ไพ่ The Moon เปิดเผยความจริง

"คุณคิดว่าไพ่หนังมนุษย์ใบนั้นจะทำให้ฉันสะดุ้งกลัวได้จริงหรือคะ มาดามรำไพ?" ขวัญเนตรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง ราวกับเข็มนาฬิกาที่หยุดเดินในห้องสอบสวนอันเงียบเชียบ เธอไม่ได้ขยับกายหนีจากไพ่ ‘The Death’ กลับหัวที่วางเด่นหราอยู่บนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบนั้น ตรงกันข้าม เธอกลับโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนกลิ่นน้ำอบไทยอ่อนๆ จากกายเธอประทะกับกลิ่นกำยานจางๆ ที่ติดตัวมาดามรำไพ มาดามรำไพเหยียดยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นดุดันและเยือกเย็นดั่งงูพิษที่จ้องมองเหยื่อ "มันไม่ใช่แค่ไพ่ แต่มันคือคำพิพากษาจากนรก ขวัญเนตร... เธอมีญาณทิพย์จริงหรือเปล่า หรือเป็นแค่คนขายฝันราคาถูกที่หลอกใช้ตำรวจให้มาเป็นเกราะป้องกันตัว?" ขวัญเนตรหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความโกรธเคือง เธอหยิบสำรับไพ่ทาโรต์ชุดเก่าคร่ำคร่าของเธอออกมาวางทับลงไปบนไพ่หนังมนุษย์ใบนั้นโดยไม่ลังเล แรงกดจากฝ่ามือของเธอส่งผลให้บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงจนเห็นเป็นไอจางๆ จากลมหายใจ "การกระชากวิญญาณเริ่มต้นด้วยความตายก็จริง แต่สำหรับคนตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์... ความตายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความทรมานที่ไม่มีวันจบสิ้นต่างหากค่ะ" ขวัญเนตรดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ไพ่ใบบนสุดของสำรับเธอค่อยๆ เผยอขึ้น ก่อนจะพลิกหงายเผยให้เห็นภาพ ‘The Moon’ มาดามรำไพชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหววูบหนึ่ง เธอรีบเบือนหน้าหนี แต่ขวัญเนตรไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดมือ "มองมาที่ไพ่ใบนี้สิคะมาดาม" ขวัญเนตรกดเสียงต่ำ "เห็นกุ้งที่คลานขึ้นมาจากบ่อไหม? มันคือสัญชาตญาณดิบที่พยายามหนีจากเงาลวงตา และเห็นสุนัขสองตัวนั่นไหมคะ? ตัวหนึ่งคืออดีตที่มาดามพยายามฝังกลบ อีกตัวคือบาปกรรมที่กำลังกัดกินวิญญาณเจ้าสัวบูรพา... คุณไม่ได้แค่ทำพิธีปลุกเสกเพื่อความมั่งคั่ง แต่คุณกำลังสร้าง 'กรงขัง' ไว้ในบ้านหลังนั้น" "หุบปาก!" มาดามรำไพตบโต๊ะเสียงดังสนั่น "แกรู้อะไร? แกเห็นอะไรนอกจากภาพวาดบนกระดาษพวกนี้!" "ฉันเห็นห้องใต้ดินที่ผนังประดับด้วยเส้นผมของคนตาย ฉันเห็นรอยเลือดที่พรมเช็ดเท้าหน้าห้องนอนเจ้าสัว และที่สำคัญที่สุด..." ขวัญเนตรขยับเข้าไปชิดใบหูของผู้ต้องสงสัย กระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าสายลมหนาว "ฉันเห็นว่าไพ่ 'The Death' ใบนั้น ไม่ได้ต้องการดวงวิญญาณของเจ้าสัวหรอกค่ะ มันถูกเตรียมไว้เพื่อดึงดูดวิญญาณของ 'คนอื่น' ที่มาดามรำไพต้องการกำจัดให้พ้นทาง... คนที่รู้อดีตอันโสมมของมาดาม... คนที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆ ของเจ้าสัวที่มาดามไม่เคยยอมรับ" สารวัตรกรธนซึ่งยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขาสังเกตเห็นมือของมาดามรำไพที่สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เธอพยายามคว้าไพ่หนังมนุษย์กลับไป แต่ขวัญเนตรกลับกดทับมันไว้แน่นด้วยจิตสัมผัสที่รุนแรง "มาดามรำไพ... เกมจิตวิทยาของมาดามจบลงแล้วค่ะ" ขวัญเนตรหงายไพ่ขึ้นมาอีกใบ เป็นไพ่ ‘The High Priestess’ "ในเมื่อมาดามเลือกจะใช้ความมืดเปิดทาง ฉันก็จะขอใช้ความสว่างแห่งญาณหยั่งรู้ กระชากหน้ากากมาดามออกมาให้โลกเห็น... ว่าใครกันแน่ที่ทำพิธี 'สังเวย' ลูกเลี้ยงของตัวเองในคืนวันพระจันทร์เต็มดวงเมื่อยี่สิบปีก่อน" สิ้นคำพูดนั้น มาดามรำไพก็กรีดร้องออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตาที่เคยเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวสุดขีดราวกับเห็นปีศาจที่แท้จริงยืนอยู่ตรงหน้า ทันใดนั้น ไฟในห้องสอบสวนก็ดับพรึ่บลงสนิท ความมืดมิดเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง เสียงเคาะโต๊ะเป็นจังหวะประหลาดดังขึ้นจากมุมมืด—*ตึก... ตึก... ตึก...*—มันไม่ใช่เสียงของคนในห้องนี้ แต่เป็นเสียงรองเท้าส้นสูงที่คุ้นเคย ราวกับวิญญาณของใครบางคนเพิ่งก้าวเข้ามาหยุดอยู่หลังเก้าอี้ของมาดามรำไพ ขวัญเนตรสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยือกที่แตะลงบนหัวไหล่ของเธอ ก่อนที่เสียงกระซิบแหบพร่าจะดังก้องในความมืดโดยไม่ผ่านโสตประสาท "ขวัญเนตร... เธอกำลังเปิดประตู... ที่ไม่ควรเปิด" ขวัญเนตรกัดฟันแน่น มือที่กดไพ่อยู่รู้สึกถึงแรงต้านมหาศาล เหมือนมีใครอีกคนกำลังพยายามแย่งชิงไพ่หนังมนุษย์ใบนั้นไปจากเธอ ท่ามกลางความวุ่นวายและเสียงตะโกนเรียกของสารวัตรกรธน แสงไฟกะพริบถี่ๆ และในชั่วพริบตาที่แสงสว่างกลับมา เธอพบว่ามาดามรำไพไม่ได้นั่งอยู่บนเก้าอี้แล้ว สิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะแทนที่ไพ่ทาโรต์ของเธอ คือกริชเงินเล่มเก่าที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง... เลือดที่ยังอุ่นอยู่ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับในไพ่ใบนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้รี้ดเดอร์หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมค่ะ