เบาะแสจากศาลพระภูมิ

"อย่าขุดตรงนั้น... ถ้าคุณยังไม่อยากเห็นสิ่งที่ตระกูลนี้พยายามฝังกลบไว้จนเน่าเฟะ" เสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนของมาดามรำไพดังขึ้นจากเงามืดหลังแนวต้นสน ร่างระหงในชุดผ้าไหมสีดำสนิทก้าวออกมา ราวกับภูตผีที่หยั่งรู้ความเคลื่อนไหวของพวกเราตลอดเวลา ขวัญเนตรหยุดมือที่กำลังถือจอบเหล็กกล้า สัมผัสเย็นเยียบที่แล่นผ่านด้ามจับไม้ไม่ได้เกิดจากอากาศธาตุ แต่มันคือแรงอาฆาตที่ส่งผ่านดินชื้นแฉะใต้ฝ่าเท้าขึ้นมา สารวัตรกรธนกระชับมือที่วางบนซองปืนข้างเอว ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองมาดามรำไพไม่วางตา "มาดามครับ ในฐานะเจ้าพนักงาน ผมมีหมายค้นถูกต้องตามกฎหมาย และศาลพระภูมินี้ก็ตั้งอยู่ในเขตคฤหาสน์ที่เป็นพื้นที่อายัด ถ้าคุณคิดจะขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ ผมคงต้องขอเชิญคุณไปสงบสติอารมณ์ที่โรงพัก" มาดามรำไพเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่ที่เหมือนเหยี่ยวบาดเจ็บ "กฎหมายของพวกคุณทำอะไร 'รากฐาน' ของตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์ไม่ได้หรอกค่ะ สารวัตร ขวัญเนตร... เธอมีญาณทิพย์ไม่ใช่หรือ ลองถามตัวเองดูสิว่า สิ่งที่อยู่ใต้ดินนั่น มันคือศาลพระภูมิ หรือคือ 'คุก' สำหรับวิญญาณที่ถูกจองจำกันแน่" ขวัญเนตรไม่ได้โต้ตอบ เธอหลับตาลง ชั่วขณะนั้นเสียงนกกาที่บินผ่านเหนือคฤหาสน์เงียบหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรำไปตามจังหวะของพลังงานอัปมงคลที่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นกำยานเก่าแก่โชยปะทะจมูก ทั้งที่บริเวณนี้ไม่มีใครจุดไฟ "กรคะ... ขุดตรงนี้" ขวัญเนตรชี้ไปยังฐานศาลพระภูมิไม้แกะสลักที่มีคราบตะไคร่น้ำเกาะหนาเตอะ เธอไม่สนใจสายตาที่จ้องมองมาอย่างเหยียดหยามของมาดามรำไพ "ความลับไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์ แต่มันถูกตรึงไว้กับผืนดินที่รับเลือดของคนในตระกูลมานานเกินไป" กรธนพยักหน้า เขาหยิบจอบจากมือขวัญเนตรแล้วลงมือขุดอย่างแข็งขัน เสียงโลหะกระทบกับวัตถุบางอย่างดัง 'กึก' ขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน ความกดดันในอากาศเริ่มบีบคั้นจนขวัญเนตรต้องยกมือขึ้นมากุมสร้อยไพ่ทาโรต์ที่คอไว้แน่น "เบาๆ กร... อย่าให้มันแตก" ขวัญเนตรกระซิบ เมื่อดินชั้นสุดท้ายถูกโกยออก วัตถุที่ปรากฏแก่สายตาก็ไม่ใช่ศิลาศักดิ์สิทธิ์หรือเครื่องรางมงคล แต่เป็นกะโหลกมนุษย์ขนาดเล็กที่ถูกพันด้วยเส้นด้ายสีแดงเข้มจนแทบดำ รอยจารึกอักขระเขมรโบราณปรากฏชัดอยู่บนกระดูกนั้นด้วยคราบสีแดงคล้ายเลือดที่ยังคงมีความชื้น "นั่นคือจุดเริ่มต้นของคำสาป" ขวัญเนตรพึมพำ ใจหายวาบเมื่อเห็นว่ากะโหลกชิ้นนั้นไม่ได้ถูกฝังอยู่ตามลำพัง แต่มันถูกร้อยเรียงด้วยเส้นด้ายโยงใยไปสู่รากไม้ไทรขนาดใหญ่ที่หยั่งลึกลงใต้คฤหาสน์ กรธนหน้าซีดเผือด แม้จะพยายามรักษาความเยือกเย็นในฐานะตำรวจ แต่ภาพตรงหน้าสั่นคลอนความเชื่อทางวิทยาศาสตร์ของเขาจนหมดสิ้น "นี่มันอะไรกัน... ขวัญเนตร นี่มันไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดาแล้ว" "มันคือ 'ไพ่ตาย' ของตระกูลนี้ค่ะ" ขวัญเนตรก้าวเข้าไปใกล้กะโหลกชิ้นนั้น ความรู้สึกคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงเสียงกรีดร้องที่ไม่มีวันจบสิ้นจากดินตรงนี้ "เจ้าสัวบูรพาไม่ได้แค่บูชาศาลพระภูมิ แต่เขากำลังใช้ 'ของต่ำ' ตรึงชะตาชีวิตคนในตระกูลให้เป็นข้าทาสของความมั่งคั่งนี้ตลอดกาล" มาดามรำไพหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะแหลมเล็กบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก "คุณขุดมันขึ้นมาแล้ว หมอดูคนเก่ง... แต่คุณลืมคิดไปหรือเปล่าว่า เมื่อ 'ตัวล็อก' ถูกเปิดออก อะไรที่เคยถูกกักขังไว้ข้างใต้ จะเป็นอิสระ?" ทันใดนั้น ลมพายุที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยพัดกระโชกแรงจนต้นไม้รอบบริเวณสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง เสียงกระดิ่งที่แขวนอยู่บนศาลพระภูมิสั่นระรัวจนแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ขวัญเนตรมองเห็นเงาสีดำสายหนึ่งพุ่งออกจากรอยแยกของดิน ตรงเข้าหาตัวกรธนอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่มนุษย์คนใดจะหลบพ้น "กร! ระวัง!" ขวัญเนตรตะโกนสุดเสียงพร้อมกับคว้าไพ่ 'The Tower' ออกมาจากสำรับในกระเป๋าเสื้อ หวังใช้พลังของมันเป็นโล่กำบัง ทว่า ในวินาทีที่ไพ่ในมือเธอเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ออกมานั้น เงาดำดังกล่าวกลับไม่ได้พุ่งชนกรธน แต่มันหยุดชะงักลงกลางอากาศ แล้วค่อยๆ ปรากฏรูปร่างที่ชัดเจนขึ้น... ใบหน้าของศพที่เพิ่งถูกค้นพบ รูปร่างที่คุ้นตาของคนที่ควรจะตายไปนานแล้วก้าวเดินออกมาจากความมืด พร้อมกับมือที่ยื่นมาแตะที่ไหล่ของกรธนจากทางด้านหลัง "สารวัตร... คุณไม่ควรมาที่นี่เลย" เสียงแหบพร่าของบุคคลนั้นดังขึ้นข้างหูกรธน มันคือเสียงของ 'เจ้าสัวบูรพา' ที่ประกาศว่าตายไปแล้ว! ขวัญเนตรเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่หลังกรธนชัดเจน นี่ไม่ใช่แค่การขุดพบกระดูก แต่มันคือการเปิดประตูนรกที่ไม่มีใครกล้าก้าวเข้าไป... คดีที่ดูเหมือนจะคลี่คลาย กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความตายที่กำลังรอคอยพวกเขาทั้งสองคนอยู่ หวังว่าค่ำคืนนี้ทุกท่านจะยังไม่ข่มตาหลับจนกว่าจะรู้ว่าโชคชะตาของสารวัตรกรธนจะเป็นอย่างไรต่อไปนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปสู่ความมืดมิดกับขวัญเนตรทายใจค่ะ