แผนซ้อนแผน

"ถ้าคุณแม่ยังคิดจะก섬สิทธิ์ในรายได้จากร้านค้าของฉันอีกล่ะก็ คงต้องลองไปตกลงกันต่อหน้าหัวหน้าหน่วยทหารเขตสามดูแล้วล่ะค่ะ ว่าสะใภ้ทหารอย่างฉันมีสิทธิ์ถือครองทรัพย์สินส่วนตัวตามกฎหมายใหม่หรือไม่" น้ำเสียงของหลินฟางราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ทว่าทุกถ้อยคำกลับคมกริบราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ รอยยิ้มบางเบาบนเรียวปากของเธองดงามเย้ายวน แต่นัยน์ตากลับทอประกายเยือกเย็นจนผู้เป็นแม่สามีถึงกับหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดไปสามก้าว ห้องโถงคับแคบของบ้านพักรับรองในค่ายทหารเวลานี้อบอวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด นางเฉิน หญิงชราผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาและชอบสูบเลือดเนื้อลูกหลาน อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง นางไม่คาดคิดเลยว่าหลอนฟาง—อดีตสะใภ้โง่เขลาเบาปัญญาที่เคยยอมก้มหัวให้นางข่มเหงรังแกทุกเช้าค่ำ จะพลิกลิ้นกลายเป็นแม่เสือสาวผู้มีเข็บเล็บแหลมคมถึงเพียงนี้ "นัง... นังตัวดี! แกกล้าเอาทหารมาขู่ฉันรึ!" นางเฉินกรีดเสียงแหลมสูง ใบหน้ายับย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว มือเหี่ยวย่นชี้หน้าลูกสะใภ้สั่นระริก "ฉันเป็นแม่นะ! ผู้ให้กำเนิดสามีแก! เงินทองที่แกหามาได้จากตลาดมืดนั่น มันก็ควรเป็นของตระกูลเฉินทั้งหมดสิ! แกมีสิทธิ์อะไรมาหวงแหน!" "สิทธิ์ของภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย และสิทธิ์ของคนที่ลงแรงลงมือก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อตัวเองค่ะ" หลินฟางก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ ท่วงท่างดงามสง่าราศีราวกับคุณหนูตระกูลใหญ่ แม้จะสวมชุดผ้าฝ้ายเรียบง่าย แต่รัศมีข่มขวัญกลับทำให้แม่สามีถอยรูดจนหลังชนฝา "ในเมื่อคุณแม่จำไม่ได้ว่าตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ครอบครัวเราไม่เคยได้รับความช่วยเหลืออะไรจากทางบ้านใหญ่เลย แถมยังต้องคอยส่งเสียเงินทองให้พี่ใหญ่ผลาญเล่นที่อำเภออีก งั้นวันนี้เรามาเคลียร์บัญชีกันให้ชัดเจนดีไหมคะว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมา ตระกูลเฉินติดค้างอะไรฉันไว้บ้าง" เพล้ง! เสียงข้าวของตกแตกดังสนั่นมาจากหน้าประตูบ้าน เฉินหยาง สามีหนุ่มนายทหารรูปร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งกลับจากการฝึกซ้อมภาคสนาม ยืนใบหน้าถมึงทึงอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยววาวโรจน์ด้วยความโกรธ เขากวาดสายตามองมารดาเจ้าปัญหาที่กำลังทำหน้าไม่ถูก ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้ามาโอบไหล่ภรรยาไว้ในอ้อมแขนอย่างปกป้อง "แม่ครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบสนิทแต่ทรงพลังจนแม่สามีสะดุ้งเฮือก "ถ้าแม่ยังไม่เลີกล้มความคิดที่จะมาเอาเปรียบภรรยาผม ผมคงต้องทำเรื่องย้ายชื่อแม่กลับไปอยู่ชนบทตามเดิม และตัดขาดการส่งเสียรายเดือนทั้งหมดเสียที" "หยางหยาง! แก... แกกล้าเนรคุณแม่รึ!" นางเฉินโวยวายลั่นบ้าน น้ำตาจระเข้เริ่มไหลพรากเพื่อเรียกคะแนนความน่าสงสาร "นังนี่มันเป่าหูแก! นังปีศาจจิ้งจอกนี่มันทำลายครอบครัวเรา!" "พอได้แล้วค่ะคุณแม่" หลินฟางแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด เธอปรายตามองหญิงชราด้วยความเวทนาปนสมเพช "อย่าทำให้ตัวเองต้องหมดสิ้นความนับถือในสายตาของลูกชายและชาวบ้านไปมากกว่านี้เลยค่ะ วันนี้ฉันอารมณ์ดี ทำอาหารไว้รอต้อนรับตั้งหลายอย่าง เชิญคุณแม่นั่งทานข้าวด้วยกันก่อนเถอะค่ะ... เผื่อว่าความอร่อยจะช่วยชำระล้างความโลภในใจคุณแม่ลงได้บ้าง" แม้ปากจะเอ่ยชวน แต่แววตาของหลินฟางกลับไม่ได้มีความอบอุ่นอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือการตบหัวแล้วลูบหลังอย่างเหนือชั้นที่ทำให้แม่สามีไปต่อไม่เป็น ได้แต่ฮึดฮัดสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคือง แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากทวงเงินทองอีกเพราะเกรงกลัวสายตาเย็นชาของบุตรชาย เมื่อแขกไม่ได้รับเชิญยอมสงบปากสงบคำ หลินฟางก็ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เธอหันไปสบตากับสามีที่ตอนนี้ก้มมองเธอน้ำตาแทบไหลด้วยความซาบซึ้งและรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญหน้ากับคนพวกนี้คนเดียว "เหนื่อยไหมครับ..." เฉินหยางกระซิบถามเสียงแผ่ว มือหนายื่นมาเกลี่ยปอยผมที่ข้างแก้มภรรยาอย่างอ่อนโยน ผิดลุคท่านผู้กองหนุ่มผู้เคร่งขรึมต่อหน้าลูกน้องลิบลับ "ไม่เลยค่ะ" หลินฟางยิ้มรับ รอยยิ้มนั้นอบอุ่นและจริงใจกว่าที่เคยมีให้เขา "แต่ถ้าคุณอยากไถ่โทษ ช่วยไปตามเสี่ยวเปามาล้างมือเตรียมกินข้าวทีค่ะ วันนี้ฉันทำเมนูพิเศษที่คุณชอบด้วย" พูดจบ หลินฟางก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อจัดการขั้นตอนสุดท้ายของอาหารมื้อสำคัญ บรรยากาศภายในบ้านกลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง ทว่าในใจของหลินฟางกลับรู้ดีว่า... นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของ "แผนซ้อนแผน" ที่เธอวางไว้เพื่อจัดการกับพวกเหลือขอที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวเธออย่างถอนรากถอนโคน กลิ่นหอมกรุ่นของ "ไก่ตุ๋นโสมสมุนไพรในมิติลับ" ที่ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศชั้นเลิศและเห็ดหอมป่า เริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณบ้านพักทหาร กลิ่นหอมเย้ายวนนี้รุนแรงเสียจนเพื่อนบ้านหลายหลังต้องชะโงกหน้าออกมามองด้วยความกลืนน้ำลายเอื้อมระอา เสี่ยวเปาดูลูกชายตัวน้อยวิ่งต้อยๆ เข้ามาในครัวด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับเมื่อเห็นหม้อดินเผาส่งควันกรุ่น "คุณแม่ครับ! หอมจังเลย วันนี้มีอะไรกินครับเนี่ย?" เด็กชายส่งเสียงเจื้อยแจ้ว พลางเขย่าชายเสื้อภรรยาด้วยความออดอ้อน หลินฟางย่อตัวลงลูบหัวลูกชายด้วยความรักใคร่ เธอกำลังจะตักน้ำซุปให้เด็กน้อยชิมเป็นคนแรก ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ ตามด้วยเสียงตะโกนโวยวายของบุรุษผู้หนึ่งที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินฟางแข็งค้างไปในทันที "คุณหลินฟาง! แย่แล้วครับ! สินค้าล็อตใหญ่ที่ท่านส่งไปขายในตลาดมืด... ถูกเจ้าหน้าที่กรมการค้าบุกเข้ายึดทั้งหมดแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" เสมอมานะคะ!