คำทำนายเตือนภัย

“วางไพ่ใบนั้นลงเดี๋ยวนี้ สารวัตรกรธน... ก่อนที่ความตายจะประทับรอยเท้าไว้บนบัตรประจำตัวของคุณ” ดิฉันเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานส่วนตัวของเขา กลิ่นกำยานที่ดิฉันจุดทิ้งไว้กรุ่นอยู่ในอากาศขัดกับกลิ่นกาแฟดำที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน สารวัตรหนุ่มชะงักมือที่กำลังจะหยิบไพ่ *Death* ขึ้นมาตรวจสอบตามคำท้าทายในแฟ้มคดี ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาของดิฉัน ความสั่นไหววูบหนึ่งปรากฏในแววตาที่ปกติเคยเข้มแข็งดุจหินผา “คุณกำลังเล่นเกมจิตวิทยากับผมอยู่หรือเปล่า คุณขวัญเนตร” เขาถาม น้ำเสียงต่ำพร่า แฝงความไม่ไว้วางใจ “คดีเจ้าสัวบูรพากำลังจะไปได้สวย หลักฐานที่มาดามรำไพทิ้งไว้มันมัดตัวเธอแน่นจนขยับไม่ได้ แล้วทำไม... คุณถึงทำหน้าเหมือนโลกกำลังจะแตกเสียตั้งแต่วินาทีนี้” ดิฉันไม่ตอบ แต่ขยับมือเรียวบางเลื่อนสำรับไพ่ทาโรต์ขอบทองไปตรงหน้าเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้แห้งและธูปหอมฟุ้งกระจาย ดิฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะใช้น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังสั่ง “สับไพ่ด้วยมือซ้ายของคุณ นึกถึงหน้าคนที่คุณคิดว่าไว้ใจที่สุดในกรมตำรวจ... แล้ววางลง” กรธนทำตามอย่างเสียไม่ได้ มือของเขาหนาและหยาบกร้านจากการผ่านสนามรบมาโชกโชนสั่นเล็กน้อยเมื่อแตะลงบนไพ่ใบที่สาม... *The Tower* ที่พังทลายลงกลางกองเพลิง และใบถัดมาคือ *Ten of Swords* ไพ่ที่แสดงถึงชายคนหนึ่งถูกดาบปักหลังสิบเล่ม ห้องทั้งห้องดูจะเย็นยะเยือกขึ้นทันตาเห็น สารวัตรกรธนจ้องมองไพ่ตรงหน้าด้วยสีหน้าซีดเผือด เขาไม่ใช่คนงมงาย แต่สิ่งที่เขากำลังเผชิญในคดีอัศวเรืองฤทธิ์นั้นเกินกว่าตรรกะของตำรวจจะอธิบายได้ “นี่มันหมายความว่ายังไง” เขาเค้นเสียงถาม “ผมกำลังจะได้เบาะแสสำคัญจากสายลับของผมในคืนนี้ แล้วคุณกำลังจะบอกว่า... ผมกำลังเดินเข้าหาหลุมศพตัวเองงั้นหรือ?” “ไพ่ไม่ได้โกหก สารวัตร” ดิฉันยื่นมือไปแตะไพ่ *Ten of Swords* เบาๆ รู้สึกถึงกระแสพลังงานที่มืดดำและเยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัว “ความตายไม่ได้มาจากสิ่งที่ตาเห็น แต่มันซ่อนอยู่ในรอยยิ้มของคนที่คุณเรียกว่า 'พี่ชาย' คนที่คอยส่งข่าวให้คุณในคดีนี้... คนที่รู้ดีว่าคุณจะไปที่ไหน และเวลาใด” กรธนชะงักไปครู่ใหญ่ ความเงียบงันก่อตัวเป็นกำแพงหนาขึ้นระหว่างเรา ก่อนที่เขาจะแค่นยิ้มออกมา “รองผู้กำกับวิชัยน่ะเหรอ? อย่าไร้สาระน่า ขวัญเนตร เขาเป็นคนพาผมเข้าสู่เส้นทางตำรวจ เขาเป็นเหมือนครอบครัวผมคนเดียวที่เหลืออยู่...” “คนในครอบครัวมักเป็นมีดเล่มที่แทงเราได้ลึกที่สุดเสมอ” ดิฉันขัดขึ้นทันที สายตาจดจ้องที่ไพ่ใบนั้นอย่างไม่วางตา “มาดามรำไพไม่ได้ทำพิธีเพียงเพื่อครอบงำเจ้าสัวบูรพา แต่เธอทำพิธี 'แบ่งภาค' ใครก็ตามที่เข้ามาขวางเส้นทางผลประโยชน์ของตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์ จะถูกผูกมัดด้วยอาคม ถ้าคุณก้าวเท้าออกจากห้องนี้ไปพบรองวิชัยในคืนนี้... คุณจะไม่มีวันได้กลับมาเห็นแสงจันทร์อีกเลย” สารวัตรหนุ่มกำหมัดแน่นบนโต๊ะจนเส้นเลือดปูดโปน ความขัดแย้งภายในใจฉายชัดผ่านใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธและสับสน เขาเป็นคนมีเหตุผล แต่ทุกคดีที่ผ่านมาขวัญเนตรไม่เคยทำนายพลาด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสร้อยคอที่หายไปของภรรยาอธิบดี หรือการฆาตกรรมที่ปิดตายในห้องปิดตายของเศรษฐีพันล้าน “ถ้าผมเชื่อคุณ แล้วผมจะทำยังไง” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “ถ้าผมไม่ไป ผมก็คือคนขี้ขลาดที่ทิ้งโอกาสทองในการลากคอมาดามรำไพเข้าคุก” “เราจะเปลี่ยนแผน” ดิฉันหยิบไพ่ใบสุดท้ายขึ้นมาพลิก มันคือ *The Hermit* ชายถือตะเกียงในความมืด “ความจริงไม่ได้ถูกเปิดเผยด้วยปืน แต่ด้วยการยอมเป็นเหยื่อเพื่อให้เหยื่อตัวจริงเผยตัวออกมา... สารวัตรคะ คุณต้องตายในคืนนี้... ในเชิงสัญลักษณ์” ดิฉันโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนได้กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ จากตัวเขา กรธนกั้นหายใจเล็กน้อยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามนั้นสะท้อนเงาของดิฉันที่ดูเคร่งขรึมและลึกลับ “นัดเขาไปที่ท่าเรือเก่าหลังโกดังร้างของตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์ แต่แทนที่จะไปคนเดียว... คุณต้องให้เขารู้สึกว่าเขากำลังจะเป็นคนจัดการคุณ ไม่ใช่คนอื่น” กรธนขบกรามแน่น “คุณกำลังจะให้ผมเล่นบทเสี่ยงตายแบบไม่มีเกราะกันกระสุนงั้นหรือ?” “ชีวิตของคุณมีค่าเกินกว่าจะยอมจบลงด้วยเล่ห์กลไสยเวทของคนต่ำช้า” ดิฉันย้ำเสียงหนักแน่น “เตรียมตัวให้พร้อม เพราะเมื่อนาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน เงาที่คุณมองไม่เห็นจะเริ่มขยับตัว” ทว่า ในขณะที่ดิฉันกำลังจะเก็บสำรับไพ่ เสียงเคาะประตูห้องทำงานของเขาก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง สามครั้ง... จังหวะหนักแน่นที่ทำให้สารวัตรกรธนสะดุ้งสุดตัว ก่อนที่เสียงของรองผู้กำกับวิชัยจะลอดผ่านบานประตูเข้ามาด้วยน้ำเสียงที่ผิดปกติ “กรธน... นายอยู่ในนั้นใช่ไหม? ฉันมีเรื่องด่วนจะบอกเรื่องคดีเจ้าสัวบูรพา... และเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงที่นายกำลังพาไปข้องเกี่ยวด้วย... เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!” ดิฉันมองไปที่ประตูไม้โอ๊กบานนั้นด้วยความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง ในขณะที่กรธนลุกขึ้นยืนช้าๆ มือเลื่อนไปแตะซองปืนข้างเอวโดยอัตโนมัติ รองวิชัยไม่ได้มาเพื่อส่งข่าว... แต่เขามาเพื่อปิดปาก 'พยาน' ที่รู้ความลับเกินไปแล้ว และดูเหมือนว่า 'คำทำนาย' ของดิฉันในค่ำคืนนี้ จะไม่ได้มีไว้เพื่อให้เขารอดพ้น... แต่มีไว้เพื่อให้เขารู้ว่า 'ใคร' คือปีศาจที่แท้จริงที่ยืนอยู่หลังบานประตู! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันดำมืดและระทึกขวัญไปกับดิฉันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ขวัญเนตรทายใจ