มื้ออาหารเปลี่ยนชีวิต

“เจ้าจะทำอะไร! อย่าบอกนะว่าผลาญวัตถุดิบพวกนี้ไปทำอาหารขยะให้ไอ้เด็กเปรตของเจ้ากินน่ะหลินฟาง!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังทะลุผ่านประตูครัวเข้ามาอย่างไม่เกรงใจใคร นางยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าทางเข้า ดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยความริษยาจ้องมองตะกร้าใส่เห็ดป่าสีสวยสดและต้นหอมสีเขียวขจีที่หลินฟางเพิ่งนำออกมาจากมิติลับเมื่อครู่นี้ หลินฟางไม่ได้หันไปมองทันที นางยังคงบรรจงหั่นเนื้อหมูสามชั้นที่ติดมันกำลังดี เสียงมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะที่มั่นคงและเยือกเย็น ก่อนจะวางมีดลงแล้วหันไปเผชิญหน้ากับหญิงวัยกลางคนด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าดวงตากลับพราวระยับอย่างมีเลศนัย “แม่คะ… คำว่า 'ขยะ' ที่ท่านใช้น่ะ มันเหมาะกับกับข้าวที่ท่านมักจะทำทิ้งไว้ให้พวกเรากินมากกว่านะคะ” หลินฟางยิ้มมุมปาก “ส่วนนี่... คือมื้ออาหารที่จะเปลี่ยนชีวิตคนในบ้านหลังนี้ต่างหาก” แม่สามีชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับไม่คุ้นชินที่ลูกสะใภ้ที่เคยอ่อนแอและขี้ขลาดกล้าต่อปากต่อคำเช่นนี้ นางอ้าปากเตรียมจะด่าทอต่อ แต่หลินฟางก็กลับไปสนใจเตาไฟราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงอากาศธาตุ นางหยิบขิงแก่และเครื่องเทศที่แอบซ่อนไว้ในมิติลงไปผัดในกระทะเหล็ก กลิ่นหอมฉุนกึกของเครื่องเทศชั้นเลิศที่ไม่มีในยุคนี้ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวทันทีที่สัมผัสกับน้ำมันร้อนๆ กลิ่นหอมนี้มิใช่กลิ่นอาหารทั่วไป แต่มันคือกลิ่นของความมั่งคั่ง กลิ่นของวัตถุดิบจากดินแดนสวรรค์ที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างดี เสี่ยวเปา ลูกชายตัวน้อยที่นั่งมองแม่อยู่ที่มุมห้อง ตาโตเป็นประกาย กลิ่นหอมที่แตะจมูกทำให้เจ้าหนูที่มักจะหิวโซถึงกับลุกขึ้นมาเกาะชายเสื้อแม่ “แม่ครับ... หอมจัง หอมเหมือนฝันเลย” “รอก่อนนะลูก อีกประเดี๋ยวเราจะได้กินของดีกัน” หลินฟางลูบศีรษะลูกชายเบาๆ ก่อนจะเทเนื้อหมูลงไปผัดจนเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลทอง เติมน้ำซุปรสเข้มข้นที่นางแอบปรุงไว้ในมิติลงไปเคี่ยวจนเดือดพล่าน กลิ่นหอมนี้รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันซึมลึกผ่านผนังไม้ ออกไปปะทะกับสายลมข้างนอกบ้าน จนเพื่อนบ้านที่กำลังจะเดินผ่านประตูรั้วต้องชะงักฝีเท้า ต่างคนต่างทำจมูกฟุดฟิดด้วยความงุนงง “กลิ่นอะไรกัน? เหมือนกลิ่นเนื้อตุ๋นในภัตตาคารใหญ่ในเมืองหลวงเลยไม่ใช่รึ?” เพื่อนบ้านคนหนึ่งพึมพำด้วยความอยากรู้อยากเห็น ภายในบ้าน แม่สามีเริ่มนั่งไม่ติด กลิ่นที่หอมยั่วน้ำลายจนลำคอของนางสั่นไหวทำให้นางรู้สึกพ่ายแพ้อย่างบอกไม่ถูก นางทำได้เพียงจ้องมองหม้อดินเผาที่หลินฟางค่อยๆ ปิดฝาลงอย่างประณีต “วันนี้พวกเราจะกินข้าวกันที่นี่... บนโต๊ะนี้” หลินฟางประกาศด้วยเสียงกังวาน “และไม่ว่าใครจะหน้าไหน ก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องอาหารของข้าและลูก” ขณะที่หลินฟางกำลังจัดสำรับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากหน้าประตู เฉินหยางกลับมาถึงบ้านพอดี ทว่าบรรยากาศกลับตึงเครียดทันทีเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอาหารที่หอมอบอวลไปทั่วบ้าน เขามองหน้าแม่ตัวเองที่กำลังโกรธจัด แล้วหันมาสบตาหลินฟางที่กำลังยกจานอาหารควันฉุยออกมาวาง “นั่นอะไร?” เฉินหยางถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาตามนิสัย แต่สายตาที่เขามองอาหารกลับเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “มื้อเย็นที่ข้าตั้งใจทำค่ะ” หลินฟางตอบพลางถอดผ้ากันเปื้อนออก “ลองชิมดูสิคะ แล้วท่านจะรู้ว่าสิ่งที่ท่านต้องเสียเวลาทำไปตลอดหลายปีที่ผ่านมานั้น... มันเสียเปล่าเพียงใด” แม่สามีที่ทนความหิวไม่ไหวทำท่าจะเอื้อมมือมาคว้าตะเกียบ แต่หลินฟางกลับวางมือทาบลงบนโต๊ะไม้หนาแน่น เสียงมือกระทบโต๊ะดังสนั่นจนทุกคนในห้องสะดุ้ง “แม่คะ... ถ้าอยากกิน ก็ต้องหัดทำตัวให้สมกับที่ได้กินนะคะ” หลินฟางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแม่สามีด้วยแววตาที่กดดันจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูด ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างแรง ไม่ใช่จังหวะของการมาเยือนปกติ แต่เป็นจังหวะที่เต็มไปด้วยความร้อนรน... และบุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตูนั้น กลับเป็นคนที่ไม่ควรจะปรากฏตัวในเวลาเช่นนี้ เมื่อเฉินหยางเปิดประตูออก เขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็น 'หัวหน้าหมู่บ้าน' ยืนหน้าตาตื่นพร้อมกับจดหมายลับในมือที่ดูท่าทางจะนำพาพายุลูกใหญ่มาสู่บ้านหลังนี้ “เฉินหยาง! หลินฟาง! พวกเจ้าไปเอาเนื้อชั้นดีแบบนี้มาจากไหน!” หัวหน้าหมู่บ้านตะโกนข้ามไหล่เขาเข้ามา “ทางการส่งคนมาตรวจสอบเรื่องการกักตุนอาหาร... และกลิ่นนี่มันฟ้องว่าพวกเจ้ามีของดีกว่าที่ใครในเขตนี้จะมีได้!” หลินฟางเพียงแค่เลิกคิ้วมองสถานการณ์ตรงหน้า ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาอย่างเย็นชา... เกมเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น และนางก็พร้อมที่จะให้พวกคนโง่เขลาเหล่านี้ได้เห็นว่า ใครกันแน่ที่เป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้นะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับกุหลาบหนามเงินนะคะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับตอนต่อไปค่ะ