ขอแยกบ้านไม่ขออยู่ร่วมชะตา

เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกดังปังจนน้ำชาร้อนๆ ในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่นกระฉอกออกมาลวกหลังมือของแม่สามีจอมปลอมเข้าอย่างจัง นางสะดุ้งสุดตัวพร้อมกับส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมาคล้ายหมูถูกเชือด ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าผู้ใหญ่บ้านและญาติพี่น้องตระกูลเฉินที่นั่งอัดแน่นกันอยู่จนเต็มห้องโถงคับแคบ "หลินฟาง! นังสะใภ้ตัวดี แกกล้าดียังไงถึงบังAาญมาทุบโต๊ะต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่!" แม่สามีชี้หน้าด่ากราด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเนื้อตัวสั่นเทา ดวงตาคู่เล็กหรี่แคบมองลูกสะใภ้ที่เคยหัวอ่อนยอมก้มหัวให้มาตลอดหลายปีด้วยความเกลียดชัง แต่วันนี้... แววตาคู่นั้นของหลินฟางกลับว่างเปล่า เย็นชา และทรงพลังเสียจนนางเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว หลินฟางเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ริมฝีปากบางเฉียบคลี่ยิ้มเยาะหยันออกมาอย่างไม่เกรงกลัว นางไม่ได้เดือดร้อนกับเสียงโวยวายของหญิงแก่ตรงหน้าแม้แต่น้อย มือเรียวบางยกถ้วยชาขึ้นจิบรสชาติฝาดขื่นเบาๆ ก่อนจะวางลงอย่างใจเย็น ราวกับว่ามหรกรรมการด่าทอนี้เป็นเพียงเรื่องน่าขันยามว่าง "ผู้หลักผู้ใหญ่หรือคะ?" หลินฟางทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ กวาดสายตามองหน้าบรรดาอาแปะและลุงกำนันที่ถูกเชิญมาเป็นสักขีพยาน "ถ้าพวกท่านเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณธรรมจริง คงไม่ปล่อยให้บ้านใหญ่สูบเลือดสูบเนื้อบ้านรองจนเลือดหยดสุดท้ายหรอกกระมังคะ เงินเดือนทหารที่สามีฉันส่งกลับมาทุกบาททุกสตางค์... มันหายไปไหนหมดคะ แม่สามี?" คำถามพุ่งตรงราวกับลูกศรอาบยาพิษ ปักฉึกเข้าไปกลางใจของคนตระกูลเฉินทันที ใบหน้าของพ่อสามีที่นั่งเงียบมาตลอดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ เขาขยับตัวอึดอัด ก้นไม่ติดเบาะ เนื่องจากเงินก้อนใหญ่เหล่านั้นไม่ได้ถูกเก็บไว้ที่ไหนไกล แต่มันถูกนำไปใช้สร้างเรือนหอหลังใหม่ให้กับเฉินเฉียง ลูกชายคนโปรดผู้ไม่เอาถ่านคนนั้นต่างหาก! "เหลวไหล! แกมันนังอกกตัญญู แต่งเข้าบ้านเฉินมาเป็นสมบัติของตระกูลเรา เงินทองทุกแปะก็เป็นของกงสีทั้งสิ้น!" แม่สามีแผדเสียงกลบเกลื่อนความผิดพิรุธ นางตบเข่าฉาดใหญ่เรียกคะแนนความน่าสงสารจากบรรดาญาติมิตร "ท่านกำนัน ดูเอาเถอะค่ะ! นังนี่มันกระด้างกระเดื่อง คิดจะล้างผลาญตระกูลเฉินของเราให้อับpายขายหน้า!" กำนันหลี่ชายชราวัยหกสิบปีผู้มีศักดิ์เป็นญาติห่างๆ ของตระกูลเฉิน ขยับหนวดเคราสีดอกสะดอก ก่อนจะตีหน้าขรึมแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่งสอน "หลินฟางนะหลินฟาง... ผู้หญิงสมัยนี้ชักจะเอาใหญ่แล้ว สามีไปรบรับใช้ชาติที่ชายแดน ปล่อยให้เจ้าอยู่ปรนนิบัติพ่อแม่สามี เจ้ากลับมาทำตัวก้าวร้าวเช่นนี้ได้อย่างไร? เรื่องแยกบ้านอะไรนั่น อย่าได้เอ่ยปากพูดอีกเลย มันน่าอัปยศอดสู เสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเฉินหมด!" บรรดาญาติคนอื่นๆ ต่างพากันพยักหน้ารับและส่งเสียงสนับสนุนคำพูดของกำนันหลี่ทันที บ้างก็ส่ายหัวถอนหายใจ บ้างก็ส่งสายตาดูถูกเหยียดหยามมาที่นาง ราวกับว่านางเป็นนักโทษประหารที่รอวันรับทัณฑ์ เสี่ยวเปาลูกชายตัวน้อยที่แอบซ่อนอยู่หลังชายผ้าซิ่นของมารดา กำเสื้อผ้าของนางแน่น ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ริมฝีปากเล็กๆ กลับเม้มเข้าหากันแน่นอย่างเด็ดเดี่ยว เด็กน้อยจำได้ดีว่ายืดอกผายลมทำร้ายจิตใจพวกเขามากแค่ไหน ข้าวปลาอาหารดีๆ ไม่เคยตกถึงท้องสองแม่ลูกเลยสักครั้ง มีเพียงเศษผักเน่าๆ กับข้าวต้มใสแจ๋วที่แม่ต้องแอบแบ่งให้เขาซ่อนกินหลังบ้าน หลินฟางก้มลงมองลูกชายตัวน้อย นางย่อตัวลงลูบศีรษะเล็กๆ นั้นอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นแผ่ซ่านมาจากฝ่ามือ ก่อนที่นางจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาที่มองตรงไปยังกำนันหลี่และบรรดาญาติไร้ยางอายเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งใบมีดโกน "อัปยศอดสูหรือคะ?" หลินฟางหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "การที่สามีฉันส่งเงินเกือบทั้งหมดมาให้ แต่ลูกของฉันต้องกินข้าวต้มเจือจางจนเห็นก้นชาม... แบบนี้ไม่เรียกว่าอัปยศหรือคะ? การที่พวกท่านนั่งกินหมูสามชั้นพะโล้หอมกรุ่นทุกมื้อ แต่ให้แม่ลูกฉันแทะกระดูกติดเศษผัก... แบบนี้ไม่เรียกว่ารังแกคนไม่มีทางสู้หรือคะ?" นางก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้โต๊ะประธานทีละก้าว แรงกดดันประหลาดแผ่ออกมาจากร่างระหง ทำให้กำนันหลี่ที่เคยทำตัวกร่างถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "วันนี้... ฉัน หลินฟาง ขอประกาศกร้าวต่อหน้าพวกท่านทุกคน ณ ที่นี้" นางกวาดสายตาดุดันมองทุกคนทั่วห้อง "บ้านเฉิน... ฉันขอ 'แยกบ้าน' ขาดจากกันเด็ดขาด! ไม่เกี่ยวข้องกันอีก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเงินทอง ที่ดิน หรือแม้แต่หนี้สินที่พวกท่านก่อขึ้นเอง!" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องโถงทันทีราวกับป่าช้า ทุกคนอ้าปากค้าง ตะลึงงันกับความกล้าหาญและคำประกาศที่เด็ดขาดจนเกินคาดคิดของสตรีร่างบาง "แก... แกกล้าดีนักนะ!" แม่สามีหน้าซีดเผือดกรี๊ดลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง "คิดว่าจะแยกบ้านแล้วรอดตัวไปหรือฝันไปเถอะ! ถ้าจะแยกออกไป แกต้องตัวเปล่าเล่าเปลือย ห้ามเอาทรัพย์สินแม้แต่เข็มเล่มเดียวของบ้านเฉินไปเด็ดขาด!" หลินฟางคลี่ยิ้มเย็นเยียบ รอยยิ้มที่งดงามแต่กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนสันหลังวาบ นางสูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อรับกลิ่นอายความมั่งคั่งจาก 'มิติฟาร์ม' ที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณ ทรัพย์สินของบ้านเฉินรึ? ของไร้ค่าพวกนั้น นางไม่ชายตามองด้วยซ้ำ! ในมิติของนางเวลานี้ มีทั้งเมล็ดพันธุ์พืชวิเศษ สมุนไพรล้ำค่า และเนื้อสัตว์ชั้นเลิศที่ต่อให้ขายทั้งชาติก็ไม่มีทางหมด แค่สะบัดมือครั้งเดียว นางก็สามารถซื้อบ้านหลังใหญ่กว่านี้ได้ทั้งหลังแล้ว "ตัวเปล่าเล่าเปลือยหรือคะ? ได้... ตามที่ท่านต้องการเลยค่ะแม่สามี" หลินฟางเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง "แต่อย่าหาว่าฉันไม่เตือน... วันหน้า หากพวกท่านไม่มีแม้แต่ข้าวจะกรอกหม้อ แล้วมาคุกเข่าขอร้องให้ฉันช่วย... ตอนนั้นต่อให้เอาทองคำมากองตรงหน้า ฉันก็ไม่ชายตามองเด็ดขาด!" นางหันหลังกลับจูงมือเสี่ยวเปาเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากบ้านนรกแห่งนี้ทันที โดยไม่สนใจเสียงโวยวายด่าทอไล่หลังของแม่สามีและเสียงทัดทานของกำนันหลี่ที่ดังระงม ทว่า... ในวินาทีที่นางผลักประตูกระจายออกไปรับลมภายนอก กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของ 'ซี่โครงหมูตุ๋นเห็ดหอมยาสุนไพร' ที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ก็ลอยโชยมาตามสายลมยามบ่ายอย่างจงใจ กลิ่นหอมเย้ายวนใจที่เตะจมูกบรรดาชาวบ้านที่ยืนมุงดูเหตุการณ์อยู่ด้านนอกจนน้ำลายสอ และที่สำคัญที่สุด... บนม้านั่งไม้หน้าบ้าน มีห่อกระดาษมันสีน้ำตาลวางอยู่ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของนายทหารหนุ่มในเครื่องแบบสนามเปื้อนฝุ่น ที่ยืนกอดอกพิงเสาเรือนด้วยใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับทอดมองมาที่หลินฟางด้วยประกายความคลั่งรักที่ระอุร้อนเสียยิ่งกว่าเตาไฟ "เมียจ๋า... ได้ยินว่าใครรังแกเธอเหรอ? บอกพี่มาสิ พี่จะหักแข้งหักขามันให้ดูเอง" เฉินหยางเอ่ยเสียงทุ้มต่ำรื่นหู พร้อมกับยื่นมือหนาออกไปโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ท่ามกลางความตกตะลึงตาค้างของทุกคนในหมู่บ้าน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนความแซ่บของหลินฟางเสมอนะคะ — กุหลาบหนามเงิน