ธุรกิจร้านอาหารขนาดจิ๋ว

“ถ้าเจ้ากล้าตั้งร้านขายของหน้าบ้านให้พวกคนงานชั้นต่ำนั่นอีกแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะแจ้งผู้ใหญ่บ้านว่าเจ้ากำลังทำลายความสงบสุขของหมู่บ้านและทำตัวเป็นหญิงแพศยาที่หาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองโดยไม่เกรงใจชื่อเสียงตระกูลเฉิน!” เสียงตวาดแหลมสูงของแม่สามีดังขึ้นทันทีที่หลินฟางวางโต๊ะไม้ตัวแรกลงบนพื้นที่ว่างหน้าบ้าน หลินฟางไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เธอเพียงแค่ขยับผ้ากันเปื้อนผืนสะอาด จัดวางตะหลิวและทัพพีในมือให้เข้าที่ ก่อนจะหันกลับไปสบตาหญิงชราที่ยืนเท้าสะเอวใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น “ชื่อเสียงตระกูลเฉินที่ท่านแม่หวงแหนนักหนา... กินแทนข้าวได้หรือคะ?” หลินฟางถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความมั่นใจ “ในเมื่อท่านไม่เคยแบ่งเงินส่วนกลางให้ครอบครัวเราใช้จ่าย เสี่ยวเปากำลังโต เขากินข้าวกับผักต้มจนแก้มตอบไปหมดแล้ว ข้าก็แค่หาทางรอดด้วยสองมือของข้าเอง ถ้าการมีกินมีใช้คือความผิด ก็เชิญท่านไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านตามสบายนะคะ แต่อย่าลืมบอกเขาด้วยว่า ที่ท่านเดือดร้อน เพราะท่านไม่ได้ส่วนแบ่งจากรายได้ของข้า” “นังตัวดี! แก!” แม่สามีถลันเข้ามาหมายจะตบหน้าหลินฟาง แต่ทว่าร่างสูงใหญ่ของเฉินหยางกลับก้าวออกมาจากมุมมืดของเพิงพัก มือหนาคว้าข้อมือของมารดาไว้ได้อย่างทันท่วงที ดวงตาคมกริบของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย “พอได้แล้วครับท่านแม่” เฉินหยางกล่าวเสียงเข้ม “ภรรยาผมทำมาหากินสุจริต ไม่ได้ไปขโมยของใคร ถ้าท่านยังรังควานเธออีก ผมคงต้องขอกราบลาท่านไปตั้งหลักแหล่งที่อื่น ไม่ต้องให้ท่านเห็นหน้าให้ขัดเคืองใจอีกต่อไป” แม่สามีชะงักกึก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่นางจะสะบัดมือออกด้วยความแค้นใจและเดินกระทืบเท้าจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความกดดันที่ค่อยๆ จางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นหอมหวลจากมิติลับที่หลินฟางเริ่มเปิดใช้งาน หลินฟางส่งยิ้มให้สามี “ขอบคุณนะคะ” เฉินหยางไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่หยิบถังน้ำมาช่วยเธอจัดเตรียมพื้นที่ “อย่าใส่ใจนางเลย แค่ทำให้พวกคนงานติดใจฝีมือคุณก็พอ แล้วทุกอย่างจะเป็นไปตามที่คุณวางแผนไว้” หลินฟางเริ่มลงมือ เธอใช้หมูสามชั้นเกรดพรีเมียมจากมิติลับ หั่นเป็นชิ้นพอดีคำ นำลงไปเจียวในกระทะเหล็กจนน้ำมันใสๆ เริ่มส่งเสียงซ่า กลิ่นกระเทียมสับและพริกสดโขลกละเอียดฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ไม่นานนัก กลิ่นหอมยั่วน้ำลายก็โชยไปถึงโรงงานทอผ้าที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตร คนงานกลุ่มแรกที่เดินอ่อนแรงออกมาจากโรงงานพากันหยุดชะงัก พวกเขาจมูกฟุดฟิดไปตามกลิ่นหอมล้ำลึกที่ไม่มีใครเคยได้กลิ่นมาก่อนในหมู่บ้านแห่งนี้ “นั่นกลิ่นอะไรน่ะ? หอมจนข้าหิวจนไส้จะขาดแล้ว!” ชายคนหนึ่งร้องบอกเพื่อน “ดูนั่นสิ! สะใภ้ตระกูลเฉินเปิดร้านอาหารเล็กๆ หน้าบ้าน!” หลินฟางไม่รอช้า เธอเริ่มตัก ‘ข้าวหน้าหมูสามชั้นคั่วพริกเกลือ’ ลงในชามดินเผา ข้าวสวยเม็ดเรียวสวยที่หุงจากข้าวพันธุ์พิเศษในมิติฟาร์มส่งกลิ่นหอมกรุ่นตัดกับความเผ็ดร้อนของเนื้อหมูที่คั่วจนแห้งกรอบกำลังดี เธอวางชามลงบนโต๊ะไม้ที่จัดเตรียมไว้ พร้อมกับเสียงเชิญชวนอย่างมีเสน่ห์ “วันนี้มีเมนูพิเศษราคาประหยัดค่ะ สนใจรับสักชามไหมคะ? รับรองว่ากินแล้วจะลืมความเหนื่อยล้าจากการทำงานไปเลย” เสียงฮือฮาดังขึ้น คนงานสองสามคนตัดสินใจก้าวเข้ามาลองลิ้มชิมรส ทันทีที่คำแรกเข้าปาก ดวงตาของพวกเขาก็เบิกโพลง ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาตลอดทั้งวันดูเหมือนจะมลายหายไปราวกับเวทมนตร์ “นี่มัน... รสชาติสวรรค์ชัดๆ! ข้าไม่เคยเจอร้านไหนที่ทำอาหารได้อร่อยขนาดนี้!” ข่าวลือเรื่อง ‘ร้านอาหารของสะใภ้ตัวร้าย’ กระจายไปอย่างรวดเร็ว ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง โต๊ะไม้ตัวน้อยที่เคยดูอ้างว้างกลับแน่นขนัดไปด้วยคนงานที่มาต่อคิวกันยาวเหยียด หลินฟางยุ่งวุ่นวายอยู่กับการตักอาหาร มือเรียวสวยทำหน้าที่ด้วยความคล่องแคล่ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและคำชมเชยที่ดังไม่ขาดสาย ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังสนุกสนานและเงินเหรียญในตะกร้าหน้าบ้านเริ่มกองสูงขึ้น หญิงสาวในชุดผ้าไหมดูดีเกินกว่าจะมาอยู่ในหมู่บ้านกันดารเช่นนี้ก็ก้าวเข้ามาในร้าน เธอมีใบหน้าสะสวยทว่าแววตากลับดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยเจตนาบางอย่างที่หลินฟางสัมผัสได้ทันที หญิงคนนั้นหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ของหลินฟาง สายตามองชามอาหารด้วยความเหยียดหยามก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนขนลุก “เจ้าคือหลินฟางสินะ... ข้าได้รับคำสั่งให้มาแจ้งข่าวร้ายบางอย่างที่เจ้าไม่เคยรู้มาก่อน เกี่ยวกับต้นตอของวัตถุดิบที่เจ้าใช้ทำอาหารเหล่านี้...” หลินฟางชะงักทัพพีในมือ สายตาคมกริบของเธอมองหญิงแปลกหน้าด้วยความระแวดระวัง ในขณะที่ความเงียบงันเริ่มปกคลุมร้านอาหารที่เคยครึกครื้นไปทั่วบริเวณ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" เสมอมานะคะ!