ทายาทผู้ซ่อนเร้น

"ดิฉันขอยืนยันว่า พินัยกรรมฉบับที่ท่านทนายกำลังถืออยู่นั้น... เป็นของปลอมค่ะ" เสียงของขวัญเนตรดังก้องท่ามกลางห้องโถงใหญ่ที่ตกแต่งด้วยศิลปะแบบยุโรปผสมผสานมนต์ขลังของตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์ บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง แม้ว่าภายนอกจะมีแสงแดดจัดจ้านเพียงใดก็ตาม ทนายความอาวุโสชะงักมือที่กำลังจะฉีกซองเอกสารสำคัญ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหนาเตอะตวัดมองหญิงสาวที่นั่งนิ่งสงบอยู่มุมห้องด้วยสายตาเย็นชา มาดามรำไพที่นั่งเคียงข้างบนโซฟาหลุยส์ตัวยาว ยกมือขึ้นลูบพัดขนนกในมือช้าๆ ปากสีชาดคลี่ยิ้มบาง แต่ดวงตานั้นว่างเปล่าไร้แววใจดี "คุณเนตรคะ ความเชื่อมั่นในญาณทิพย์ของคุณน่ะ เราทราบดีว่ามันขายได้ในวงการนักพยากรณ์ แต่ที่นี่... คือห้องพิจารณามรดกของอัศวเรืองฤทธิ์ การกล่าวหาว่าเอกสารของเจ้าสัวบูรพาเป็นของปลอม มีโทษทางกฎหมายที่หนักหนานะคะ" ขวัญเนตรไม่ได้หวั่นไหว เธอค่อยๆ หยิบสำรับไพ่ทาโรต์ขอบทองออกมาจากกระเป๋าถือ สัมผัสถึงไอเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากภาพบนหน้าไพ่ ศาสตร์แห่งการพยากรณ์ไม่ใช่แค่การทายอนาคต แต่คือการอ่าน ‘ร่องรอย’ ที่ความตายทิ้งไว้ สารวัตรกรธนที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ใกล้ๆ ส่งสายตาเป็นเชิงเตือน แต่ขวัญเนตรกลับสบตากับเขาเพียงครู่เดียว ก่อนจะเบนความสนใจไปที่ ‘ศิลา’ ทายาทคนรองของตระกูล ศิลาเป็นชายหนุ่มท่าทางสำอางค์ เขานั่งไขว่ห้างด้วยจังหวะที่ผิดปกติ ปลายนิ้วเคาะลงบนหัวเข่าเป็นจังหวะสามชั่วจังหวะ—รหัสลับที่ขวัญเนตรเคยเห็นในบันทึกโบราณที่เกี่ยวกับพิธีกรรมแบ่งวิญญาณ "คุณศิลาคะ" ขวัญเนตรเอ่ยขึ้นพลางสับไพ่ในมือ เสียงไพ่กระทบกันอย่างต่อเนื่องเป็นจังหวะที่ชวนให้ประสาทสัมผัสของผู้ฟังตึงเครียด "การสับไพ่ไม่ใช่แค่การจัดลำดับภาพ แต่มันคือการไหลเวียนของพลังงาน คุณกังวลอะไรอยู่หรือคะ? ไพ่ใบที่ควรจะปรากฏในมือคุณตอนนี้... ดูเหมือนมันจะแอบไปอยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทข้างซ้ายของคุณเสียแล้ว" ศิลาหน้าถอดสี มือที่เคาะเข่าหยุดกึก เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผม "คุณพูดเพ้อเจ้ออะไร ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพินัยกรรมนี้ ผมแค่มาตามคำเชิญของแม่" "งั้นหรือคะ?" ขวัญเนตรลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปหาศิลาที่ขยับตัวถอยหนีจนสุดพนักพิง "ไพ่ 'The Devil' ที่ฉันสัมผัสได้จากตัวคุณ... มันไม่ได้บอกว่าคุณคือฆาตกร แต่มันบอกว่าคุณคือคนที่กุม 'กุญแจ' ดอกที่ไม่มีใครในห้องนี้รู้ว่ามีอยู่จริง ดอกที่ใช้ไขกล่องลับในห้องใต้ดินที่เจ้าสัวปิดตายมาตลอดสามสิบปี" มาดามรำไพแค่นเสียงหัวเราะ "คุณขวัญเนตรคะ ที่นี่ไม่ใช่เวทีโชว์มายากล หากคุณไม่มีหลักฐานที่เป็นชิ้นเป็นอัน อย่าหาว่ามาดามใจร้ายที่ต้องเชิญคุณออกไปนะคะ" ในจังหวะที่ความกดดันพุ่งสูงจนถึงขีดสุด ขวัญเนตรวางไพ่ใบหนึ่งลงบนโต๊ะกลางห้อง มันคือไพ่ 'Tower' ที่กลับหัว ความหมายของมันคือความพินาศที่กำลังคืบคลานเข้ามา และการเปลี่ยนแปลงที่ไม่สามารถย้อนกลับได้ ทันใดนั้น ไฟในห้องโถงใหญ่ก็ดับพรึบลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องแหลมเล็กที่ดังมาจากมุมมืดของห้อง เสียงนั้นไม่ใช่เสียงมนุษย์ แต่มันคือเสียงของสัตว์ร้ายที่ถูกกักขังด้วยมนต์ดำ สารวัตรกรธนรีบคว้าปืนพกขึ้นมาเตรียมพร้อม "ทุกคนอยู่ในความสงบ! ห้ามใครขยับ!" ในความมืดที่ไร้แสงสว่าง มีเพียงแสงสีนวลจางๆ จากสร้อยคอของขวัญเนตรที่ส่องประกายขึ้น เธอเห็นร่างเงาตะคุ่มหนึ่งเคลื่อนที่ผ่านหน้าทนายความไปยังเอกสารพินัยกรรม มือปริศนาพยายามฉีกทำลายมันทิ้ง ขวัญเนตรตัดสินใจกระโจนเข้าใส่เงานั้นโดยไม่ลังเล แต่สิ่งที่เธอคว้าได้กลับไม่ใช่เนื้อหนังมนุษย์ หากแต่เป็นไอเย็นยะเยือกที่เหมือนกับจับน้ำแข็งแห้ง เมื่อไฟกลับมาติดสว่างอีกครั้ง สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าทุกคนทำเอาทนายความถึงกับทำเอกสารหลุดมือร่วงลงพื้น รอยเลือดสดๆ หยดเป็นทางยาวจากพินัยกรรมที่ถูกฉีกขาดออกไปครึ่งหนึ่งไปสิ้นสุดที่ปลายเท้าของศิลา ซึ่งบัดนี้ดวงตาของเขากลายเป็นสีดำสนิทไร้ตาดำ และในมือนั้น... ไม่ได้ถือเอกสาร หากแต่ถือหัวกะโหลกขนาดเล็กที่สลักอักขระเขมรโบราณเอาไว้! "นั่นไม่ใช่พินัยกรรมที่พ่อเขียนให้แก... แต่มันคือสัญญาแลกเปลี่ยนวิญญาณที่แกเซ็นไว้กับนรก" ขวัญเนตรกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะก้าวถอยหลัง เมื่อศิลาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นและแสยะยิ้มที่กว้างเกินกว่าใบหน้ามนุษย์จะทำได้ ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันดำมืดนี้ไปกับดิฉันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ