การจับกุมระทึกขวัญ

“หันไพ่ใบนั้นออกมา มาดามรำไพ... หรือจะรอให้ฉันเป็นคนกระชากหน้ากากที่ปกปิดวิญญาณเน่าเฟะของเธอด้วยตัวเอง” เสียงของขวัญเนตรเย็นเฉียบก้องอยู่ในห้องใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานฉุนกึกและกลิ่นคาวเลือดจางๆ บรรยากาศภายในห้องลับที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดฝาผนังในคฤหาสน์อัศวเรืองฤทธิ์นั้นมืดสลัว แสงเทียนสีเลือดวูบไหวสะท้อนเงาที่บิดเบี้ยวของมาดามรำไพ ผู้ซึ่งบัดนี้ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยราวน้ำแข็งกลับบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น มาดามรำไพหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งผากและแหลมเล็ก “เจ้าสัวตายไปแล้ว ขวัญเนตร... วิญญาณของเขาถูกกักขังอยู่ในไพ่ ‘The Devil’ ใบนี้ ตระกูลนี้จะเป็นของฉัน ของลูกชายฉันเพียงผู้เดียว แกไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าการทำเพื่อสิ่งที่รักมันหอมหวานแค่ไหน” “ความรักหรือความโลภกันแน่คะ?” เนตรก้าวเท้าเข้าไปใกล้โดยไม่หวั่นเกรง ในมือของเธอถือไพ่ *The High Priestess* ไว้แน่น สัมผัสเย็นเยียบจากหน้าไพ่เตือนให้เธอรู้ว่าพลังงานลี้ลับในห้องนี้กำลังเดือดพล่าน “เธอไม่ได้รักใครนอกจากอำนาจ พิธีกรรมเขมรต่ำที่เธอใช้ดูดกลืนโชคชะตาของเจ้าสัวบูรพา มันกำลังย้อนกลับมาเผาผลาญตัวเธอเอง สังเกตที่ปลายนิ้วเธอสิ... รอยดำนั่น ไม่ใช่หมึกหรอกนะ แต่มันคือตราประทับของคำสาปที่เธอเป็นคนเริ่ม” มาดามรำไพชะงัก สายตาเหลือบมองปลายนิ้วที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำอย่างตกใจ ก่อนจะหยิบมีดสั้นอาคมเล่มหนึ่งขึ้นมาเตรียมจะแทงลงบนแผ่นยันต์ที่วางอยู่หน้าไพ่ทาโรต์กองนั้น “หยุด!” *ปัง! ปัง!* เสียงพังประตูเหล็กหนาดังสนั่นหวั่นไหว ก่อนร่างสูงโปร่งของสารวัตรกรธนจะพุ่งเข้ามาพร้อมกับปืนที่เล็งตรงไปยังจุดกลางห้อง แสงไฟฉายจากตำรวจหน่วยจู่โจมสาดส่องไปทั่วห้อง เผยให้เห็นศพของชายเร่ร่อนที่ถูกนำมาใช้เป็นเครื่องสังเวยวางกองอยู่ข้างโต๊ะพิธี “วางมีดลง! ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว มาดามรำไพ!” กรธนตวาดก้อง สายตาของเขามุ่งมั่นและคมกริบ ความเชื่อเดิมๆ เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ถูกสั่นคลอนอย่างสิ้นเชิงเมื่อเขาเห็นภาพเบื้องหน้า แต่หน้าที่ของเขายังคงต้องเป็นผู้คุมกฎ “คุณกร... คุณมาทำไม!” มาดามรำไพแผดเสียงอย่างบ้าคลั่ง “แกขัดขวางโชคชะตาของตระกูลนี้! แกไม่รู้หรอกว่าฉันทำไปเพื่อใคร!” “ผมรู้แค่ว่าฆาตกรที่ฆ่าเจ้าสัวบูรพา และอยู่เบื้องหลังการหายตัวไปของคนรับใช้ในบ้านนี้ตลอดสามปีที่ผ่านมา คือคุณ” กรธนก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่สนเสียงขู่กรรโชกของไสยเวทที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ เขาอาศัยจังหวะที่มาดามรำไพกำลังเสียสมาธิ พุ่งเข้าล็อกตัวหญิงสาวผู้สูงศักดิ์จนมีดอาคมหลุดจากมือ ขวัญเนตรขยับเข้าไปใกล้โต๊ะพิธีอย่างรวดเร็ว เธอรวบรวมสมาธิคว้าไพ่ *The Devil* ที่วางอยู่บนสุดของกองไพ่ขึ้นมา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส เสียงกรีดร้องโหยหวนของเจ้าสัวบูรพาก็ดังสะท้อนอยู่ในห้วงความคิดของเธอ เนตรกัดฟันแน่น ใช้พลังญาณทิพย์สะกดวิญญาณที่กำลังแตกซ่านให้กลับคืนสู่ความสงบ “จบสิ้นแล้วค่ะ มาดาม” เนตรกล่าวด้วยเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความสมเพช “พันธสัญญาของเธอถูกทำลายแล้ว ต่อจากนี้ไป เธอต้องชดใช้ด้วยชีวิตที่เหลืออยู่ในกรงขัง ไม่ใช่กรงขังที่เธอสร้างขึ้นด้วยไสยศาสตร์ แต่เป็นกรงขังแห่งความจริงที่เธอหนีไม่พ้น” สารวัตรกรธนใส่กุญแจมือมาดามรำไพแน่น เธอมีอาการดิ้นพล่านเหมือนคนเสียสติ ปากพึมพำคาถาที่ไม่เป็นภาษา จนกระทั่งตำรวจอีกสองนายช่วยกันหิ้วปีกเธอออกไป ท่ามกลางความเงียบที่กลับคืนสู่ห้องลับอีกครั้ง กรธนถอนหายใจยาวก่อนจะหันมาหาเนตร “ผมไม่คิดว่าเราจะจับเธอได้ง่ายขนาดนี้” กรธนกล่าวพลางสอดส่ายสายตามองดูเศษซากของพิธีกรรม “แต่เนตร... ดูที่นี่สิ” เขาส่องไฟฉายไปที่มุมมืดของห้อง หลังฉากกั้นไม้ฉลุลายที่พังลงมาจากการต่อสู้ ปรากฏร่างของใครบางคนที่นั่งกอดเข่าอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ผีร้าย และไม่ใช่ผู้เคราะห์ร้ายทั่วไป หากแต่เป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับเจ้าสัวบูรพาในวัยเยาว์อย่างน่าขนลุก เด็กหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ว่างเปล่าของเขาจ้องมองมาที่เนตร ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาเลือดในกายของนักสืบสาวเย็นเฉียบ “มาดามรำไพไม่ได้ทำคนเดียว... คนที่จ้างให้เธอทำพิธีนี้ตั้งแต่วันแรก เพื่อให้เจ้าสัวตายโดยที่ยังไม่ทันได้เขียนพินัยกรรมฉบับใหม่... คือคนในตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์อีกคน ที่กำลังยืนดูพวกคุณอยู่ตรงนี้” ก่อนที่กรธนจะทันได้หันไปมองว่าใครคือบุคคลปริศนาที่เด็กหนุ่มกล่าวถึง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่เชื่องช้าก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของพวกเขา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นหูที่สุดในคฤหาสน์หลังนี้ ขวัญเนตรทายใจหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นและพร้อมจะไขปริศนาบทสุดท้ายไปพร้อมกับเนตรในตอนต่อไปนะคะ