การหักหลังครั้งแรก

“ถ้าแกก้าวขาออกจากประตูบ้านหลังนี้เพียงก้าวเดียว ไม่ใช่แค่ตำรวจที่จะล่าแก... แต่จะไม่มีที่ว่างให้แม้แต่วิญญาณของแกได้พักพิง” เสียงของมาดามรำไพเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่อาบด้วยเลือด นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักตัวประจำ มือเรียวสวยลูบไล้ด้ามไม้เท้าหัวกะโหลกเงินอย่างแช่มช้า ในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์อัศวเรืองฤทธิ์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันธูปไม้จันทน์ที่ฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน “แม่คิดว่าผมกลัวงั้นเหรอ?” 'ธันวา' ทายาทคนโตของตระกูลแค่นหัวเราะ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือแต่ยังพยายามตีสีหน้าแข็งกร้าว มือของเขาถือกระเป๋าเอกสารแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ผมเห็นแล้ว... ในหลุมนั่น ผมเห็นสิ่งที่แม่กับพ่อร่วมกันทำ! ผมไม่ใช่หุ่นเชิดที่จะให้แม่ชักใยไปจนวันตาย ผมจะไปมอบตัว และแฉทุกอย่างที่ผมรู้!” “คนตายพูดไม่ได้ ธันวา... และคนเป็นที่รู้มากเกินไป ก็ไม่จำเป็นต้องมีปากไว้พูดอีกต่อไป” มาดามรำไพวางไม้เท้าลงกับพื้นเสียงดัง 'กึก' ก่อนจะคลี่ยิ้มที่ทำให้หัวใจคนฟังแทบหยุดเต้น ธันวาไม่รอช้า เขาหันหลังวิ่งออกจากห้องโถงกลางทันที ท่ามกลางเสียงตะโกนด่าทอที่ไล่หลังมา เขาไม่สนใจความมั่งคั่ง ไม่สนสมบัติพัสถาน เขาต้องการเพียงแค่หนี... หนีให้พ้นจากนรกบนดินแห่งนี้ เนตรยืนหลบมุมอยู่ในเงามืดของเสาต้นใหญ่ เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านตาข่ายแห่งญาณทิพย์ที่เธอกำลังใช้สมาธิเพ่งเล็งอยู่ จิตสัมผัสของเธอเต้นเร่าราวกับเสียงกลองศึก ภาพที่ปรากฏในนิมิตเมื่อครู่—ไพ่ *The Tower* ที่พังทลายลงมาทับร่างชายคนหนึ่งจนจมกองเลือด—กำลังจะกลายเป็นความจริงในไม่กี่นาทีข้างหน้า “สารวัตรกรคะ! คุณต้องตามเขาไป ธันวากำลังไปตาย!” เนตรกระซิบผ่านวิทยุสื่อสารที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อ น้ำเสียงของเธอร้อนรนจนกรธนที่รออยู่หน้าประตูรั้วต้องเหยียบคันเร่งรถทันที “ผมกำลังตามไป เนตร! อย่าเพิ่งทำอะไรผลีผลาม!” รถสปอร์ตสีดำของธันวาพุ่งทะยานออกจากเขตรั้วบ้านด้วยความเร็วสูงราวกับคนเสียสติ ท้องฟ้าคืนนี้มืดมิด ไร้แสงดาว มีเพียงแสงไฟจากถนนสายเปลี่ยวที่กะพริบถี่ๆ ราวกับจะเตือนภัย ธันวาขับรถไปพลางหอบหายใจไปพลาง น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลพราก เขาเหลือบมองกระจกหลัง เห็นรถตู้สีดำคันหนึ่งขับตามมาติดๆ ไฟหน้ารถคันนั้นสว่างวาบจนแสบตา “พวกมันตามมา... พวกมันตามมาจริงๆ!” ธันวาพึมพำ กรธนขับรถตามรถของธันวามาติดๆ เขาพยายามวิทยุเรียกกำลังเสริม แต่สัญญาณกลับถูกรบกวนด้วยคลื่นแทรกประหลาดเสียงแหลมสูงจนน่าปวดหู “เนตร! สัญญาณมันตัด! ผมเข้าใกล้รถธันวาไม่ได้ มันเหมือนมีม่านพลังอะไรบางอย่างขวางอยู่!” เนตรที่นั่งอยู่ในรถอีกคันหลับตาลง เธอหยิบไพ่ *Death* ออกมาวางบนคอนโซลรถ ไพ่ใบนั้นสั่นไหวราวกับมีชีวิต เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในรถ “กรธน! อย่าเข้าใกล้รถตู้คันนั้น! มันไม่ใช่แค่คน แต่มันคือพิธีกรรมเคลื่อนที่! ธันวา... เขาไม่มีวันรอดไปถึงสถานีตำรวจได้!” ทันใดนั้น รถตู้คันสีดำก็เร่งเครื่องขึ้นประกบข้างรถของธันวาอย่างรุนแรง เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ธันวาหักพวงมาลัยหลบจนรถเสียหลักพุ่งเข้าข้างทางชนกับต้นไม้ใหญ่จนเกิดเสียงระเบิดก้องกังวาน รถสปอร์ตพลิกคว่ำหลายตลบก่อนจะแน่นิ่งไปท่ามกลางกลุ่มควัน กรธนรีบจอดรถแล้วกระโดดลงไปพร้อมปืนในมือ เขาวิ่งตรงไปยังซากรถที่กำลังมีเปลวไฟลุกไหม้ “ธันวา! คุณยังอยู่ไหม!” แต่สิ่งที่เขาพบไม่ใช่การช่วยเหลือ แต่เป็นร่างชายฉกรรจ์สองคนในชุดดำสนิทที่ก้าวออกมาจากรถตู้ พวกมันไม่ได้ถือปืน แต่มือของพวกมันกลับกุมกริชอาคมที่ส่องแสงสีนวลตาในความมืด พวกมันเดินตรงไปยังซากรถอย่างเยือกเย็น ไม่แยแสต่อสารวัตรที่เล็งปืนใส่ “ถอยไป!” กรธนตะโกนลั่น หนึ่งในชายชุดดำหันมามองกรธน ชั่ววูบนั้น กรธนรู้สึกเหมือนวิญญาณถูกกระชากออกจากร่าง ดวงตาของมันไม่มีแววตา... มีเพียงความว่างเปล่าที่ดำมืดราวกับหลุมศพ มันชูกริชขึ้นเหนือหัว แล้วปักลงไปบนพื้นดินที่เปื้อนเลือดของธันวา ร่างของธันวาที่พยายามตะเกียกตะกายออกมาจากซากรถกระตุกแรงๆ ก่อนจะแน่นิ่งไปทันที เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ไหลซึมลงดินราวกับถูกสูบด้วยพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น เนตรที่วิ่งตามมาถึงกับทรุดลงกับพื้นเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมา “ไม่นะ...” เนตรน้ำตาคลอ “มันเก็บปากคำ... มันใช้ชีวิตเขาเป็นเครื่องสังเวยเพื่อปิดคดีนี้แล้ว” ชายชุดดำหันมาจ้องมองเนตรและกรธน พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว ร่างของพวกมันค่อยๆ จางหายไปในเงามืดดุจหมอกควัน ทิ้งไว้เพียงศพของธันวาที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมานขั้นสูงสุด กรธนรีบวิ่งเข้าไปเช็กชีพจรที่คอของธันวา แต่เขากลับต้องชะงักงัน เมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในมือของคนตาย เขาค่อยๆ แกะนิ้วที่กำแน่นของธันวาออก สิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างในไม่ใช่โทรศัพท์หรือหลักฐานที่เขาคาดไว้... มันคือไพ่ทาโรต์ใบหนึ่งที่เปื้อนเลือด... ไพ่ใบเดียวกับที่ขวัญเนตรเคยเตือนเขาว่ามันเป็น "ไพ่ตายของตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์" และที่น่าขนลุกไปกว่านั้น คือบนไพ่ใบนั้น... มีหยดเลือดที่ค่อยๆ เคลื่อนที่เองได้ ราวกับมันกำลังเขียนชื่อของใครบางคนขึ้นมาบนหน้าไพ่... ชื่อของ 'ขวัญเนตร' ที่กำลังเด่นชัดขึ้นมาอย่างช้าๆ ท่ามกลางเสียงไซเรนรถตำรวจที่เพิ่งดังขึ้นมาไกลๆ เนตรเงยหน้าขึ้นมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยความสั่นสะท้าน นี่ไม่ใช่การปิดคดี... นี่คือคำประกาศสงครามครั้งใหม่ที่เธอต้องเผชิญหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดไปกับขวัญเนตรในตอนนี้ด้วยนะคะ