กลิ่นธูปในห้องนอนใหญ่

กลิ่นกำยานหอมเอียนอบอวลจนน่าคลื่นไส้แทรกซึมผ่านรอยแยกของบานประตูไม้สักแกะสลัก เนตรหยุดหายใจชั่วขณะ มือที่ถือไพ่ *The Moon* ไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาวสั่นสะท้านเล็กน้อย เธอไม่ได้กลัวความมืด แต่เธอกลัว 'สิ่งที่มองไม่เห็น' ซึ่งกำลังกรีดร้องอยู่ในความเงียบงันของคฤหาสน์อัศวเรืองฤทธิ์แห่งนี้ *แกร๊ก...* เสียงบานพับประตูส่งเสียงประท้วงเบาๆ เพียงเสี้ยววินาทีที่เนตรก้าวเท้าเข้าไปในห้องนอนใหญ่ของเจ้าสัวบูรพา ความเย็นเยือกก็พุ่งเข้าปะทะผิวกายจนขนลุกชัน ห้องนี้กว้างขวางทว่าอึดอัดเหมือนหลุมศพ ผ้าม่านกำมะหยี่สีแดงเข้มถูกปิดสนิท ราวกับต้องการกักขังอากาศและวิญญาณเอาไว้ข้างใน เนตรกวาดสายตามองไปรอบๆ แสงจันทร์ที่เล็ดลอดเข้ามาทางรอยแยกของผ้าม่านเผยให้เห็นร่างของเจ้าสัวที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงสี่เสา แต่ที่ผิดปกติไม่ใช่ตัวเจ้าสัว หากเป็นกลุ่มควันสีเทาจางๆ ที่ก่อตัวขึ้นเหนือร่างนั้น มันไม่ได้ลอยตัวอย่างอิสระ แต่มันบิดเบี้ยวเหมือนถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น “พวกมัน... ถูกกักไว้ที่นี่จริงๆ ด้วย” เนตรพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับความมืด เธอค่อยๆ ย่างเท้าเข้าไปใกล้เตียง สัญชาตญาณนักสืบญาณทิพย์บอกเธอว่าความลับของตระกูลนี้ไม่ได้จบลงแค่เรื่องมรดก แต่มันคือการแลกเปลี่ยนเลือดเนื้อกับอำนาจมืด ทันใดนั้น กลิ่นธูปที่เคยอบอวลก็เปลี่ยนเป็นกลิ่นสาบสางของเนื้อเน่า ร่างเงาที่เคยนิ่งสงบกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ดวงตาคู่หนึ่ง—ไม่ใช่ของมนุษย์—เปิดโพลงขึ้นท่ามกลางความมืดมิด “มึง... ไม่ใช่เจ้าของบ้าน” เสียงกระซิบแหบพร่าดังก้องในโสตประสาท มันไม่ได้มาจากทิศทางใดทิศทางหนึ่ง แต่มันมาจากทุกทิศทาง เนตรชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอชูไพ่ *The Moon* ขึ้นมาตรงหน้า แสงสีนวลจากไพ่ส่องสว่างวาบขึ้นครู่หนึ่งเผยให้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวของวิญญาณเร่ร่อนที่ถูกสะกดไว้ พวกมันมีมากกว่าหนึ่งตน ใบหน้าซีดเผือดเหล่านั้นแทรกซึมออกมาจากตู้เสื้อผ้า จากใต้เตียง และจากเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ “ฉันไม่ได้มาเพื่อปลดปล่อย แต่มาเพื่อทวงถามความยุติธรรม” เนตรตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้ขาจะเริ่มสั่น วิญญาณตนหนึ่งพุ่งเข้าใส่เธอด้วยความเร็วสูง เนตรหมุนตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด กระแสพลังงานเย็นจัดเฉียดใบหน้าเธอไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ส่งผลให้เส้นผมของเธอปลิวไสวราวกับอยู่ในพายุ เธอกัดฟันกรอด ใช้นิ้วมือวาดอักขระกลางอากาศเพื่อสร้างเกราะป้องกันทางจิต “ถ้าคิดจะขวางทางฉัน ก็ต้องดูว่าพวกแกมีความจงรักภักดีต่อคำสาปนี้มากแค่ไหน!” เนตรตะโกนก้อง เธอขว้างไพ่ในมือออกไป ไพ่กระดาษธรรมดากลับส่องแสงเจิดจ้าปะทะเข้ากับร่างของวิญญาณตนนั้นจนมันกรีดร้องโหยหวน ทว่าในวินาทีที่สถานการณ์ดูเหมือนจะเข้าข้างเธอ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง *ปัง!* ประตูถูกเปิดออกอย่างแรง ไฟในห้องสว่างวาบขึ้นด้วยมือใครบางคน เนตรหันไปมองตามสัญชาตญาณ ทว่าภาพที่เห็นกลับไม่ใช่สารวัตรกรธนที่เธอหวังไว้ แต่เป็นมาดามรำไพที่ยืนอยู่ในชุดนอนผ้าไหมสีดำสนิท ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ไปด้วยโทสะและอำนาจมืด “เข้ามาในห้องสามีฉันยามวิกาลแบบนี้... คุณขวัญเนตรคะ คุณคงไม่ได้แค่มาตรวจดวงชะตาให้เขาหรอกใช่ไหม” มาดามรำไพกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเย็นเยือกถึงกระดูก พร้อมกับค่อยๆ ยกถาดกำยานในมือขึ้นมา ในนั้นมีรูปปั้นกุมารทองขนาดเล็กที่หน้าตาบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ เนตรแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นสิ่งที่มาดามรำไพถืออยู่ นั่นไม่ใช่กุมารทองทั่วไป แต่มันคือสื่อกลางในการสะกดดวงวิญญาณที่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่ “มาดาม... สิ่งที่คุณทำมันเกินกว่าคำว่ามรดกไปมากแล้วนะคะ” เนตรกัดฟันพูด พยายามพยุงตัวขึ้นจากพื้น มาดามรำไพหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตก “ถ้าอยากรู้นักว่าตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์สร้างความมั่งคั่งมาได้อย่างไร... ก็ลองมาเป็นส่วนหนึ่งในคอลเลกชันวิญญาณของเจ้าสัวดูสิคะ” มาดามรำไพเริ่มพึมพำคาถาภาษาบาลีโบราณที่ฟังดูวิปลาส ทันใดนั้น เงาร่างในห้องก็หยุดนิ่งและหันมาจ้องมองเนตรเป็นตาเดียว ราวกับถูกบัญชาจากนายหญิงเพียงผู้เดียว ก่อนที่เนตรจะได้ทำอะไรต่อ แผ่นดินใต้เท้าของเธอก็สั่นสะเทือน เงามืดที่มุมห้องเริ่มขยายตัวและดึงรั้งข้อเท้าเธอไว้จนทรุดลงกับพื้น และในจังหวะนั้นเอง หน้าต่างห้องนอนใหญ่ก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดนอกเครื่องแบบที่กระโจนเข้ามาขวางหน้าเธอเอาไว้ สารวัตรกรธนกวาดปืนในมือไปที่มาดามรำไพ แต่ทว่า... สิ่งที่เขากำลังเล็งปืนใส่กลับไม่ใช่มาดามรำไพตัวจริง แต่เป็นเพียงร่างเงาที่ค่อยๆ จางหายไปทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะที่ก้องกังวานอยู่ในหูของทุกคน! ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันดำมืดนี้ไปกับดิฉันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ