ค่ำคืนแห่งพิธีกรรมมืด

กลิ่นกำยานพุ่งเข้าปะทะจมูกจนเนตรแทบสำลัก มันไม่ใช่กลิ่นหอมผ่อนคลายที่ควรอยู่ในคฤหาสน์หรูหรา แต่มันคือกลิ่นสาบของมวลสารอาถรรพ์ กลิ่นเลือดแห้งกรังผสมกับน้ำมันพรายที่เนตรจำได้แม่นยำจากคดีเก่าในอดีต “ไพ่ ‘The Devil’ ไม่เคยโกหกคน... แต่มันมักจะซ่อนความหมายที่แท้จริงไว้หลังเงาเสมอ” เนตรพึมพำกับตัวเองขณะพยายามขยับข้อมือที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้า เธอถูกกักขังอยู่ในห้องใต้ดินใต้ฐานรากของคฤหาสน์อัศวเรืองฤทธิ์ ความเย็นยะเยือกที่กัดกินไปถึงกระดูกบ่งบอกว่าที่นี่ไม่ได้มีเพียงแค่ ‘คน’ ที่อยู่กับเธอ “ทายได้แม่นยำนักนะแม่หมอ” เสียงหวานเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งละลายดังขึ้นจากมุมมืด ร่างระหงของมาดามรำไพก้าวออกมาภายใต้แสงเทียนสีเลือดที่ส่องกระทบใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตานั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความกระหาย “แต่เสียดายที่คำทำนายสุดท้ายของเธอ... จะไม่มีวันได้ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์” เนตรเงยหน้าขึ้น สบตากับผู้หญิงที่เธอเคยเชื่อว่าเป็นเพียงเหยื่อของตระกูล แต่วินาทีนี้แววตาของมาดามรำไพกลับสะท้อนความอำมหิตของศาสตร์มืดที่ฝังรากลึกในสายเลือด “คุณทำไปเพื่ออะไรมาดาม? อำนาจที่แลกมาด้วยชีวิตผู้บริสุทธิ์ มันคุ้มกับความว่างเปล่าที่จะได้รับหลังจากนี้หรือคะ?” มาดามรำไพหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ เธอเดินวนรอบตัวเนตรเหมือนนักล่าที่กำลังหยอกเย้าเหยื่อก่อนจะลงมือสังหาร “ความว่างเปล่าเหรอ? คุณมองเห็นแค่ไพ่ แต่คุณไม่เคยเห็นขุมพลังที่แท้จริง การบูชายัญครั้งสุดท้ายนี้จะทำให้อัศวเรืองฤทธิ์เป็นอมตะ และเธอ... คือเครื่องสังเวยที่มีพลังงานชีวิตบริสุทธิ์ที่สุดที่ฉันเคยเจอมาตลอดสิบปี” เนตรรู้สึกได้ถึงความกดดันที่บีบคั้นอากาศรอบตัว เธอพยายามรวบรวมสมาธิ จิตสัมผัสของเธอยังคงทำงาน แม้มันจะแผ่วเบาเพราะอาคมที่ตรึงร่างไว้ แต่เธอยังเห็น ‘ภาพนิมิต’ แวบหนึ่ง—ภาพของสารวัตรกรธนที่กำลังวิ่งฝ่าพายุฝนเข้ามาที่คฤหาสน์ ‘กร... อย่าเข้ามา’ เธอภาวนาในใจ ทว่ามาดามรำไพกลับเลิกคิ้วเหมือนอ่านใจเธอออก “ไม่ต้องรอสารวัตรหนุ่มนั่นหรอกค่ะ” มาดามรำไพหยิบมีดอาคมลงยันต์สีทองขึ้นมา คมมีดนั้นสะท้อนแสงเทียนเป็นสีม่วงคล้ำ “เขาติดอยู่ใน ‘วงกตอาถรรพ์’ ที่ฉันสร้างไว้หน้าทางเข้า กว่าเขาจะฝ่าเข้ามาถึงที่นี่ ร่างกายของเธอก็คงกลายเป็นเพียงเปลือกนอกที่ไร้วิญญาณ เพื่อใช้รองรับดวงวิญญาณชั้นสูงที่จะลงมาจุติในพิธีกรรมนี้” เนตรสูดหายใจลึก พยายามข่มความกลัวที่เกาะกุมหัวใจ เธอหยิบไพ่ทาโรต์ใบหนึ่งที่แอบซ่อนไว้ในสาบเสื้อออกมา—มันคือไพ่ ‘The Fool’ ใบเดิมที่เธอพกติดตัวเสมอ “มาดามคะ... การเล่นกับความตายไม่เคยมีใครได้ชัยชนะจริงๆ หรอกค่ะ สิ่งที่คุณทำอยู่ไม่ได้สร้างอำนาจ แต่มันกำลังดึงคุณลงไปในขุมนรกที่คุณเองก็ไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้” มาดามรำไพชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าสวยสง่าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด “หุบปาก! แกมันก็แค่คนตาทิพย์จอมปลอมที่ใช้จิตวิทยาหลอกลวงคนอื่น!” ทันใดนั้น เสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้นจากชั้นบน พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือน ราวกับมีบางอย่างที่ทรงพลังกำลังพยายามพังทลายเกราะป้องกันอาถรรพ์เข้ามา มาดามรำไพหันขวับไปทางบันไดด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเธอแสดงความสับสนว่าใครกันแน่ที่สามารถฝ่าวงกตนั้นเข้ามาได้ ในจังหวะที่มาดามรำไพเผลอ เนตรกัดฟันกรอด รวบรวมพลังจิตทั้งหมดที่มีกระแทกเข้ากับพันธนาการอาถรรพ์จนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะราวกับแก้วแตก โซ่ตรวนคลายตัวออกเพียงเล็กน้อยพอให้เธอขยับมือได้ เธอคว้าเศษไพ่ใบนั้นซัดเข้าใส่เทียนเล่มหลักที่ใช้ทำพิธีจนเปลวไฟสีเลือดดับวูบ! ความมืดมิดเข้าครอบคลุมห้องใต้ดินทันที และท่ามกลางความมืดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็พุ่งตรงเข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนที่เนตรโหยหามาตลอดทั้งคืน “เนตร! อยู่ไหน!” เสียงของกรธนดังสนั่นท่ามกลางไอหมอกอาถรรพ์ที่เริ่มคลุ้งกระจายไปทั่ว มาดามรำไพกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่ง เธอคว้ามีดอาคมพุ่งเข้าใส่ทิศทางที่เนตรอยู่ เนตรหลบอย่างเฉียดฉิว แต่แขนกลับถูกคมมีดเฉือนจนเลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหินอาถรรพ์—สิ่งที่มาดามรำไพรอคอย! เลือดของเนตรเริ่มเรืองแสงสีทองท่ามกลางความมืด มาดามรำไพหัวเราะร่าด้วยความสะใจ “ในที่สุด! เลือดที่ผูกพันธสัญญาโบราณก็ตื่นขึ้นแล้ว!” ทว่า ก่อนที่เลือดนั้นจะถูกดูดซับลงสู่พื้นดิน ประตูเหล็กของห้องใต้ดินก็ถูกพังกระเด็นเข้ามาพร้อมกับการปรากฏตัวของกรธนในชุดเครื่องแบบที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนและร่องรอยของการต่อสู้ แต่ในมือของเขากลับไม่ใช่ปืน... มันคือ ‘กริชเงิน’ ที่ลงอักขระศักดิ์สิทธิ์ที่เนตรเคยให้เขาไว้เมื่อคราวก่อน “ปล่อยเธอ!” กรธนตวาดก้อง พุ่งตัวเข้าขวางระหว่างมาดามรำไพกับร่างที่สั่นเทาของเนตร ทว่าในจังหวะที่คมกริชของกรธนปะทะกับมีดอาคมของมาดามรำไพ สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น... พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาทั้งสามคนเริ่มแตกออกเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ แรงดึงดูดประหลาดกำลังฉุดลากทุกอย่างให้จมลงไปในหลุมดำที่ดูเหมือนไม่มีก้นบึ้ง เนตรเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างลึกลับร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนรอยแยกนั้น... ร่างนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘เจ้าสัวบูรพา’ ที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้ว! เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิด พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำลายความหวังสุดท้ายของเนตรลงจนสิ้น “พิธีกรรมไม่ได้มีไว้เพื่อชุบชีวิต... แต่มันมีไว้เพื่อหา ‘ตัวตายตัวแทน’ ที่สมบูรณ์แบบที่สุด... และตอนนี้ เราก็ได้ครบทั้งสามคนแล้ว” แสงสีทองจากเลือดของเนตรพุ่งขึ้นสู่เพดานห้องใต้ดิน เกิดเป็นวงเวทย์อาถรรพ์ที่ขังทุกคนไว้ข้างใน และกรงขังแห่งความตายนี้ก็ปิดตายลงอย่างสมบูรณ์! ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ระทึกใจที่สุดไปกับขวัญเนตรในตอนนี้ด้วยกันนะคะ