สมุดบันทึกของเจ้าสัว

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศไม่ใช่เรื่องล้อเล่น มันเข้มข้นจนเนตรสัมผัสได้ถึงรสสนิมเหล็กที่โคนลิ้นขณะที่สารวัตรกรธนพุ่งเข้ามาคว้าไหล่เธอไว้ สายตาของเขากวาดมองห้องทำงานที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่ไร้ร่างไร้วิญญาณ “เนตร! เกิดอะไรขึ้น มาดามรำไพไปไหน!” สารวัตรหนุ่มตะคอกถาม น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความโกรธเจืออยู่แม้แต่น้อย มีเพียงความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดมั่นของตำรวจผู้ยึดมั่นในหลักฐาน เนตรไม่ได้ตอบในทันที เธอค่อยๆ วางมือลงบนด้ามกริชเงินเล่มนั้น ความเย็นเยียบของมันซึมผ่านปลายนิ้วเข้าสู่กระดูกสันหลัง ทันทีที่สัมผัส... ภาพนิมิตก็พุ่งเข้ากระแทกจิตใจเธอเหมือนรถบรรทุกที่เบรกแตก มันไม่ใช่แค่เลือด แต่มันคือสัญญาเลือด มันคือราคาที่ตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์ต้องจ่ายเพื่อแลกกับอำนาจล้นฟ้า “เธอไม่ได้หายไปไหนค่ะสารวัตร...” เนตรกระซิบ เสียงของเธอสั่นพร่าแต่ดวงตายังคงจดจ้องไปยังตำแหน่งที่มาดามรำไพเคยนั่ง “เธอเพียงแค่ย้ายสถานะตัวเองไปอยู่ในที่ที่กฎหมายของคุณเอื้อมไม่ถึง... หรืออย่างน้อยก็ในตอนนี้” เนตรปล่อยมือจากกริชแล้วเบนสายตาไปที่ลิ้นชักชั้นที่สามของโต๊ะทำงานเจ้าสัวบูรพา เธอมั่นใจว่ามันไม่ได้อยู่ที่นั่นตั้งแต่แรก แต่นิมิตที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่บอกใบ้ถึงตำแหน่งที่ถูกปิดตายด้วยอักขระขอมโบราณ เธอเดินไปที่ผนังห้องด้านหลังชั้นหนังสือ แผ่นไม้ที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ด้วยญาณสัมผัส เนตรเห็นเส้นสายของพลังงานสีดำที่ถักทอเป็นร่างตาข่ายดักจับจิตวิญญาณเอาไว้ เธอหยิบไพ่ *The High Priestess* ออกมาจากกระเป๋า กรีดนิ้วผ่านหน้าไพ่ช้าๆ สวดบริกรรมคาถาในใจเพื่อให้ดวงตาที่สามเปิดกว้างที่สุด “ถอยไปค่ะสารวัตร” เธอเอ่ยเสียงเรียบ กรธนขมวดคิ้วแน่นแม้จะไม่เข้าใจสิ่งที่เธอทำ แต่เขาก็ยอมถอยไปก้าวหนึ่ง มือขวาของเขากุมปืนที่เอวไว้มั่น ขณะที่เนตรหยิบกริชเล่มนั้นขึ้นมาแล้วกรีดลงบนผนังไม้ไม่ใช่เพื่อทำลาย แต่เพื่อ 'สะกด' รอยแยกของมิติที่มาดามรำไพใช้หนีไป *แกร๊ก!* ช่องลับด้านหลังชั้นหนังสือดีดตัวออกมา เผยให้เห็นสมุดบันทึกปกหนังมนุษย์ที่เนตรคุ้นเคยดีจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ แต่มันไม่ได้วางอยู่เฉยๆ มันถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่ทำจากตะปูโลงศพจำนวนเก้าเล่ม “สมุดบันทึกของเจ้าสัวบูรพา...” กรธนพึมพำขณะก้าวเข้ามาใกล้ แสงจากไฟฉายของเขาตกกระทบลงบนหน้าปก “นี่มันอะไรกัน ทำไมถึงมีกลิ่นเหมือน... เหมือนสุสาน?” “อย่าแตะนะคะ!” เนตรห้ามเสียงดัง “นี่ไม่ใช่บันทึกรายรับรายจ่าย แต่มันคือบัญชีวิญญาณ ถ้าคุณสัมผัสมันโดยไม่มีการป้องกัน จิตของคุณจะถูกดึงเข้าไปในกระแสธารแห่งความแค้นของคนตายที่เจ้าสัวเคยกักขังไว้” เนตรนั่งลงกับพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ เธอใช้ไพ่ทาโรต์ห้าใบวางล้อมรอบสมุดเล่มนั้นไว้เป็นวงกลมแห่งการคุ้มครอง ศาสตร์แห่งการอ่านไพ่ของเธอในนาทีนี้ไม่ใช่เพื่อทำนายอนาคต แต่เพื่อ 'ตีความ' รหัสลับที่เจ้าสัวจารึกไว้ด้วยเลือด “มันไม่ใช่ภาษาเขียนที่มนุษย์ทั่วไปจะอ่านออก” เนตรเริ่มสาธยายขณะที่ปลายนิ้วของเธอค่อยๆ ไล้ไปบนหน้ากระดาษที่ดูเหมือนจะดิ้นขลุกขลักได้ “เขาสลับตำแหน่งตัวอักษรด้วยรหัสไพ่ทาโรต์ชุดใหญ่ ดูนี่สิ... ไพ่ *The Devil* หมายถึงลำดับที่ 15 ของอักขระตัวที่สาม... เขาบันทึกชื่อของผู้ที่ถูกสังเวยในโครงการเมกะโปรเจกต์ของตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์ไว้ทั้งหมด” สารวัตรกรธนก้มลงมองตามสิ่งที่เนตรชี้ให้เห็น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด “รายชื่อพวกนี้... มันคือนักการเมือง สื่อมวลชน และคู่แข่งธุรกิจที่หายสาบสูญไปในช่วงสิบปีที่ผ่านมา!” “ใช่ค่ะ และบรรทัดสุดท้าย...” เนตรหยุดกึก ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตระหนก “เขาไม่ได้เขียนชื่อผู้เสียชีวิต แต่เขาเขียนชื่อของ 'ผู้สืบทอด' ที่ต้องถูกบูชายัญในคืนจันทร์ดับครั้งต่อไป” ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้านั้นไม่ใช่ชื่อของใครที่ไหน แต่เป็นชื่อที่สลักไว้ด้วยหมึกสีแดงสดที่ยังคงซึมออกมาเหมือนเลือดจริง—มันคือชื่อของเธอเอง 'ขวัญเนตร' ทันใดนั้นเอง ไฟในห้องทำงานที่กะพริบถี่ๆ ก็ดับมืดลงสนิท ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงพัดลมระบายอากาศ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นสะท้านของสารวัตรกรธนที่ดังอยู่ข้างๆ เนตรสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากด้านหลัง ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังยืนประชิดตัวจนลมหายใจเย็นจัดรดต้นคอ “สารวัตรคะ...” เนตรเอ่ยเสียงแผ่ว “อย่าเพิ่งหันไปนะคะ” ทว่าเสียงหนึ่งกลับดังขึ้นแทนที่คำตอบ เป็นเสียงหัวเราะแหบแห้งที่คุ้นหูที่สุด... เสียงของมาดามรำไพที่ควรจะหายไปแล้ว “ขวัญเนตร... ดูเหมือนเจ้าจะอ่านหนังสือเก่งเกินไปนะ” เสียงนั้นกระซิบที่ข้างหูเนตร พร้อมกับมือเย็นเยียบที่ยื่นมาแตะไหล่ของเธอเบาๆ “แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่า ว่าคนเขียนบันทึกเล่มนี้ไม่ได้มีแค่เจ้าสัว... แต่ยังมีข้าที่ร่วมเขียนด้วย!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับขวัญเนตรนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!