จุดจบของความโลภ

“ความโลภไม่เคยมีก้นบึ้งค่ะมาดาม มันเปรียบเสมือนหลุมดำที่รอวันกลืนกินผู้ที่ขุดมันขึ้นมาด้วยมือตัวเอง… และดูเหมือนวันนี้ ถึงเวลาที่ท่านจะต้องลงไปนอนในหลุมนั้นแล้วนะคะ” ขวัญเนตรวางไพ่ทาโรต์ใบสุดท้าย ‘The Devil’ ลงบนโต๊ะไม้สักตัวหรูอย่างแช่มช้า เสียงกระทบของไพ่เบาหวิวแต่กลับดังก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์อัศวเรืองฤทธิ์ บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบจนแทบหยุดหายใจ มาดามรำไพที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ผิวพรรณที่เคยได้รับการดูแลอย่างดีกลับดูซีดเผือดราวกับคนตาย สารวัตรกรธนยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อน สายตาคมปลาบจับจ้องทุกอากัปกิริยาของหญิงวัยกลางคนตรงหน้า เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ความเงียบของเขานี่แหละคืออาวุธที่บีบคั้นมาดามรำไพได้ดีที่สุด “นังหมอดูสารเลว! แกคิดว่าไพ่กระดาษโง่ๆ นี่จะมาตัดสินชีวิตฉันได้งั้นเหรอ?” มาดามรำไพแผดเสียง ดวงตาที่เคยเฉลียวฉลาดบัดนี้เหลือเพียงความบ้าคลั่ง “คนอย่างฉัน กุมบังเหียนอาณาจักรนี้มาเกือบสามสิบปี ใครจะตาย ใครจะอยู่ ฉันเป็นคนกำหนดทั้งนั้น!” “นั่นคือความเข้าใจผิดที่น่าเวทนาที่สุดค่ะ” เนตรตอบเสียงเรียบ แววตาของเธอนิ่งสนิทดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว “ท่านไม่ได้กำหนดชีวิตใครหรอกค่ะ ท่านแค่ใช้ไสยเวทสกปรกที่แลกมาด้วยเลือดของเจ้าสัวบูรพา เพื่อพยุงตำแหน่งหน้าที่การงานของตัวเองไว้ แต่ท่านลืมไปอย่างหนึ่ง… แรงอาฆาตจากดวงวิญญาณที่ท่านสังเวย มันไม่เคยลืมใครค่ะ” เนตรค่อยๆ ลุกขึ้น เดินไปที่รูปภาพขนาดใหญ่ของเจ้าสัวบูรพาที่แขวนอยู่บนผนัง มือเรียวบางลูบไล้ไปตามกรอบไม้พลางขยับเบาๆ จนได้ยินเสียง ‘คลิก’ ประตูลับหลังกรอบรูปแง้มเปิดออก เผยให้เห็นกล่องไม้ลงอาคมสีดำสนิทที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากศพ กรธนก้าวเข้ามาทันที เขาใช้ปลายเท้าเขี่ยกล่องใบนั้นออกมา ภายในบรรจุเส้นผม รูปถ่ายของเหยื่อทุกคนในตระกูล และตุ๊กตาวูดูที่พันด้วยด้ายสีแดงฉาน ทุกอย่างถูกวางเรียงอย่างเป็นระบบพิธีกรรม “นี่คือหลักฐานที่ท่านพยายามซ่อนไว้หลังความศรัทธาจอมปลอม” กรธนกล่าว เสียงเข้มกังวาน “มาดามรำไพ ท่านถูกจับในข้อหาจ้างวานฆ่าและครอบครองวัตถุอาคมเพื่อทำร้ายผู้อื่นจนถึงแก่ความตาย หลักฐานในกล่องนี้เพียงพอที่จะส่งท่านเข้าตารางไปจนวันตายครับ... อ้อ ขออภัยนะคะ สารวัตรลืมตัวไปหน่อย” เนตรยิ้มบางๆ ให้กับกรธนที่เผลอหลุดปากเปลี่ยนสรรพนาม มาดามรำไพทรุดตัวลงกับพื้น หัวเราะร่าอย่างคนเสียสติ “พวกแกไม่รู้อะไรเลย… ความตายของเจ้าสัวเป็นแค่จุดเริ่มต้น ถ้าฉันไม่ได้ครองสมบัตินี้ ก็ไม่มีใครในตระกูลอัศวเรืองฤทธิ์ที่จะได้เห็นวันพรุ่งนี้!” ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งลมที่แขวนอยู่หน้าต่างก็สั่นไหวรุนแรง ทั้งที่ไม่มีสายลมพัดผ่านแม้แต่น้อย เปลวไฟจากเชิงเทียนรอบห้องวูบไหวเป็นสีเขียวคล้ำ อุณหภูมิในห้องลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอ ขวัญเนตรชะงัก เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่รุนแรงและมืดดำยิ่งกว่าที่เธอเคยเจอมาในคดีนี้ “เนตร… ระวัง!” กรธนร้องเตือน เมื่อเห็นเงามืดขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะของมาดามรำไพ เงาสีดำนั้นมีเค้าโครงคล้ายเจ้าสัวบูรพาที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยรอยแผลฉกรรจ์ ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือจู่ๆ มาดามรำไพก็หยุดหัวเราะ เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้ตาดำ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่าและกดต่ำ ไม่ใช่เสียงของเธอ แต่เป็นเสียงของเจ้าสัวบูรพาที่ควรจะตายไปแล้ว! “พวกแก… คิดว่าตัวเองชนะแล้วงั้นเหรอ? นายตำรวจ… หมอดู… พวกแกกำลังเดินเข้าหาความตายที่แท้จริงที่ฉันปูเอาไว้ต่างหาก” มาดามรำไพคว้ากริชอาคมที่ซ่อนอยู่ในชายผ้าถุงแทงเข้าที่หน้าอกตัวเองอย่างรุนแรง เลือดสีเข้มกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าเนตร ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เงามืดนั้นจะพุ่งเข้าหาเนตรด้วยความเร็วสูง! เนตรรีบหยิบไพ่ ‘The Judgement’ ขึ้นมาขวางหน้าทว่า… มือของเธอกลับสั่นเทาเมื่อเห็นเงาที่สะท้อนจากกระจกด้านหลังมาดามรำไพ ไม่ใช่แค่เงาของเจ้าสัว แต่มีเงาของ ‘ใครบางคน’ ยืนซ้อนหลังเธออยู่ และคนผู้นั้น… คือคนที่เธอเชื่อใจที่สุดในคดีนี้! เนตรหันขวับไปมองกรธนที่ยังคงยืนนิ่งในมุมมืด แต่ทว่า… เงาที่สะท้อนบนพื้นของกรธนกลับไม่ได้เป็นรูปคน แต่เป็นรูปของสิ่งมีชีวิตที่ไร้หัวและมีเขี้ยวเล็บน่าสะพรึงกลัว! “กร… คุณ… คุณไม่ใช่กรธน?” เนตรพึมพำด้วยความตื่นตะลึง มือที่ถือไพ่ร่วงหล่นสู่พื้น ขณะที่ชายที่เธอเรียกว่าคู่คิด ค่อยๆ ขยับยิ้มที่กว้างเกินมนุษย์ปกติจะทำได้ ขวัญเนตรทายใจหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นและพร้อมจะไขปริศนาบทสุดท้ายไปพร้อมกับเนตรในตอนต่อไปนะคะ