ในห้องควบคุมที่อัดแน่นด้วยความเงียบ

เสียงหึ่งต่ำของเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชั่นในห้องควบคุมหลัก ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย มันกลับทำหน้าที่เป็นเครื่องเคาะจังหวะแห่งความกดดัน ที่คอยตอกย้ำว่าทุกวินาทีในสุญญากาศแห่งนี้มีชีวิตของลูกเรือเป็นเดิมพัน เอเดนยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตาคมกราบมองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่สะท้อนภาพโมเลกุลพลังงานบิดเบี้ยว รอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมขมับขวาขยับตามแรงขบกรามของเขา ชายหนุ่มปรายตามองตัวเลขสถิติที่วิ่งพล่านบนหน้าจอฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนาที่ไร้ซึ่งความลังเล "สมการความน่าจะเป็นของคุณมีค่าความคลาดเคลื่อนสามจุดแปดเปอร์เซ็นต์, ซีลีน" เอเดนเอ่ยเรียบๆ น้ำเสียงเจือความเย็นชาตามแบบฉบับวิศวกรผู้เชื่อมั่นในตรรกะ "ในจักรวาลที่ถูกควบคุมด้วยกฎฟิสิกส์ สามจุดแปดเปอร์เซ็นต์นี้หมายถึงความต่างระหว่างการเทียบท่าที่สมบูรณ์ กับการถูกแรงโน้มถ่วงฉีกร่างเป็นเศษฝุ่นผง" ซีลีนไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที เธอยังคงหมุนปากกาโลหะในมือซ้ายอย่างใจเย็น ปลายเล็บเรียวแตะสัมผัสเบาๆ บนแผงควบคุมควอนตัม ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอนิ่งลึกและฉายประกายท้าทายบางอย่างที่มักทำให้เอเดนรู้สึกหงุดหงิดใจทุกครั้ง "คุณมองเห็นแค่ตัวเลขบนหน้าจอ, เอเดน" ซีลีนทวนคำ เสียงนุ่มแต่เฉียบคมบาดลึก "แต่คุณลืมมองสิ่งที่สมการทางคณิตศาสตร์ไม่อาจบันทึกไว้ได้... สัญชาตญาณของมนุษย์ และแรงขับเคลื่อนของจิตสำนึกร่วม" เธอเลื่อนหน้าต่างข้อมูลอีกชุดขึ้นมาทับซ้อนภาพโมเลกุลของเอเดน กลุ่มก้อนพลังงานสีม่วงเข้มปรากฏขึ้นบนจอ มันเต้นจังหวะแปลกประหลาดราวกับมีชีวิต คล้ายจังหวะการเต้นของหัวใจ "คุณคิดว่าความล้มเหลวครั้งก่อนที่ดาวอังคาร เกิดจากความผิดพลาดของระบบจริงๆ หรือคะ... อ่า ขออภัยครับ ผมหมายถึง เกิดจากความผิดพลาดของระบบจริงๆ งั้นหรือ" ซีลีนแก้คำพูดอย่างจงใจ รอยยิ้มมุมปากของเธอatตึงเครียดขึ้นเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามที่ไม่เข้ากับความสัมพันธ์อันเปราะบางของทั้งคู่ เอเดนขยับตัวเข้าประชิดแผงควบคุม ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาจนอยู่ในระยะที่ทำให้ซีลีนต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย กลิ่นอายความเยือกเย็นและกลิ่นโอโซนจางๆ จากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว "อย่าดึงเอาเรื่องอดีตมาปะปนกับหลักการทางวิทยาศาสตร์, ซีลีน" น้ำเสียงของเอเดนต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ความผิดพลาดครั้งนั้นไม่ใช่เพราะจิตสำนึกร่วมอะไรนั่น แต่มันเกิดจากการที่คนเราปล่อยให้ความรู้สึกเหนือกว่าเหตุผล... เหมือนที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้" "เหตุผลเหรอคะ?" ซีลีนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอไม่ถอยหนีสายตาคุกคามนั้นแม้แต่น้อย กลับโน้มตัวเข้าหาเขาช้าๆ "คุณต่างหากที่ใช้เหตุผลเป็นเกราะกำบัง เพื่อหลบซ่อนความกลัว... คุณกลัวที่จะยอมรับว่า จักรวาลนี้มันกว้างใหญ่เกินกว่าที่สมการกระดาษเก่าๆ ของคุณจะควบคุมได้" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องควบคุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมของระบบระบายความร้อนที่ดังสะท้อนก้อง ทั้งสองคนยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด เคมีอันเร่าร้อนแต่เต็มไปด้วยความขัดแย้งพวยพุ่งขึ้นในอากาศ สองขั้วความคิด—วิศวกรผู้ยึดมั่นในตรรกะเหล็กกล้า กับนักสถิติผู้ศรัทธาในความลี้ลับของจิตวิญญาณ กำลังปะทะกันโดยไม่ต้องใช้กำลัง เอเดนขบกรามแน่น สันจมูกโด่งคมอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว เขาเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ดวงตาที่มักจะมองทะลุผ่านกำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาตลอด "ถ้าคุณมั่นใจในสัญชาตญาณนัก..." เอเดนกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนแต่นิ่งสนิท "งั้นก็ลองพิสูจน์ให้ผมเห็นสิ ว่าสัญชาตญาณงี่เง่าของคุณ จะช่วยกู้ระบบนี้ทันก่อนที่ออกซิเจนจะหมดในอีกสิบนาทีข้างหน้าอย่างไร" เขายืดตัวขึ้นถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการตัดขาดมนต์สะกดที่เพิ่งก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ ปลายนิ้วเรียวยาวกดแป้นพิมพ์คำสั่งเพื่อเปิดระบบล็อกดาวน์ฉุกเฉิน ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะแตะถึงปุ่มยืนยันขั้นสุดท้าย หน้าจอหลักทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดกลืนกินห้องควบคุมชั่วขณะ มีเพียงแสงไฟกระพริบสีแดงฉานจากระบบสำรองฉุกเฉินที่สาดส่องใบหน้าของทั้งคู่ให้กลายเป็นสีเลือด ก่อนที่เอเดนจะได้เอ่ยปากถามระบบคอมพิวเตอร์ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก—ทางเดินที่ควรจะปิดตายและไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเขา ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะกระจกเบาๆ จากด้านนอกห้องควบคุม ทั้งๆ ที่ประตูล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด และหน้าจอกระจกนิรภัยนั้น สะท้อนให้เห็นร่างเงาสูงโปร่งของใครบางคนกำลังยืนมองพวกเขาอยู่... ร่างเงาที่ไม่มีควรจะมีอยู่บนยานลำนี้ตั้งแต่แรก ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเวิ้งว้างนี้นะครับ