กลิ่นอายความตายในห้องสมุด

“อย่าขยับไปมากกว่านี้เลยค่ะ มาดาม... กลิ่นกำยานที่อบอวลอยู่ในห้องสมุดนี้ มันไม่ได้มีไว้เพื่อความผ่อนคลาย แต่มันมีไว้เพื่อ ‘กลบ’ กลิ่นคาวเลือดที่เริ่มโชยออกมาจากเงามืดหลังชั้นหนังสือต่างหาก” ขวัญเนตรเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ เธอไม่ได้หันไปมองเจ้าของร่างที่ยืนอยู่เบื้องหลัง เพียงแต่กวาดสายตามองไพ่ทาโรต์สามใบที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเก่าแก่ของเจ้าสัวบูรพา ใบหนึ่งคือ *The Moon* ในตำแหน่งหัวกลับ ที่สะท้อนถึงการถูกหักหลังและภาพลวงตาที่กำลังถูกตีแผ่ มาดามรำไพค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากความมืด เสียงส้นสูงกระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะที่เยือกเย็นและมั่นคง ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น “คุณนี่ช่างจินตนาการสมกับเป็นคนทรงจริงๆ นะคะแม่หมอ” มาดามรำไพยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนมรกตเม็ดโตลูบไล้ไปตามสันหนังสือหนังแท้อย่างใจเย็น “ที่นี่คือห้องสมุดส่วนตัวของตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์ ไม่ใช่ศาลเตี้ยที่จะมาตัดสินใครด้วยไพ่กระดาษโง่ๆ เหล่านั้น” “กระดาษเหล่านี้อาจจะดูไร้ค่าในสายตาคนบาปนะคะมาดาม” ขวัญเนตรค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า เธอสังเกตเห็นรอยเปื้อนสีคล้ำจางๆ ที่ชายผ้าลูกไม้ของมาดามรำไพ กลิ่นดินดิบและกลิ่นเหล็กจางๆ จากเลือดสดลอยมาแตะจมูกจนเธอต้องกลั้นหายใจ “แต่ไพ่มันไม่เคยโกหก มันบอกดิฉันว่า... คืนที่เจ้าสัวสิ้นลม ท่านไม่ได้ตายเพราะหัวใจล้มเหลว แต่มันเป็น ‘พิธีส่งวิญญาณ’ ที่ต้องแลกด้วยสิ่งของบางอย่างที่ตระกูลนี้ครอบครองไว้” บรรยากาศในห้องสมุดดูจะหดแคบลงทันที แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะวูบไหวเหมือนมีลมหายใจของดวงวิญญาณปริศนาแทรกซึมเข้ามา มาดามรำไพหยุดฝีเท้าลง ห่างจากขวัญเนตรเพียงไม่กี่ก้าว ความเยือกเย็นแผ่ออกมาจากตัวหญิงสูงวัยจนขวัญเนตรสัมผัสได้ถึงพลังงานไสยเวทที่ข้นคลั่ง “คุณรู้อะไรไหมขวัญเนตร...” มาดามรำไพโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “คนที่พยายามมองหาความจริงในตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์ มักจะลงเอยด้วยการเป็นส่วนหนึ่งของ ‘คอลเลกชัน’ ในห้องนี้เสมอ... คุณอยากลองดูไหมล่ะ ว่าหนังสือเล่มไหนกันนะที่จะมีหน้ากระดาษเป็นชื่อของคุณ” ขวัญเนตรไม่ได้ถอยหนี เธอหยิบไพ่ใบสุดท้ายขึ้นมาเปิดโดยไม่ลังเล มันคือ *Death* ที่แสดงถึงการสิ้นสุดของวงจรเก่าและการเริ่มต้นที่โหดร้าย “ดิฉันไม่กลัวความตายหรอกค่ะ เพราะสิ่งที่ดิฉันทำอยู่ คือการพิพากษาคนที่อยู่เหนือรอยบาปต่างหาก... รอยนิ้วมือที่เปื้อนคราบอาคมบนตัวเจ้าสัวในคืนนั้น ไม่ใช่ของใครที่ไหน แต่เป็นของคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าดิฉันคนนี้นี่เอง” มาดามรำไพชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เคยนิ่งสงบสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความอำมหิต เธอเอื้อมมือไปคว้ามีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในเล่มหนังสือโบราณที่วางอยู่ใกล้ๆ แต่ก่อนที่คมมีดจะทันได้พุ่งเข้าหาขวัญเนตร เสียงกระแทกประตูก็ดังสนั่นหวั่นไหว “พอได้แล้วครับมาดาม!” ร่างสูงโปร่งของสารวัตรกรธนปรากฏขึ้นพร้อมกับลูกน้องชุดปฏิบัติการ กลิ่นดินปืนจากกระบอกปืนในมือของเขาสยบทุกความเคลื่อนไหวในห้องสมุดแห่งนั้น มาดามรำไพเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเรียบเฉยได้อย่างรวดเร็ว เธอโยนมีดทิ้งลงพื้นอย่างไม่ยี่หระราวกับกำลังเล่นละครฉากสุดท้าย “ช้าไปก้าวเดียวเสมอเลยนะคะ สารวัตร” มาดามรำไพแค่นหัวเราะพลางหันไปมองขวัญเนตรด้วยสายตาอาฆาต “คุณคิดว่าคุณชนะแล้วเหรอแม่หมอ? คุณทำนายได้ทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องที่ว่า... ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่ ‘เรา’ ที่กำลังจ้องมองกันอยู่” ไฟทั้งห้องดับวูบลงทันที! เสียงบานพับตู้หนังสือขนาดมหึมาเลื่อนเปิดออกเองดังกึกก้องเหมือนเสียงคำรามของสัตว์ร้าย และท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุม ขวัญเนตรกลับสัมผัสได้ถึงมือเย็นเฉียบที่คว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าของเธอจากใต้พื้นพรม พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยในความทรงจำอันเลวร้าย... เสียงของเจ้าสัวบูรพาที่ควรจะตายไปแล้ว! “เนตร... อย่าให้พวกมันพรากสิ่งที่ข้าซ่อนไว้ไป...” ขวัญเนตรสะดุ้งสุดตัวเมื่อความมืดเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสทั้งหมด สิ่งที่เธอเห็นถัดมาเมื่อไฟฉายของสารวัตรกรธนสาดส่องไปที่ใจกลางห้อง คือร่างของมาดามรำไพที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงไพ่ทาโรต์สำรับของเธอที่ถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่น และหยดเลือดที่ค่อยๆ ก่อตัวเป็นอักษรประหลาดบนพื้นห้องสมุดที่เธอยังไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต! ขวัญเนตรทายใจหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะตื่นเต้นและลุ้นระทึกไปกับการค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ในเงาไพ่ทาโรต์นี้ไปพร้อมกับเนตรนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!