คำประกาศิตแห่งโชคชะตา

“ถ้าคุณมั่นใจว่าอำนาจที่ถืออยู่คือพระเจ้า... งั้นก็ลองบอกฉันซิคะว่า ในวินาทีที่ไพ่ ‘The Tower’ หงายขึ้นตรงหน้าคุณแบบนี้ คุณมองเห็นอะไรนอกจากเศษซากชีวิตที่กำลังพังทลายลงมาบ้าง?” ขวัญเนตรวางไพ่ทาโรต์ใบสุดท้ายลงบนโต๊ะไม้สักขัดมันด้วยจังหวะที่นุ่มนวล ทว่าแฝงด้วยแรงกดดันมหาศาล เสียงของเธอราบเรียบแต่ทว่ากังวานลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนตรงหน้า ร่างเพรียวบางของหญิงสาวนั่งตัวตรง แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของมาดามรำไพ ผู้ซึ่งบัดนี้ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับกระตุกไหวเพียงเสี้ยววินาที คฤหาสน์อัศวเรืองฤทธิ์ที่เคยเงียบสงัดราวกับสุสาน บัดนี้กลับถูกกดทับด้วยความอึดอัด กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลไปทั่วห้องโถงเริ่มกลายเป็นกลิ่นฉุนที่ชวนคลื่นเหียน มาดามรำไพหยิบถ้วยชาขึ้นจิบ มือของหญิงวัยกลางคนสั่นเทาเล็กน้อยจนน้ำชาหกเลอะขอบถ้วย ทว่านางยังคงพยายามรักษาท่วงท่าสง่างามไว้ “ไพ่ก็แค่กระดาษ... คุณขวัญเนตร อย่าเอาความงมงายมาข่มขวัญคนอย่างฉันเลยค่ะ” มาดามรำไพแค่นยิ้มที่มุมปาก “อัศวเรืองฤทธิ์ผ่านพายุมานับไม่ถ้วน เราไม่ได้ถูกทำลายง่ายๆ ด้วยคำทำนายของหมอดูตกอับคนหนึ่งหรอกนะคะ” ขวัญเนตรไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ เธอเพียงแต่ขยับยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มที่ทำให้คู่สนทนารู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกสันหลัง หญิงสาวหยิบไพ่ ‘Death’ ขึ้นมาแล้วหมุนวนอยู่บนปลายนิ้ว “ความงมงายหรือคะ? งั้นลองดูที่คอของคุณสิคะมาดาม รอยช้ำเป็นรูปวงแหวนสีม่วงคล้ำที่โผล่พ้นปกเสื้อไหมพรมเส้นนั้นออกมานั่นน่ะ... มันไม่ใช่รอยโรคผิวหนังธรรมดา แต่มันคือ ‘ตราประทับแห่งสัญญาเลือด’ ที่คุณทำไว้กับสิ่งที่คุณรู้อยู่แก่ใจดีว่ามันไม่ใช่พระเจ้า แต่เป็นเพียงซากเดนที่รอเวลาจะสูบกินจิตวิญญาณของคุณคืน” มาดามรำไพชะงักกึก มือที่สั่นเทารีบดึงคอเสื้อขึ้นปิดบังรอยนั้นทันที ความเยือกเย็นที่เคยสั่งสมมานานนับสิบปีเริ่มแตกร้าว “คุณรู้... คุณรู้ได้ยังไง” เสียงของมาดามรำไพแผ่วลงจนเกือบกลายเป็นเสียงกระซิบ “ฉันรู้ตั้งแต่วันที่ฉันเห็นเงาสีดำทอดยาวออกมาจากหลังของคุณ ในวันที่เจ้าสัวบูรพาเสียชีวิต” ขวัญเนตรโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเธอกลายเป็นความห้าวหาญและเด็ดขาด “กรรมไม่ได้ทำงานในรูปแบบของกฎหมายที่สารวัตรกรธนพยายามจะจับกุมหรอกนะคะมาดาม กรรมมันทำงานผ่านความกลัว... ความกลัวที่กำลังกัดกินคุณอยู่ทุกค่ำคืนเมื่อคุณหลับตาลง และในไม่ช้า สิ่งที่คุณเคยบูชาเพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด จะเป็นสิ่งเดียวกับที่ลากคุณลงไปสู่ขุมนรกที่คุณไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป” ห้องทั้งห้องดูเหมือนจะมืดสลัวลงทันตาเห็น กระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่หลังมาดามรำไพเริ่มมีรอยร้าวเป็นทางยาว ขวัญเนตรสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากมิติที่ซ้อนทับกันอยู่ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การสนทนา แต่เป็นการปะทะกันทางจิตวิญญาณที่เดิมพันด้วยชีวิต “คำประกาศิตแห่งโชคชะตาไม่ได้ออกมาจากปากของฉันหรอกค่ะ” ขวัญเนตรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางเก็บสำรับไพ่เข้าซองหนังอย่างใจเย็น “แต่มันออกมาจากผลการกระทำที่คุณก่อไว้เอง... วันนี้ฉันมาเพื่อเตือน ว่าเมื่อถึงเวลาที่ความมืดที่สะสมมานานปะทุออก ทุกอย่างในคฤหาสน์หลังนี้จะไม่มีอะไรเหลือให้คุณครอบครองอีกต่อไป” ขณะที่ขวัญเนตรหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดผลักเข้ามาโดยแรง เผยให้เห็นสารวัตรกรธนที่ยืนหน้าเครียดอยู่หน้าประตู ในมือถือแฟ้มคดีที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญ “เนตร! ออกมาเดี๋ยวนี้!” เสียงของสารวัตรกรธนสั่นพร่าด้วยความกังวลที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ผมได้เบาะแสใหม่แล้ว... เรื่องพิธีกรรมที่โรงเก็บศพร้าง... มันไม่ใช่แค่เรื่องไสยศาสตร์ แต่มีคนในระดับสูงเกี่ยวข้องด้วย และคนคนนั้น... เขาเพิ่งจะก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้เมื่อครู่นี้เอง!” ขวัญเนตรชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะผิดปกติ เธอหันกลับไปมองมาดามรำไพที่ตอนนี้กำลังเงยหน้าหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางเสียงหัวเราะนั่นเอง ประตูห้องโถงด้านหลังอีกฝั่งก็ค่อยๆ เปิดออก ปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งในชุดสูทสีดำสนิทที่ขวัญเนตรคุ้นเคยเป็นอย่างดี—ชายที่ทุกคนเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน เขาก้าวเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยียบ ดวงตาสีเทาคมปลาบจับจ้องมาที่ขวัญเนตรราวกับจะกลืนกิน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเธอหยุดไหล “ไม่ได้พบกันนานนะ... น้องสาวที่รัก ดูเหมือนว่าบทเรียนในอดีตจะยังไม่ทำให้เธอเข็ดหลาบสินะ” ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ระทึกใจที่สุดไปกับขวัญเนตรในตอนนี้ด้วยกันนะคะ