สมบัติชิ้นแรกที่ตกลงกันได้

เสียงกระแทกของถ้วยชาเซรามิกราคาถูกลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบดังสนั่นจนน้ำชาสีเข้มกระเซ็นเปรอะเปื้อนปลายนิ้วเหี่ยวย่นของแม่สามีจอมปลอม นางถลึงตาใส่หลินฟางด้วยความเคียดแค้น ชนิดที่หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ ร่างของนางเอกสาวคงพรุนเป็นรังผึ้งไปนานแล้ว "เจ้าเด็กอกตัญญู! กล้าดียังไงถึงมาต่อรองเรื่องแยกบ้านกับข้า!" แม่สามีแผดเสียงแหลมสูงจนคอหอยสั่นระริก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภที่ถูกขัดใจ นางมองหลินฟางราวกับอีกฝ่ายเป็นศัตรูคู่อาฆาต ทั้งที่เมื่อครู่เพิ่งจะพยายามปัดสาส์นหย่าและยัดเยียดหนี้สินก้อนโตให้ลูกสะใภ้อย่างเลือดเย็น หลินฟางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางเพียงใช้ปลายนิ้วเรียวสวยปัดหยดน้ำชาที่กระเด็นมาโดนแขนเสื้อออกอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่คมกวาดตามองรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยสายตาสอดรู้สอดเห็นของเครือญาติฝ่ายสามีที่มารุมล้อมหวังส่วนบุญ "สะใภ้ใหญ่อย่างฉันพูดคำไหนคำนั้นค่ะคุณแม่" หลินฟางแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษความเฉลียวฉลาดไว้จนอีกฝ่ายรู้สึกหนสันหลังวาบ "ในเมื่อพวกท่านบอกว่าฉันเป็นตัวซวย เป็นก้อนเนื้อถ่วงความเจริญของตระกูลเฉิน งั้นก็เซ็นชื่อลงในหนังสือตัดขาดและสละสิทธิ์ในตัวฉันเสียสิคะแลกกับเงินสดก้อนนี้... ห้าร้อยหยวน" ตัวเลข "ห้าร้อยหยวน" ดังสะท้อนก้องในห้องโถงแคบๆ บรรยากาศที่เคยอึงมี่ด้วยเสียงนินทาพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น ดวงตาของบรรดาญาติสนิทมิตรสหายต่างเบิกVกว้างด้วยความโลภ เงินห้าร้อยหยวนในยุคนี้ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ มันมากพอจะซื้อจักรเย็บผ้าและสร้างบ้านชั้นเดียวได้สบายๆ แม่สามีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความลังเล สายตาโลภโมถัวกวาดมองปึกธนบัตรในมือของหลินฟางที่เพิ่งดึงออกมาจากกระเป๋าผ้าอย่างท้าทาย "แค่... กระท่อมท้ายไร่รกร้างกับที่ดินตาบอดผืนนั้น บวกกับเงินห้าร้อยหยวนนี้ ข้ากับตระกูลเฉินถือว่าขาดกันเด็ดขาด ห้ามมาเหยียบเรือนใหญ่หลังนี้อีก และห้ามมาเรียกร้องอะไรจากตระกูลเฉินแม้แต่สตางค์แดงเดียว!" แม่สามีรีบตะпะตะครามยื่นข้อเสนอด้วยความกลัวว่าหลินฟางจะเปลี่ยนใจ แม้ในใจจะคิดเยาะเย้ยว่านางสะใภ้โง่เขลานี้คงไปตายเอาดาบหน้าในกระท่อมผีสิงแน่ๆ "ตกลงค่ะ ตามนั้น" หลินฟางตอบรับทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ปลายนิ้วเรียววางปากกาและกดประทับลายนิ้วมือลงบนสัญญาแบ่งแยกครัวเรือนและตัดขาดอย่างเด็ดเดี่ยว ท่าทีที่มั่นอกมั่นใจและรอยยิ้มที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้เบื้องลึกทำให้เฉินหยาง สามีทหารหนุ่มที่เพิ่งเดินพ้นขอบประตูเข้ามาได้ยินประโยคสุดท้ายพอดี ดวงตาคมกริบของเขาหรี่ลงเล็กน้อย มองภรรยาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งทึ่ง ห่วงใย และ... คลั่งไคล้อย่างเงียบงัน เฉินหยางก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างมารดาผู้เห็นแก่ตัวกับภรรยา ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสร้างแรงกดดันจนพวกญาติๆ ถอยร่นไปโดยอัตโนมัติ มือหนาคว้ากระดาษสัญญาขึ้นมาตรวจทานด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยแววתาที่อ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด "เธอแน่ใจนะ?" เสียงทุ้มต่ำเอמהถามอย่างเป็นห่วง แม้เขาจะรู้ดีว่าภรรยาคนนี้เปลี่ยนไปราวกับคนละคนตั้งแต่ฟื้นไข้ และฉลาดเป็นกรดจนคาดไม่ถึง แต่การย้ายไปอยู่กระท่อมท้ายไร่ลำพังกับลูกชายตัวน้อยไม่ใช่เรื่องง่าย "แน่นอนค่ะพี่หยาง" หลินฟางหันไปสบตากับสามี รอยยิ้มจริงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า "หรือว่า... สามีอย่างคุณ จะไม่อยากย้ายไปกินข้าวฝีมือฉันที่กระท่อมท้ายไร่ด้วยกันล่ะคะ?" คำเย้าแหย่ที่แฝงความนัยทำให้หูของนายทหารหนุ่มแดงก่ำขึ้นมาวูบหนึ่ง เฉินหยางเม้มปากแน่น พยักหน้ารับสั้นๆ "ไปสิ ที่ไหนที่มีเธอและลูก ที่นั่นก็คือบ้านของผม" ความหวานชื่นที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางวงล้อมของคนใจร้ายทำให้แม่สามีและเหล่าญาติหมั่นไส้จนอกแทบแตก พวกเขาเร่งรัดให้หลินฟางและเฉินหยางเก็บข้าวของออกไปให้พ้นหน้าพ้นตาโดยเร็ว เพราะกลัวว่าเงินห้าร้อยหยวนจะบินหนีหายไป ตกบ่าย... ณ กระท่อมท้ายไร่ที่ถูกทิ้งร้าง ฝุ่นหนาเตอะและหยากไย่เต็มไปด้วยบรรยากาศวังเวง แต่ในสายตาของหลินฟาง มันคืออาณาจักรส่วนตัวที่นางจะเนรมิตให้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความมั่งคั่ง! เสี่ยวเปา ลูกชายตัวน้อยวัยสี่ขวบวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาเกาะชายเสื้อแม่ ดวงตากลมโตใสแป๋วสำรวจรอบห้อง "แม่จ๋า ที่นี่คบ้านของเราเหรอฮะ? มันดูเก่าจัง..." "ใช่แล้วค่ะคนเก่ง ของเก่าพวกนี้แหละที่จะกลายเป็นทองคำในมือแม่" หลินฟางย่อตัวลงลูบผมนิ่มของลูกชายอย่างอ่อนโยน ก่อนจะแอบดึงพลังจากมิติลับในห้วงความคิด น้ำพุวิเศษและเมล็ดพันธุ์พืชหายากส่งกลิ่นหอมจางๆ ออกมาเย้ายวนใจ นางวางแผนไว้แล้วว่าคืนนี้ มื้อแรกในบ้านหลังใหม่จะต้องหอมฟุ้งจนคนทั้งหมู่บ้านต้องกลืนน้ำลาย ขณะที่หลินฟางกำลังงละเลงกวาดหยากไย่และเตรียมก่อไฟในเตาถ่านเก่าๆ เพื่อทำ "ซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมป่า" จากมิติลับเพื่อบำรุงสามีและลูกชาย กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นเคี่ยวไฟอ่อนๆ ก็เริ่มโชยฟุ้งทะลุผ่านหน้าต่างผุๆ ลอยไปตามสายลมยามเย็นเข้าสู่จมูกของชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่เดินผ่านไปมา กลิ่นหอมนั้นช่างเย้ายวน ชวนน้ำลายสอ และแตกต่างจากอาหารกันดารทั่วไปอย่างสิ้นเชิง! ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูหน้ากระท่อมก็ดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโหวเหวกโวยวายของหัวหน้าหมู่บ้านที่มาพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนก... และมีบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวตามหลังมาติดๆ สร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกคนในบริเวณนั้น! "หลินฟาง! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนจากกองทัพมาตามหาเธอถึงที่นี่!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" เสมอมานะคะ มาร่วมลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าใครกันแน่ที่มาเยือน!