มนต์ดำเขมรต่ำ

“วางของสิ่งนั้นลง เดี๋ยวนี้ค่ะ มาดามรำไพ!” เสียงของขวัญเนตรเฉียบขาดจนก้องไปทั่วห้องนอนกว้างขวางของมาดามผู้สูงศักดิ์ กลิ่นกำยานที่อบอวลอยู่เดิมถูกกลบด้วยกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ ที่ลอยมาจากใต้ฐานรูปปั้นพระพิฆเนศทองเหลืองที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง สารวัตรกรธนในชุดนอกเครื่องแบบก้าวตามเข้ามาติดๆ มือขวาของเขากุมด้ามปืนไว้แน่น แววตาของเขาดุดันและเต็มไปด้วยความระแวง มาดามรำไพไม่ได้สะดุ้งตัวโยน เธอเพียงแค่นั่งอยู่บนเก้าอี้กำมะหยี่สีแดงสดหลังตรง มือที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตวางประสานกันอย่างสงบนิ่ง แววตาที่เคยมองใครด้วยความเหยียดหยามบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่พยายามกดทับไว้ “พวกคุณบุกเข้ามาในห้องส่วนตัวของฉันโดยไม่มีหมายค้น เพียงเพราะคำพูดพร่ำเพ้อของหมอดูข้างถนนคนนี้งั้นหรือคะ สารวัตร?” มาดามรำไพเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับบาดลึกดั่งคมมีด “ดิฉันไม่ได้พร่ำเพ้อค่ะ มาดาม” ขวัญเนตรเดินเข้าไปใกล้รูปปั้นนั้นทีละก้าว แสงจากไพ่ทาโรต์ที่เธอพกติดตัวส่งกระแสเย็นเยียบเตือนภัยในกระเป๋าเสื้อ “สิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใต้... มันไม่ใช่แค่หุ่นขี้ผึ้งหรือเส้นผม แต่มันคือ ‘กุมารทองเลือด’ ที่ผ่านการทำพิธีเขมรต่ำสายมืดที่สุดเท่าที่ดิฉันเคยสัมผัสมา ใครกันคะที่สอนมาดามให้ใช้ของต่ำเพื่อรักษาสถานะเมียหลวง?” กรธนรีบเข้าไปที่ฐานรูปปั้น เขาใช้ถุงมือพลาสติกหยิบฐานไม้ออกมาทันทีที่มาดามรำไพพยายามจะขัดขวาง เมื่อแผ่นไม้นั้นหลุดออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือห่อผ้าสีดำเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังข้างในมีหุ่นดินปั้นรูปร่างประหลาดที่พันด้วยสายสิญจน์อาคมหนาเตอะ กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งออกมาทำให้สารวัตรถึงกับนิ่วหน้า “หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ มาดามยังจะบอกว่าถูกใส่ร้ายอยู่อีกหรือครับ?” กรธนถาม เสียงของเขาเย็นเยียบ มาดามรำไพแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะของเธอก้องสะท้อนไปมาเหมือนคนเสียสติ เธอลุกขึ้นยืน ดวงตาคู่สวยบัดนี้แดงก่ำ “ใส่ร้ายน่ะสิคะ! พวกคุณคิดจริงๆ หรือว่าฉันจะโง่ขนาดเอา ‘ของ’ ไว้ในห้องนอนตัวเอง? ตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์มีศัตรูอยู่รอบทิศ ทั้งลูกเลี้ยงที่จ้องจะฮุบสมบัติ ทั้งเมียน้อยที่รอวันเสียบแทนที่... ใครสักคนในบ้านนี้ต้องการให้ฉันพังทลาย และพวกคุณก็แค่หมากตัวหนึ่งที่เดินเข้ามาตบเท้าติดกับดักของพวกมัน!” “งั้นอธิบายมาสิคะ ว่าทำไมไพ่ ‘The Devil’ ของดิฉันถึงขึ้นเตือนทุกครั้งที่ดิฉันเข้าใกล้คุณ” ขวัญเนตรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงตรงหน้า “และทำไม... รอยปานรูปดวงตาที่ต้นคอของคุณ ถึงมีสีคล้ำขึ้นในทุกครั้งที่คุณปฏิเสธความจริง?” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ มาดามรำไพชะงักไปครู่หนึ่ง มือของเธอยกขึ้นแตะที่ลำคอโดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน ขวัญเนตรสังเกตเห็นนิ้วมือของหญิงสูงศักดิ์สั่นระริก “คุณไม่เข้าใจหรอกว่าต้องอยู่กับอะไรบ้าง...” มาดามรำไพกระซิบ เสียงของเธอแหบพร่า “ฉันไม่ได้เป็นคนทำพิธี... แต่ฉันถูกบังคับให้รับมันไว้ หากฉันไม่ยอมทำตามคำสั่งของคนที่ส่งสิ่งนี้มา... ลูกชายของฉันที่เรียนอยู่ต่างประเทศจะไม่มีชีวิตรอดกลับมาถึงไทยอีกเลย!” กรธนหรี่ตาลง “ใครเป็นคนบงการ?” “เขาเป็นคนที่พวกคุณรู้จักดี...” มาดามรำไพมองไปที่ประตูห้องที่ปิดสนิทด้วยสายตาหวาดระแวง “เขาไม่ใช่คน... เขาคือเงาที่ฝังตัวอยู่ในห้องทำงานของเจ้าสัวมาตลอดหลายสิบปี!” ขวัญเนตรใจสั่นวูบ นึกถึงบันทึกเล่มนั้นที่เธอถือไว้ในมือเมื่อคืนนี้ *‘คนเขียนบันทึกไม่ได้มีแค่เจ้าสัว... แต่ยังมีข้าที่ร่วมเขียนด้วย!’* หากสิ่งที่มาดามพูดเป็นความจริง แสดงว่าพวกเธอกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็นตัวตน แต่มีอิทธิพลเหนือบงการความเป็นความตายของทุกคนในคฤหาสน์หลังนี้ “เนตร... ถอยหลังมา!” กรธนตะโกนลั่นเมื่อจู่ๆ ไฟในห้องก็ดับพรึ่บลง ในความมืดมิด มีเพียงเสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหูขวัญเนตรอีกครั้ง แต่มันไม่ได้มาจากมาดามรำไพ และไม่ใช่เสียงของมนุษย์... *“เจ้าเก่งนักนะขวัญเนตร... แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่า ว่าไพ่ในมือของเจ้าน่ะ... มันทำนายอนาคตของเจ้าเองไม่ได้หรอก!”* ทันใดนั้น แสงไฟฉายของกรธนสาดไปที่กลางห้อง สิ่งที่พวกเขาเห็นไม่ใช่มาดามรำไพที่นั่งอยู่เมื่อครู่ แต่กลับเป็นร่างของเจ้าสัวบูรพา... เจ้าสัวที่ควรจะตายไปแล้ว กำลังยืนยิ้มอยู่กลางห้องโดยไม่มีลูกตา และในมือของเขาถือไพ่ใบหนึ่งที่หลุดออกมาจากสำรับของขวัญเนตร... มันคือไพ่ ‘Death’ ที่กลับหัวอยู่! ขวัญเนตรก้าวถอยหลังจนชนเข้ากับกรธน หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบระเบิดออกมาจากอก เมื่อมองไปที่พื้นห้อง พรมเปอร์เซียราคาแพงเริ่มถูกชุ่มไปด้วยเลือดที่ไหลออกมาจากใต้รูปปั้นพระพิฆเนศที่บัดนี้กลายเป็นเพียงเศษดินเปราะบาง “สารวัตร... ถ้าเขายังไม่ตาย... แล้วคนที่อยู่ในโลงศพตอนงานฌาปนกิจนั่น... คือใครกันคะ?” ขอบคุณที่ติดตามร่วมไขปริศนาไปกับขวัญเนตรนะคะ แล้วพบกันในบทถัดไปค่ะ