แผนซ้อนแผน

"รอยร้าวบนหน้าไพ่ ‘The Moon’ ใบนี้... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกค่ะสารวัตร" ขวัญเนตรวางไพ่ทาโรต์แผ่นสุดท้ายลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มตรงหน้า นัยน์ตาของเธอฉายแววคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ในกำมะหยี่ แสงไฟสลัวภายในห้องทำงานของสารวัตรกรธนทำให้เงาของทั้งคู่ทาบลงบนผนังดูราวกับภูตผีที่กำลังกระซิบกระซาบแผนการบางอย่าง "คุณหมายความว่าอย่างไร ขวัญเนตร" กรธนขยับตัวเข้าใกล้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ยังคงไว้ซึ่งความเฉียบคมของพนักงานสอบสวนมือหนึ่ง "รอยร้าวที่ว่า... มันบ่งบอกถึงแผนที่มาดามรำไพกำลังเดินอยู่ หรือกำลังบอกว่าเรากำลังจะหลงกลเธอ?" "ทั้งสองอย่างค่ะ" ขวัญเนตรยิ้มบางๆ มือเรียวบางกรีดไพ่ในมืออย่างคล่องแคล่ว "ไพ่ใบนี้เตือนถึงความลวงตา สิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่สิ่งที่เป็น มาดามรำไพคิดว่าตัวเองคุมเกมได้ แต่เธอลืมไปว่า... ในโลกของไสยเวท คนที่มั่นใจในอำนาจมืดมักมองข้ามความเรียบง่ายของมนุษย์เสมอ เราจะใช้พินัยกรรมลับที่เป็นเพียงกระดาษเปล่าใบนี้ ล่อให้งูพิษตัวนั้นเลื้อยออกมาจากรัง" สารวัตรกรธนถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะขึ้นมา "ถ้าแผนนี้พลาด เราไม่มีทางกู้หน้ากลับมาได้อีกเลยนะ การปล่อยข่าวลือเรื่อง 'พินัยกรรมลับ' ที่ซ่อนอยู่ในหอไตรประจำตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์ คือการเอาตัวไปวางบนปากเหว" "ถ้าไม่วางบนปากเหว เราก็ไม่มีทางเห็นก้นเหวหรอกค่ะ" ขวัญเนตรตอบเสียงเรียบ แต่หนักแน่น "คืนนี้... ฝนจะตกหนัก มาดามรำไพจะส่งคนไปที่นั่นเพื่อชิง 'สิ่งที่ไม่มีอยู่จริง' และนั่นคือเวลาที่เราจะปิดล้อม" ภายในคฤหาสน์อัศวเรืองฤทธิ์ที่โอ่อ่าแต่หนาวเหน็บ มาดามรำไพยืนจ้องมองรูปปั้นครุฑโบราณในมุมมืดของห้องโถง ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับเต้นระริกด้วยความกระหาย เสียงก้าวเท้าเบาๆ ของชายชุดดำคนสนิทดังขึ้นจากเงามืด "นายหญิงครับ สายข่าวแจ้งว่าทางตำรวจพบเอกสารสำคัญในหอไตรจริงๆ สารวัตรกรธนเตรียมย้ายไปเก็บที่เซฟเฮาส์คืนนี้ครับ" มาดามรำไพแสยะยิ้ม มุมปากที่ทาลิปสติกสีเลือดนกนั้นเหยียดยาวดูน่าขนลุก "พวกมันช่างโง่เขลา... คิดจะใช้พินัยกรรมมาเป็นเหยื่อล่อฉันงั้นรึ? ดี... ในเมื่ออยากเล่นเกมนี้ ฉันก็จะสนองให้ ทั้งตำรวจและนังหมอดูหน้าไม่อายนั่น จะต้องไม่ได้เห็นแสงตะวันในวันพรุ่งนี้ จัดการเตรียมพิธี 'เบิกเนตรมรณะ' ไว้ที่หอไตรด้วย คืนนี้เลือดจะเปื้อนคฤหาสน์อีกครั้ง" เวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามวิกาล ฝนกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ราวกับท้องฟ้ากำลังร่ำไห้ให้กับความชั่วร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น ขวัญเนตรและกรธนซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้หนา ห่างจากหอไตรโบราณเพียงไม่กี่สิบเมตร ร่างกายของทั้งคู่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำฝน แต่สายตาของทั้งคู่ยังคงจับจ้องไปที่ประตูไม้แกะสลักอย่างไม่กะพริบตา "คุณแน่ใจนะว่าเธอจะมา?" กรธนกระซิบ เสียงของเขาแฝงความตื่นตัว "ไพ่ 'The Devil' ในตำแหน่งอดีตบอกชัดเจนว่าเธอไม่มีทางปล่อยให้ใครครอบครองมรดกนั่นได้ แม้จะเป็นเพียงความหวังลมๆ แล้งๆ ก็ตาม" ขวัญเนตรตอบพลางกระชับเสื้อกันฝน "นั่นไง... มาแล้ว" เงาดำสามร่างเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบดั่งแมวป่า พวกเขาไม่ได้ใช้กุญแจ แต่ใช้การสะเดาะกลอนอย่างเชี่ยวชาญ เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝน ขวัญเนตรขยับปากพึมพำบทสวดเบาๆ ในลำคอเพื่อข่มพลังงานลบที่แผ่ซ่านออกมาจากเงามืดเหล่านั้น ทันทีที่ประตูหอไตรถูกเปิดออก เสียงหวีดหวิวคล้ายคนร้องไห้ก็ดังแทรกขึ้นมา แสงไฟฉายของคนร้ายสาดส่องเข้าไปภายใน แต่สิ่งที่พวกเขาพบกลับไม่ใช่หีบสมบัติอย่างที่คิด ขวัญเนตรตัดสินใจก้าวออกมาจากที่ซ่อน มือถือไพ่ทาโรต์ไว้มั่น "หยุดอยู่ตรงนั้น!" กรธนตะโกนลั่น พร้อมเล็งปืนไปที่กลุ่มคนร้าย "ตำรวจ! วางอาวุธเดี๋ยวนี้!" เหตุการณ์พลิกผันเพียงชั่วพริบตา เมื่อมาดามรำไพไม่ได้มาเอง แต่เธอส่งบริวารมาพร้อมกับ 'อาคม' ที่เตรียมไว้ พื้นดินใต้เท้าของกรธนและขวัญเนตรสั่นสะเทือน ดินโคลนดูราวกับจะมีชีวิต มันก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายมือมนุษย์ที่พยายามจะดึงข้อเท้าของพวกเขาลงไป "ระวังค่ะสารวัตร! อย่าให้มันแตะตัวคุณ!" ขวัญเนตรตวาด พร้อมกับโยนไพ่ 'Justice' ลงบนพื้นโคลน ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบขึ้นหักล้างกับพลังมืดที่แผ่ออกมา เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นมาจากเงาดำที่พยายามบุกเข้ามา ขณะที่การปะทะกำลังถึงจุดเดือด เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังของขวัญเนตร เธอชะงักกึก ความรู้สึกเย็นวาบวิ่งพล่านไปทั่วสันหลัง เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของดอกไม้จันทน์ที่คุ้นเคย กลิ่นที่ควรจะหายไปพร้อมกับการตายของเจ้าสัวบูรพา เธอก่อยกายหันไปมองช้าๆ ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มเบาบางลง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มคุ้นตา ยืนนิ่งอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ ใบหน้าของชายผู้นั้นซีกหนึ่งถูกปกคลุมด้วยเงามืด แต่ดวงตาที่จ้องมองมายังขวัญเนตรนั้น... เป็นดวงตาที่เธอจำได้แม่นยำที่สุดในชีวิต "เจ้าสัว...?" ขวัญเนตรหลุดปากออกมาด้วยความตกตะลึง จนแทบจะลืมหายใจ ชายผู้นั้นยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปากเป็นเชิงห้ามปราม ก่อนจะชี้มือไปที่หีบไม้ที่วางอยู่กลางห้องหอไตร พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก "เนตร... พินัยกรรมน่ะของปลอม แต่ 'กุญแจ' ที่อยู่ในคอเสื้อมาดามน่ะ... ของจริง" รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าชายคนนั้น ไม่ใช่รอยยิ้มของคนเป็น แต่มันคือรอยยิ้มของความแค้นที่รอคอยการชำระสะสางมานานนับปี และก่อนที่ขวัญเนตรจะทันได้โต้ตอบ ร่างนั้นก็สลายกลายเป็นละอองสีเทาจางหายไปในความมืดมิด ทิ้งให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า... แผนซ้อนแผนในครั้งนี้ อาจเป็นแผนของคนตายที่ใช้เธอเป็นเครื่องมือในการล้างแค้น หวังว่าตอนที่ 21 นี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลง และมาร่วมลุ้นไปกับขวัญเนตรในตอนต่อไปนะคะ!