ้าคำพูดพล่อย ๆ ของป้า ออกมาจากปากสุนัขในลานบ้าน อย่างน้อยมันก็ยังมีประโยชน์กว่าการเห่าหอนเพื่อไถเงินคนอื่นนะคะ" น้ำเสียงของหลินฟางราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนเนื้อสด ๆ ท่ามกลางห้องโถงที่เงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ จดหมายสีเหลืองเก่าคร่ำครึในมือของนางถูกสะบัดเบา ๆ ก่อนจะวางแผ่ลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบอย่างไม่แยแส สะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลเฉินหน้าถอดสี ริมฝีปากที่เคยขยับเคี้ยวคำด่าทอเมื่อครู่สั่นระริก ดวงตาตี่เล็กเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก นางไม่คาดคิดเลยว่าหลักฐานที่ตนคิดว่าถูกทำลายไปตั้งแต่ปีมะโว้ หลินฟางจะขุดคุ้ยมันขึ้นมาประจานต่อหน้าเถาแก่และผู้ใหญ่บ้านได้ "เจ้า... เจ้าเอามาจากไหน! นังเด็กสารเลว หล่อนกุเรื่องขึ้นมาเองชัด ๆ!" แม่สามีจอมปลอมแผדเสียงกรีดร้องแหลมสูงเพื่อกลบเกลื่อนความผิดพิรุธ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมเหี่ยวย่น "กุเรื่องงั้นหรือคะ?" หลินฟางเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว แรงกดดันจากแววเด็ดเดี่ยวและมั่นใจทำให้หญิงแก่ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ลายมือนี้... ตราประทับนิ้วมือตรงนี้ เป็นของสามีคุณป้าเองไม่ใช่หรือคะ ที่เซ็นสัญญาหยิบยืมเงินกองทุนหมู่บ้านไปห้าสิบหยวนเมื่อสามปีก่อน แล้วบอกว่าจะเอามาคืนแม่ฉัน... แต่สุดท้ายกลับแจ้งความเท็จว่าบ้านเราขโมยเงินไปแทน" บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาทุกคู่ของชาวบ้านที่มารุมล้อมต่างหันไปมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ความจริงที่ถูกฝังกลบมานานถูกขุดขึ้นมาตบหน้าคนตระกูลเฉินเข้าอย่างจัง ไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ เสี่ยวเปายืนแอบอยู่หลังชายผ้ากันเปื้อนของมารดา ดวงตากลมโตกระพริบปริบ ๆ มองหน้าย่าแท้ ๆ ของตนด้วยความไร้เดียงสา ก่อนจะเอ่ยเสียงใสออกมาทำลายความเงียบ "คุณย่าโกหกไม่ดีนะคะ... แม่บอกว่าคนโกหกโตไปจะไม่มีใครรัก แถมฟันจะร่วงหมดปากด้วยนะฮะ" เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ดังขึ้นจากกลุ่มชาวบ้าน แม่สามีหน้าดำเป็นก้นหม้อ โกรธจนตัวสั่นเทาแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะหลักฐานมัดตัวแน่นหนา หลินฟางไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย มือเรียวหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมา นั่นคือบัญชีรายรับรายจ่ายที่นางแอบดึงมาจากมิติลับฟาร์ม เป็นบันทึกที่เปิดโปงว่าแม่สามีแอบอมเงินค่าเช่าที่ดินของตระกูลเฉินไปใช้ส่วนตัวอย่างไร้สำนึกมาโดยตลอด "ทีนี้... เรามาคุยกันเรื่องที่ท่านอยากจะฮุบครัวเรือนเราดีกว่าค่ะ" หลินฟางป้องปากหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงหวานละมุนแต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูกสันหลัง "เงินห้าสิบหยวนพร้อมดอกเบี้ยทบต้น หรือจะให้ฉันแจ้งทางการข้อหาฉ้อโกงและใส่ร้ายป้ายสีดีคะ คุณป้าเลือกเอาเองเถอะค่ะ" "แก... นังตัวดี!" แม่สามีพุ่งตัวเข้ามาหมายจะตบหน้าหลินฟางด้วยความคับแค้นใจ แต่ทว่า... ประตูไม้หน้าบ้านกลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยมือหนาของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหาร เฉินหยางก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย เย็นชา และแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนทุกคนต้องผถวาถอยร่างเปิดทางให้เขา "ใครกล้าแตะต้องภรรยาผม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว แต่กลับกดดันจนแม่สามีที่กำลังอาละวาดถึงกับชะงักงัน ขາอ่อนแรงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที เฉินหยางกวาดสายตาคมกริบมองรอบห้อง ก่อนจะหยุดสายตาลงที่หลินฟาง แววตาที่เคยแข็งกระด้างกลับแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนล้ำลึกอย่างรวดเร็ว เขายื่นมือหนามาโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวเบา ๆ สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านเนื้อผ้า ทำให้หลินฟางใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "เหนื่อยไหมครับ?" เขาเอ่ยถามเสียงนุ่ม ผิดกับท่าทางน่ากลัวเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "ไม่เลยค่ะ... แค่กำลังจัดการพวกแมลงวันที่น่ารำคาญเท่านั้นเอง" หลินฟางยิ้มรับตาหยี ความอบอุ่นจากฝ่ามือของสามีทำให้ความตึงเครียดทั้งหมดมลายหายไป ทว่าในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเรื่องราวดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุด เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน พร้อมกับร่างของบุรุษลึกลับในชุดสูทจีนโบราณที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มลึกลับ "ขอโทษที่รบกวนเวลาอันมีค่า... แต่ดูเหมือนว่า 'พืชสมุนไพรล้ำค่า' ที่คุณหลินฟางฝากขายในตลาดมืด จะมีคนต้องการซื้อเหมาทั้งหมดในราคาสูงลิ่ว... หนึ่งพันหยวนทองคำ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" เสมอมานะคะ!