ความลับที่ถูกฝังกลบ

"อย่าขุดมันขึ้นมาเลยค่ะสารวัตร... สิ่งที่ฝังอยู่ใต้ดิน ไม่ใช่แค่กระดูก แต่มันคือคำสาปที่รอวันเอาคืน" น้ำเสียงของขวัญเนตรสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น เธอจ้องมองแผ่นดินหลังสุสานเก่าของตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ทว่าภายใต้ดวงตาคู่สวยนั้น ญาณทิพย์ของเธอกำลังกรีดร้องด้วยความหวาดหวั่น กลิ่นสาบดินปนกลิ่นเน่าเฟะของกาลเวลาลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ยิ่งกว่านั้นคือกลิ่นของ 'พิธีกรรม' ที่ยังหลงเหลืออยู่ในชั้นดิน สารวัตรกรธนกระชับปืนที่เอวแน่น ใบหน้าคมสันของเขาเคร่งเครียดเกินกว่าจะหันมาสบตาเธอ เขาหันไปพยักหน้าให้คนงานขุดดินที่เริ่มขุดลงไปตามพิกัดที่ขวัญเนตรทำนายไว้ผ่านไพ่ *The Tower* และ *Death* ที่ปรากฏซ้อนกันเมื่อคืนก่อน "ถ้าเจ้าสัวบูรพากล้าฝังมันไว้ที่นี่ ผมก็กล้าจะขุดมันขึ้นมาดูครับขวัญเนตร ความจริงไม่มีวันตายแม้จะถูกกลบด้วยดินกี่ชั้นก็ตาม" กรธนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ทว่าในความเด็ดขาดนั้น ขวัญเนตรสัมผัสได้ถึงความสั่นคลอนในจิตใจ เขาเริ่มเชื่อแล้ว... เขาเริ่มเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังม่านตาของคนบาป *ฉึก!* จอบเหล็กกระทบเข้ากับวัตถุบางอย่างที่แข็งกว่าดิน เสียงนั้นดังก้องไปทั่วสุสานเงียบสงัด คนงานชะงักมือทันที มาดามรำไพที่ยืนกอดอกอยู่ห่างออกไปในชุดสีดำสนิท ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยดุจหินสลัก ทว่านิ้วมือที่จิกเข้ากับต้นแขนตัวเองจนเล็บจิกเนื้อนั้น กำลังฟ้องว่าเธอกำลังแตกสลาย "หยุดทำไม ขุดต่อสิ!" มาดามรำไพตวาดเสียงแหลมสูง ผิดกับท่าทีเยือกเย็นเมื่อครู่ "ถ้าอยากจะพิสูจน์นัก ก็ดูให้เห็นกับตาว่าตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์สร้างความมั่งคั่งมาได้ยังไง" ดินถูกกวาดออก เผยให้เห็นโลงไม้สักเก่าคร่ำคร่าที่มีอักขระเขมรโบราณจารึกไว้รอบโลง แทนที่จะเป็นไม้กางเขนหรือสัญลักษณ์ทางศาสนาที่เจ้าสัวเคยประกาศต่อหน้าสาธารณชน ขวัญเนตรก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานมืดที่ทะลักออกมาจากรอยแตกของฝาโลง มันไม่ใช่แค่ศพ มันคือ 'เครื่องสังเวย' ที่ถูกพันธนาการด้วยวิญญาณ "รำไพ... เธอทำอะไรลงไป" สารวัตรกรธนถามเบาๆ พลางก้าวเข้าไปเตรียมพร้อมรับมือกับทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น "ฉันไม่ได้ทำ แต่เขา... เจ้าสัวบูรพาผู้เป็นที่รักของทุกคนต่างหากที่ทำ" มาดามรำไพแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและขมขื่น "เขาต้องการอำนาจ เขาต้องการให้ธุรกิจอยู่ยงคงกระพัน เขาจึงยอมแลกเลือดเนื้อของคนที่ขวางทางเขา... แม้แต่คนในไส้" ฝาโลงถูกแง้มออก กลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงจนชวนอาเจียนพุ่งออกมา ขวัญเนตรปิดจมูกแน่น แต่ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน ไม่ใช่ร่างของเจ้าสัวบูรพาอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือตุ๊กตาไม้ที่ถูกตอกด้วยตะปูอาคมรอบตัว และภายในนั้น... คือจดหมายเหตุที่เขียนด้วยเลือดสดๆ ที่ยังไม่แห้งสนิทเสียทีเดียว ขวัญเนตรทรุดลงกับพื้น ญาณทิพย์ของเธอหมุนวนรุนแรงจนภาพนิมิตปรากฏขึ้นตรงหน้า: ภาพเจ้าสัวบูรพากำลังทำพิธีมัดวิญญาณเด็กหนุ่มคนหนึ่ง... คนที่เธอคุ้นเคย... คนที่เป็นปมในอดีตของเธอเอง! "นี่มันไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมธรรมดาแล้วค่ะสารวัตร" ขวัญเนตรพึมพำ น้ำตาคลอเบ้า "มันคือสัญญาเลือดที่กำลังจะหมดอายุในคืนจันทร์ดับนี้ และเมื่อสัญญาสิ้นสุดลง... คนที่เซ็นสัญญากับปีศาจจะต้องตายด้วยวิธีเดียวกันทุกคน" ทันใดนั้น แสงไฟฉายของตำรวจก็กวาดไปกระทบกับเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ใกล้สุสาน ร่างนั้นสูงโปร่ง สวมชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ แววตาของเขาเยือกเย็นดุจน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ขวัญเนตรใจหายวาบ เธอจำแววตานั้นได้ดี เขาคือทนายความส่วนตัวของเจ้าสัวที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาหาพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว พร้อมกับยกมือขึ้นชี้ไปยังโลงศพนั้น "ขุดขึ้นมาแล้วงั้นเหรอ?" เสียงของทนายความหนุ่มแหบพร่าคล้ายคนไม่ได้ใช้เสียงมานานหลายปี "น่าเสียดายจริงๆ ที่พวกคุณมาช้าไปก้าวเดียว... เพราะตอนนี้วิญญาณในโลงนี้ ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แต่มันกำลังสิงสู่ 'ใครบางคน' ในกลุ่มพวกคุณอยู่" สารวัตรกรธนหันขวับไปมองรอบข้าง ทันใดนั้น สายตาของเขาก็หยุดลงที่ขวัญเนตร... เงาของเธอที่ทอดลงบนพื้นดิน ไม่ได้มีรูปร่างเหมือนผู้หญิงคนเดิมอีกต่อไป แต่มันกลับมีเขาแหลมและกรงเล็บยาวเฟื้อยที่กำลังขยับเขยื้อนตามจังหวะการหายใจของมันเอง! ขวัญเนตรทายใจหวังว่าบทนี้จะช่วยไขปมในใจของทุกท่านให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าที่จะเฉลยว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเงาในห้องนั้นนะคะ