ความอบอุ่นในครอบครัว

“ถอยไปให้ห่างจากเตาเลยค่ะเสี่ยวเปา ถ้าลูกยังขืนดึงชายเสื้อแม่แบบนี้ เดี๋ยวแกงไก่ตุ๋นโสมนั่นได้หกหมดหม้อพอดี” ฉันเอ่ยดุเด็กน้อยที่กำลังเกาะขาหนึบด้วยน้ำเสียงเอ็นดูพลางหัวเราะเบาๆ มือหนึ่งคอยประคองทัพพีไม้กวนในหม้อดินเผาที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งของสมุนไพรชั้นเลิศจากมิติลับ กลิ่นหอมหวานของเนื้อไก่ที่ถูกตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยลอยอบอวลไปทั่วครัวหลังบ้าน กลบกลิ่นอับชื้นของบ้านไม้เก่าๆ ให้กลายเป็นวิมานแห่งความสุขที่หาไม่ได้ในชีวิตชาติก่อน เฉินหยางที่กำลังถากไม้ทำของเล่นชิ้นใหม่ให้ลูกชายเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้า ดวงตาคมเข้มที่เคยดุดันยามเผชิญหน้ากับศัตรู บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนเกือบจะละลายไปกับบรรยากาศตรงหน้า เขาละมือจากงานไม้เดินเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมมือไปลูบหัวเสี่ยวเปาเบาๆ ก่อนจะขยับเข้ามาประชิดหลังฉัน ความอุ่นร้อนจากร่างกายกำยำทำให้ใจฉันเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย “ให้ผมช่วยไหม ฟางเอ๋อร์ ดูเหมือนลูกจะหิวจนทนไม่ไหวแล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำของสามีทหารทำให้ฉันยิ้มกว้าง ฉันส่งทัพพีให้เขาด้วยความเต็มใจ ก่อนจะหันไปอุ้มเสี่ยวเปาที่ทำหน้ามุ่ยเพราะหิวจนพุงกิ่ว “วันนี้แม่ทำเมนูพิเศษเพื่อฉลองวันหยุดของเราสามคน พ่อเขาอุตส่าห์ลาพักร้อนมาได้ทั้งที เราต้องกินให้อิ่มกันนะคะ” บรรยากาศในบ้านหลังเล็กเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ดูเรียบง่ายแต่ทรงพลัง สำหรับคนอย่างฉันที่เคยผ่านจุดที่ต้องแก่งแย่งชิงดีในฐานะสะใภ้ตัวร้าย ความสุขที่แท้จริงไม่ใช่เงินทองกองโต แต่มันคือการได้เห็นคนที่เรารักนั่งล้อมวงกินอาหารฝีมือเราด้วยรอยยิ้มต่างหาก โต๊ะไม้ตัวเก่าถูกจัดวางด้วยเมนูที่ปรุงจากวัตถุดิบคุณภาพเยี่ยมจากมิติลับ ทั้งผักใบเขียวสดฉ่ำที่ไม่มีขายในตลาดทั่วไป และเนื้อไก่ชั้นดีที่หมักด้วยเครื่องเทศสูตรลับเฉพาะ เสี่ยวเปาที่กินข้าวจนแก้มตุ่ยเอ่ยชมไม่ขาดปาก ขณะที่เฉินหยางคอยคีบเนื้อไก่ชิ้นสวยใส่จานฉันอย่างเอาใจ “กินเยอะๆ นะ ฟางเอ๋อร์ ช่วงนี้เธอผอมลงไปมาก ถ้าแม่สามี... คนทางนั้นเขาเห็นเข้า คงได้หาเรื่องว่าผมไม่ดูแลเธออีก” เขากล่าวทิ้งท้ายด้วยประโยคที่แฝงความนัยถึง 'แม่สามีจอมปลอม' ที่ตอนนี้กำลังเต้นผางด้วยความอิจฉาหลังจากที่ฉันเริ่มขยายกิจการร้านอาหารเล็กๆ จนเริ่มเป็นที่รู้จัก ฉันหัวเราะในลำคอ “ปล่อยให้เขาพูดไปเถอะค่ะ ยิ่งเขาดิ้นรนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าเขาไม่สามารถแตะต้องความสุขของเราได้ ตอนนี้เรามีเงินเก็บ มีอาหารกิน และที่สำคัญ... เรามีกันและกัน” ทว่าความสุขในยามบ่ายมักผ่านไปไวเหมือนสายน้ำ ในขณะที่พวกเรากำลังวางแผนจะพาลูกไปเดินเล่นในสวนหลังบ้านเพื่อเก็บผลไม้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน ตามมาด้วยเสียงทุบประตูไม้จนสั่นสะเทือน “หลินฟาง! ออกมาเดี๋ยวนี้! แกคิดว่าทำตัวเป็นคุณนายสุขสบายอยู่ในบ้านหลังนี้แล้วจะลืมกำพืดตัวเองได้งั้นรึ!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีจอมปลอมแผดดังขึ้นทำลายบรรยากาศเงียบสงบลงทันที เสี่ยวเปาสะดุ้งตกใจจนร้องไห้จ้าอยู่ในอ้อมกอดฉัน เฉินหยางวางตะเกียบลงทันที ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับกลายเป็นเย็นชาจนน่าขนลุก เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประหนึ่งพยัคฆ์ที่ถูกปลุกให้ตื่นจากภวังค์ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ วางจานข้าวลงอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเคียงข้างสามี ดวงตาของฉันฉายแวววาวด้วยความนิ่งสงบที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ในเมื่อความสุขถูกรบกวน ก็ถึงเวลาที่ ‘สะใภ้ตัวร้าย’ คนนี้จะต้อง ‘ต้อนรับ’ แขกไม่ได้รับเชิญด้วยวิธีที่พวกเขาจะไม่มีวันลืม ฉันเดินไปที่หน้าประตู เอื้อมมือไปปลดกลอนออกอย่างช้าๆ ก่อนจะเปิดประตูเผยให้เห็นร่างของแม่สามีที่ยืนหอบหายใจด้วยความโมโหจัด แต่สิ่งที่ทำให้ฉันชะงักไม่ใช่ความโกรธของนาง หากแต่เป็นเงาร่างของชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่ด้านหลังนาง ซึ่งเป็นคนของทางการที่มาพร้อมกับหมายค้นที่ดูไม่ชอบมาพากล “ในเมื่ออยากรู้นักว่าฉันมีอะไรซ่อนอยู่...” ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าเยือกเย็น “ก็เชิญเข้ามาตรวจค้นให้พอใจเลยค่ะ แต่ถ้าหากตรวจแล้วไม่พบสิ่งที่ต้องการ วันนี้พวกท่านคงต้องชดใช้ค่าเสียเวลาให้กับครอบครัวของฉันให้สาสม!” แม่สามีแสยะยิ้มกว้างราวกับผู้ชนะ “คอยดูเถอะหลินฟาง วันนี้แกไม่รอดแน่ เพราะของที่ข้าเจอในมิติลับของแก... มันจะทำให้แกติดคุกจนตาย!” รอยยิ้มของนางทำให้ฉันนิ่งอึ้งไปเพียงครู่ก่อนจะคลี่ยิ้มเย็นกลับไป... นางรู้เรื่องมิติลับได้ยังไง? หรือว่าในบรรดาคนใกล้ชิดจะมีหนอนบ่อนไส้ที่ส่งข้อมูลให้คนพวกนี้กันแน่? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" เสมอมานะคะ!