ไพ่ The Hanged Man

"กระสุนนัดนั้นไม่ได้สังหารแค่คน แต่กำลังฝังรากลึกลงไปในความเน่าเฟะของตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์ค่ะ" ขวัญเนตรยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หรู ร่างของมาดามรำไพทรุดลงกับพื้นพรมเปอร์เซียสีเลือดนก ดวงตาที่เคยเฉี่ยวคมดั่งนางพญาบัดนี้เบิกโพลงค้างราวกับกำลังจ้องมองสิ่งที่มนุษย์ธรรมดาไม่อาจเห็น เจ้าสัวบูรพายืนถือปืนพกกระบอกสั้นในมือด้วยท่าทางสงบนิ่ง ราวกับเขาเพิ่งจะเด็ดดอกไม้ทิ้ง ไม่ใช่การพรากชีวิตภรรยาที่อยู่กินกันมานานนับสิบปี สารวัตรกรธนก้าวเข้ามาประชิดตัวเจ้าสัว มือหนึ่งแตะที่ซองปืน ส่วนอีกมือกดวิทยุสื่อสารเรียกกำลังเสริม สายตาของเขาสั่นไหวด้วยความโกรธแค้นที่พยายามสะกดไว้ "ท่านทำเกินไปแล้ว เจ้าสัว" กรธนเค้นเสียงลอดไรฟัน "คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่ท่านกุขึ้นมาเพื่อปิดปากคนในตระกูล... ทั้งหมดนี้มันเพื่ออะไรกันแน่?" เจ้าสัวบูรพาหันมามองสารวัตรหนุ่ม มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ขวัญเนตรรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวกฎหมายแม้แต่น้อย แต่กลับวางปืนลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างแช่มช้า "ความตายคือสิ่งเดียวที่แฟร์ที่สุดในโลกนี้ครับสารวัตร" เจ้าสัวเอ่ยเสียงเรียบ "รำไพไม่ใช่คนสุดท้ายหรอก และเธอก็ไม่ใช่เหยื่อ... เธอเป็นแค่ 'หมาก' ที่หมดค่าแล้ว" ขวัญเนตรขยับเข้าใกล้ศพของมาดามรำไพ เธอสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ นิ้วมือของหญิงสาวที่สิ้นลมไม่ได้กำแน่นตามสัญชาตญาณของการถูกยิง แต่กลับคลี่ออกราวกับกำลังปล่อยบางสิ่งบางอย่างให้เป็นอิสระ เธอหยิบไพ่ทาโรต์สำรับประจำตัวออกมา ใบหน้าคมคายของเธอเคร่งขรึมขึ้นทันตา เธอหลับตาลง สัมผัสถึงพลังงานบางอย่างที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวร่างไร้วิญญาณ กลิ่นกำยานที่จางหายไปถูกแทนที่ด้วยกลิ่นดินชื้นและกลิ่นสาบของไสยเวทดำ 'ไม่ใช่... มันไม่ใช่แค่นี้' ขวัญเนตรคิดในใจ ในขณะที่ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการเก็บหลักฐาน ขวัญเนตรค่อยๆ ก้มลงมองใบหน้าของมาดามรำไพให้ชัดขึ้น พลันนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรอยสักประหลาดจางๆ ที่หลังใบหูของผู้ตาย มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่เธอเคยพบในบันทึกเก่าแก่ของตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์... สัญลักษณ์ของ 'การสังเวย' ขวัญเนตรรีบควักไพ่ใบหนึ่งออกมาจากสำรับโดยไม่ต้องดูหน้าไพ่ เธอวางมันลงบนอกของศพ ไพ่ใบนั้นคือ 'The Hanged Man' — ชายที่ถูกแขวนห้อยหัวลง การยอมจำนนเพื่อแลกกับความเข้าใจ หรืออาจหมายถึงการเสียสละที่ขัดต่อเจตจำนง "สารวัตรคะ" ขวัญเนตรเรียกเสียงแผ่ว "ดูนี่สิคะ" กรธนรีบเดินเข้ามาใกล้ "อะไรครับเนตร?" "มาดามรำไพไม่ได้ถูกฆ่าเพียงเพราะเรื่องชู้สาวหรืออำนาจในตระกูล แต่นางคือ 'หุ่นเชิด' ที่ถูกวางกลไกไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว" ขวัญเนตรชี้ให้ดูที่รอยสักนั้น "ผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังเจ้าสัวบูรพา... คนที่ยอมให้เจ้าสัวสังหารคนในครอบครัวทีละคน ไม่ใช่เพราะความบ้าคลั่ง แต่เพราะเป็นการทำพิธีส่งวิญญาณเพื่อเสริมดวงชะตาให้ใครบางคนในตระกูลนี้แข็งแกร่งขึ้น" เจ้าสัวบูรพาที่ยืนฟังอยู่ไม่ไกลนัก หัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและน่าขนลุก "คุณนี่ฉลาดเกินไปจริงๆ แม่หมอขวัญเนตร... น่าเสียดายที่ไพ่ใบต่อไปของคุณ อาจจะเป็นใบสุดท้ายของชีวิตคุณเอง" สารวัตรกรธนรีบชักปืนออกมาจ่อที่ขมับของเจ้าสัว "เงียบ! อย่าคิดจะทำอะไรลูกน้องผม" "ลูกน้อง?" เจ้าสัวบูรพาทวนคำ "เธอยังไม่รู้สินะสารวัตร ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณน่ะ... ในสายตาของคนระดับสูงในตระกูลเรา เธอเป็นแค่อาหารที่กำลังรอเวลาถูกเชือดเท่านั้น" ขวัญเนตรไม่ได้หวั่นไหวกับคำขู่ เธอหันไปสบตาเจ้าสัวบูรพาด้วยแววตาที่มั่นคงเกินกว่าใคร "เจ้าสัวคะ ไพ่ The Hanged Man ไม่ได้บอกว่าผู้ถูกแขวนจะตายเสมอไปนะคะ บางครั้งเขาก็แค่รอจังหวะที่จะหักหลังคนดึงเชือก" ทว่าในวินาทีที่ขวัญเนตรกำลังจะสาวความลับต่อ จู่ๆ ไฟในคฤหาสน์ก็ดับลงสนิท เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายสิบคู่ดังขึ้นรอบทิศทางจากความมืดมิด กลิ่นอายของไสยเวทเข้มข้นขึ้นจนขวัญเนตรแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางความมืด เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูขวัญเนตร มันเป็นเสียงที่เธอพยายามลืมมาตลอดชีวิต... เสียงของพ่อที่ตายไปในพิธีกรรมเมื่อหลายสิบปีก่อน! "เนตร... ออกไปจากที่นี่ซะ ก่อนที่ตัวตนที่แท้จริงของ 'คนบงการ' จะตื่นขึ้น" ขวัญเนตรชะงัก เธอรีบคว้ามือสารวัตรกรธนไว้แน่น ในขณะที่แสงไฟแฟลชจากปืนของใครบางคนสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นร่างที่ยืนอยู่บนบันไดไม้สูงส่ง... ร่างนั้นไม่ใช่เจ้าสัวบูรพา แต่เป็นคนที่ทุกคนต่างเชื่อว่าตายไปแล้วตั้งแต่เริ่มคดี! ขวัญเนตรมองร่างนั้นด้วยความตกตะลึง ก่อนจะกระซิบกับกรธนด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าว่า "สารวัตร... เรากำลังเล่นกับปีศาจที่ไม่มีวันตายค่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับขวัญเนตรนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกันค่ะ