เงาปริศนาหลังม่าน

"คุณขวัญเนตร... คุณกำลังเล่นกับไฟที่เผาผลาญแม้กระทั่งเถ้าถ่าน อย่าหาว่าผมไม่เตือน" น้ำเสียงทุ้มต่ำของสารวัตรกรธนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของเจ้าสัวบูรพา กลิ่นกำยานที่จางหายไปนานแล้วยังคงทิ้งไอเย็นเยียบไว้ที่ปลายประสาทสัมผัส ของขวัญเนตรไม่ได้ตอบโต้ในทันที เธอเพียงแต่จ้องมองซากเถ้าถ่านสีดำที่กองอยู่บนถาดเงินตรงหน้า เศษกระดาษที่เมื่อครู่ยังเป็นรูปถ่ายของเธอเอง ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงธุลีที่พร้อมจะปลิวหายไปตามแรงลม "ไฟน่ะไม่น่ากลัวเท่ากับคนที่ถือไม้ขีดหรอกค่ะ สารวัตร" ขวัญเนตรตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย หากแต่แฝงความหนักแน่น เธอขยับกายลุกขึ้น สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่ดูโอ่อ่าทว่ากลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตาย "คำเตือนของคุณมีค่าเสมอ แต่สำหรับขวัญเนตร... เงาที่ไล่ตามหลังมา มันไม่ได้รอให้เราพร้อมหรอกนะคะ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังแว่วมาจากโถงทางเดินชั้นล่างก็เรียกความสนใจของเธอไว้ ขวัญเนตรส่งสัญญาณมือให้สารวัตรเงียบเสียงลง เธอถอดรองเท้าส้นสูงออกวางไว้ข้างเก้าอี้ก่อนจะก้าวเดินด้วยเท้าเปล่าอย่างแผ่วเบาไปทางมุมมืดของห้อง พรมเปอร์เซียหนานุ่มช่วยดูดซับเสียงฝีเท้าจนแทบไร้ร่องรอย กรธนขมวดคิ้ว เขาชักปืนพกคู่กายออกมาโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะพยักหน้าตามหลังร่างระหงไป ทั้งคู่ลอบลงมายังชั้นใต้ดินของคฤหาสน์อัศวเรืองฤทธิ์ พื้นที่ที่ถูกประกาศว่าเป็นเขตหวงห้ามมานานหลายทศวรรษ อากาศที่นี่เบาบางและอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นดินชื้น ขวัญเนตรสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่แล่นผ่านฝ่าเท้า มันไม่ใช่การสั่นของแผ่นดิน แต่เป็นแรงกระเพื่อมของพลังงานไสยเวทที่เข้มข้นจนขนลุกซู่ "ดูนั่น..." เธอพึมพำชี้ไปยังช่องว่างหลังม่านกำมะหยี่สีแดงสดที่กั้นห้องเก็บของเก่าเอาไว้ หลังม่านผืนนั้น ปรากฏเงาร่างของชายคนหนึ่งท่าทางสูงโปร่ง ร่างนั้นกำลังร่ายรำไปมาในลักษณะที่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ บนพื้นมีการโรยผงสีขาวเป็นรูปวงกลมล้อมรอบแท่นบูชาเก่าแก่ที่มีรูปแกะสลักไม้สีดำขลับประดิษฐานอยู่ ทุกการเคลื่อนไหวของเงาร่างนั้นดูเลื่อนไหลราวกับกระแสน้ำวนที่กำลังกลืนกินความมืดมิดเข้ามาไว้ในตัว "ใครกัน..." กรธนพึมพำพร้อมกับพยายามยกกล้องถ่ายภาพในมือขึ้นเพื่อเก็บหลักฐาน ทว่าในจังหวะที่แสงแฟลชจากกล้องของสารวัตรสว่างวาบขึ้นเพียงเสี้ยววินาที เงาร่างนั้นก็หยุดชะงักลงราวกับถูกสตัฟฟ์ไว้ชั่วขณะ ก่อนที่มันจะหันขวับมาทางที่ขวัญเนตรและกรธนซ่อนตัวอยู่ ดวงตาของเงานั้นไม่ได้เป็นของมนุษย์... มันเป็นเพียงหลุมดำที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น "สารวัตร! ถอยออกมาค่ะ!" ขวัญเนตรตะโกนลั่นพร้อมกับกระชากแขนของอีกฝ่ายให้ถอยหลัง เสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงหวีดร้องของวิญญาณดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดิน แรงลมมหาศาลปะทะร่างของทั้งสองจนเซถลา ขวัญเนตรกัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งหยิบไพ่ทาโรต์ใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ—ใบ *The Devil* ที่ดูเหมือนจะร้อนผ่าวราวกับถ่านไฟในมือเธอ เธอสะบัดไพ่ใบนั้นไปทางเงาปริศนา พลังงานบางอย่างปะทะเข้ากับสิ่งลี้ลับจนเกิดเสียงดังเปรี้ยงราวกับสายฟ้าฟาด เมื่อควันจางลง ทั้งห้องกลับสู่ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวอีกครั้ง ขวัญเนตรและกรธนรีบพุ่งตัวเข้าไปยังจุดที่เงาร่างนั้นเคยยืนอยู่ แต่สิ่งที่พบกลับทำให้ความหวังของพวกเขาพังทลาย แท่นบูชาไม้ดำนั้นว่างเปล่า ผงสีขาวที่เคยเป็นรูปวงกลมถูกลบเลือนหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง พื้นที่ตรงนั้นสะอาดหมดจดจนน่าเหลือเชื่อ ไม่มีร่องรอยของรอยเท้า ไม่มีกลิ่นกำยาน เหลือเพียงเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ถูกเผาจนเกรียมตกอยู่ที่มุมห้อง กรธนรีบคว้าเศษกระดาษนั้นขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นซีดเผือด "เนตร... ดูนี่" ขวัญเนตรชะโงกหน้ามองสิ่งที่อยู่ในมือของชายหนุ่ม หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น บนเศษกระดาษนั้นไม่ใช่เพียงรอยไหม้ แต่มันเป็นอักขระโบราณที่เขียนด้วยเลือดสดๆ ซึ่งค่อยๆ จางหายไปอย่างรวดเร็ว *‘ผู้ขัดขวาง คือผู้เซ่นสังเวยรายต่อไป’* "มันจงใจล่อเราลงมาที่นี่" ขวัญเนตรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "มันไม่ได้ทำพิธี... มันกำลังจัดฉากให้เราเห็น เพื่อเตือนว่ามันรู้ว่าเรากำลังทำอะไร" "แต่ในกล้องของผม..." กรธนกดดูภาพที่ถ่ายไว้ก่อนหน้านี้ มือของเขาสั่นจนแทบถือกล้องไม่อยู่ "ภาพมันว่างเปล่า... ไม่มีอะไรเลยนอกจากความมืด" ขณะที่ความสิ้นหวังกำลังเข้าครอบงำ เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ดังมาจากเงามืดด้านหลังกำแพงหิน ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน และสิ่งที่เห็นก็ทำให้ขวัญเนตรรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบจนแข็งค้าง มาดามรำไพก้าวออกมาจากเงามืด ชุดเดรสลูกไม้สีดำของเธอเรียบกริบไร้รอยยับ บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดูเหมือนผู้ใหญ่ที่มองดูเด็กซนเล่นสนุก แต่ในมือของเธอกลับถือไม้เท้าหัวกะโหลกที่ขวัญเนตรจำได้แม่นว่ามันเป็นหนึ่งในอุปกรณ์อาถรรพ์ที่เธอเคยเห็นในนิมิต "เล่นสนุกกันพอหรือยังคะ สารวัตร... คุณขวัญเนตร" มาดามรำไพเอ่ยเสียงหวานราวกับน้ำผึ้งอาบยาพิษ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังเศษกระดาษที่อยู่ในมือของกรธน "ของเล่นชิ้นนั้นน่ะ... ทิ้งเถอะค่ะ มันอันตรายเกินกว่าที่คุณจะเข้าใจ" ในวินาทีนั้นเอง กลิ่นกำยานที่เคยจางหายไปก็หวนกลับมาทวีความรุนแรงจนน่าคลื่นไส้ ขวัญเนตรก้มมองที่พื้นและต้องเบิกตากว้าง เมื่อพบว่ารอยผงสีขาวที่เคยหายไป กำลังค่อยๆ ปรากฏขึ้นใหม่ภายใต้รองเท้าส้นสูงของมาดามรำไพ—ไม่ใช่รูปวงกลม แต่มันกำลังวาดเป็นรูปดาวห้าแฉกที่ล้อมรอบตัวเธอและกรธนไว้สนิท! "ต้อนรับกลับสู่นรกของตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์นะคะ" มาดามรำไพทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่พื้นใต้เท้าของพวกเขาจะเริ่มทรุดตัวลง... ดึงร่างทั้งสองจมหายเข้าไปในความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดเดอร์หัวใจเต้นแรงไปกับปริศนาที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ นะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอค่ะ!