อำนาจเงินที่ทำให้คนเปลี่ยนไป

เสียงกะเทาะเปลือกวอลนัทในมือของหลินฟางดังกรอบแกรบราวกับเสียงขยี้ศักดิ์ศรีของคนบางคนในห้องโถง แผ่นแป้งหอมกรุ่นกลิ่นเนยและน้ำผึ้งจากมิติลับในห้วงความคิดถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ เสียงเครื่องเคลือบกระทบกันเบาๆ แต่กลับดังสะท้านไปถึงหัวใจของแม่สามีจอมปลอมที่กำลังนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ตรงข้าม "กินสิคะ คุณแม่... ของดีราคาแพงแบบนี้ ต่อให้ท่านเอาเบี้ยหวัดบำนาญทั้งชีวิตมารวมกัน ก็ยังซื้อเศษผงแป้งที่ฉันนวดเล่นเมื่อเช้าไม่ได้เลยนะคะ" หลินฟางเอ่ยด้วยรอยยิ้มพริ้มเพรา ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความเกรงอกเกรงใจเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มของนางในยามนี้ช่างหวานหยดย้อย ทว่ากลับซ่อนคมมีดอาบยาพิษไว้ทุกอณูคำพูด ใบหน้าของนางสะใภ้ใหญ่และแม่สามีบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ตลอดหลายวันที่ผ่านมา หลินฟางไม่เพียงแต่แสดงออกอย่างชัดเจนว่า ‘ไม่ยอมก้มหัว’ ให้กับความรีดไถแบบหน้าด้านๆ ของคนในตระกูลเฉินอีกต่อไป แต่ยังใช้ความมั่งคั่งที่งอกเงยมาจากความลับที่พวกมันไม่มีวันเอื้อมถึง มาตบหน้าพวกมันฉาดใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่า "หลินฟาง! แกมันอกตัญญู! เงินในบ้านนี้..." แม่สามีตบโต๊ะเสียงดังลั่น ดวงตาขุ่นคลั่กด้วยความโลภที่ถูกขัดใจ "หยางหยางส่งเงินเดือนทหารกลับมาตั้งเท่าไหร่! นั่นมันเงินกองกลางของตระกูลเฉิน แกมีสิทธิ์อะไรเอาไปผูกขาดไว้คนเดียว แถมยังเอาไปซื้อของฟุ่มเฟือยพวกนี้โดยไม่ปรึกษาใคร!" เสี่ยวเปาดึงชายเสื้อของมารดาเบาๆ ดวงตากลมใสแป๋วมองขนมตรงหน้าสลับกับใบหน้าของย่า ก่อนจะหยิบชิ้นขนมป้อนเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่สนใจบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว เด็กน้อยรู้เพียงว่า ขนมฝีมือแม่ทั้งหอมหวานและอร่อยที่สุดในโลก ต่างจากยายแก่ปากร้ายที่วันๆ เอาแต่แผדเสียงโวยวาย หลินฟางย่อตัวลงลูบหัวลูกชายอย่างอ่อนโยน สายตาที่มองเด็กน้อยเต็มไปด้วยความรักความอบอุ่น แต่พอตวัดกลับไปมองผู้เป็นแม่สามี แววตาก็แปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นทันที "เงินเดือนของพี่เฉินเหรอคะ?" หลินฟางหัวנסในลำคอเบาๆ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "ถ้าฉันจำไม่ผิด เงินก้อนนั้นถูกส่งมาถึงมือฉันในฐานะ 'ภรรยา' ตามกฎหมาย และที่สำคัญ..." นางยื่นมือเรียวสวยหยิบสัญญาแบ่งครัวเรือนที่เพิ่งทำขึ้นใหม่ขึ้นมาสะบัดเบาๆ "เงินเดือนของสามีฉัน ใครหามาได้ คนนั้นก็เป็นคนดูแลค่ะ! เงินใคร คนนั้นจัดการเอง! ฉันไม่เคยไปแบมือขอเศษเงินจากเบี้ยหวัดของใคร และตระกูลเฉินก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเงินในกระเป๋าของสามีฉันแม้แต่เหวินเดียวเช่นกัน!" คำประกาศิตนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางห้องโถง แม่สามีหน้าซีดเผือกจนเขียวคล้ำ ร่างท้วมสั่นเทาด้วยความแค้นเคือง นางอุตส่าห์วางแผนจะฮุบเงินก้อนโตของบุตรชายมาจุนเจือหลานชายอีกคนที่เป็นลูกรัก แต่กลับถูกลูกสะใภ้คนนี้สกัดดาวรุ่งทุกวิถีทาง "นัง... นังตัวดี! แกกล้ามากนะ!" แม่สามีพยายามจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอน ทว่า... ประตูไม้หน้าบ้านกลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยมือหนาของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหาร เฉินหยางก้าวเข้ามาด้วยบรรยากาศกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ไอสังหารของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโอนทำให้ห้องทั้งห้องเงียบกริบลงทันที สายตาคมกริบของเฉินหยางกวาดมองมารดาและพี่สะใภ้ที่หน้าซีดเผือก ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าอันงดงามของภรรยาที่กำลังส่งยิ้มหวานมารับเขา "เกิดอะไรขึ้น?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม แต่นัยน์ตากลับจ้องมองไปที่มารดาอย่างเย็นชาจนคนเป็นแม่สะท้านเฮือก "ไม่มีอะไรค่ะพี่เฉิน..." หลินฟางเดินเข้าไปรับเสื้อคลุมจากมือสามี กลิ่นอายความอบอุ่นของสามีภรรยาคู่นี้ช่างบาดตาบาดใจคนนอกยิ่งนัก "คุณแม่แค่มาเยี่ยมเยียน และปรึกษาเรื่อง 'เงินใครคนนั้นดูแลเอง' ที่ฉันเพิ่งประกาศให้ทุกคนในบ้านเข้าใจตรงกันเท่านั้นเองค่ะ" เฉินหยางเหลือบมองสัญญาบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะโอบเอวบางของภรรยาเข้ามาแนบชิดอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย น้ำเสียงของเขาเอמהกับมารดาด้วยความเด็ดขาดไร้เยื่อใย "ถ้าท่านยังกล้ามาหาเรื่องภรรยาผมอีก แม้แต่เศษข้าวสักเมล็ดจากคลังของผม... ท่านก็จะไม่ได้รับมันอีกเลย" ประโยคประกาศิตนั้นทำให้แม่สามีทรุดฮวบลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง อำนาจเงินและความเด็ดขาดของบุตรชายและลูกสะใภ้ได้เปลี่ยนสถานะของตระกูลนี้ไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว ทว่า... ในจังหวะที่ทุกคนคิดว่าเรื่องราวสงบลง เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดจากด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของบุรุษลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวล้ำเข้ามาในเขตบ้าน โดยไม่มีใครทันตั้งตัว ใบหน้าครึ่งหนึ่งใต้หมวกปีกกว้างเผยรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งตรงมาหาหลินฟางโดยเฉพาะ "คุณหลินฟางครับ... สินค้าล็อตใหม่ที่คุณสัญญาไว้ในตลาดมืด คืนนี้มีคนต้องการเหมาเกลี้ยงทั้งหมด... ด้วยราคาที่สูงกว่าเดิมถึงสิบเท่าตัว แต่มีข้อแม้ว่าคุณต้องไปส่งมอบด้วยตัวเองที่ 'ตรอกมรณะ' เดี๋ยวนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" เสมอมานะคะ!