รอยแยกในตรรกะ

"ความจริงไม่ใช่สิ่งที่ถูกค้นพบ แต่มันคือสิ่งที่เราเลือกจะยอมรับว่ามันพังทลายลงไปแล้ว... เอเดน คุณกำลังหลอกตัวเองด้วยสมการที่ไม่มีวันลงตัว" เสียงของซีลีนดังก้องอยู่ในห้องโถงกักเก็บข้อมูลระบบสุญญากาศ มันไม่ใช่เสียงตะโกน แต่เป็นเสียงกระซิบที่บาดลึกพอจะสั่นคลอนโครงสร้างเหล็กกล้าที่เอเดนใช้สร้างกำแพงกั้นใจตัวเองมาตลอดชีวิต เอเดนไม่หันกลับไปมอง เขายังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ตัวเลขสีฟ้าครามไหลผ่านม่านตาของเขาเหมือนสายน้ำที่บิดเบี้ยว นิ้วมือที่เรียวยาวของเขาสั่นระริกอยู่เหนือแผงควบคุมระดับโมเลกุล การคำนวณอัตราการรั่วไหลของมิติในจุดที่ 7 ของเขาแสดงค่าความผิดปกติที่สูงขึ้นเรื่อยๆ แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจไม่ใช่ค่าตัวเลข แต่มันคือ ‘ภาพสะท้อน’ บนกระจกนิรภัยด้านข้าง เขามองเห็นเงาของตัวเอง... ไม่ใช่เงาที่ควรจะเป็นในชุดวิศวกรประจำสถานี แต่เป็นเงาของชายผู้หนึ่งที่ยืนอยู่กลางซากปรักหักพังของยานอวกาศลำเดิมที่เคยพรากทุกอย่างไปจากเขาเมื่อสิบปีก่อน "ทฤษฎีควอนตัมไม่ได้บอกให้เรามองหาตรรกะในความโกลาหล แต่มันบอกให้เรายอมรับว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของมัน" ซีลีนก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นโอโซนจางๆ ที่ติดตัวเธอมาทำให้เอเดนรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล เธอหยุดยืนข้างเขาในระยะที่ใกล้จนเขารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเธอ "ถ้าจักรวาลคือสมการที่สมบูรณ์แบบ ซีลีน" เอเดนเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นชา "แล้วเหตุใดเศษเสี้ยวของอดีตถึงยังตามมาหลอกหลอนในโค้ดดิ้งที่สะอาดบริสุทธิ์ของฉัน? รอยแยกนี้... มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของระบบ มันคือคำสารภาพ" เขาเอื้อมมือไปสัมผัสพื้นผิวของกระจกนิรภัย ภาพสะท้อนนั้นไม่สอดคล้องกับการเคลื่อนไหวของเขา ชายในกระจกไม่ได้เอื้อมมือตาม แต่นั่งคุกเข่าอยู่ท่ามกลางเปลวไฟที่เงียบงัน เอเดนรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่หน้าอกข้างซ้าย ราวกับว่าหัวใจของเขากำลังถูกบีบด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาล "คุณเห็นมันแล้วใช่ไหม?" ซีลีนถาม นัยน์ตาของเธอเป็นประกายด้วยความเห็นใจที่ดูเหมือนจะปนเปไปกับความใคร่รู้ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ "นั่นไม่ใช่ความทรงจำ แต่มันคือเหตุการณ์ที่ยังไม่สิ้นสุด เอเดน ทุกอย่างที่คุณสูญเสียไป... มันไม่ได้หายไปไหน แต่มันถูกกักขังอยู่ในรอยแยกที่รอวันแตกออก" "อย่ามาพูดเรื่องจิตวิญญาณกับผมในขณะที่ระบบวิศวกรรมกำลังจะพังพินาศ" เอเดนตวาด แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าน้ำเสียงของเขาไม่ได้มาจากความโกรธ แต่มันมาจากความกลัว เขาถอยหลังกรูดจนหลังชนกับแผงควบคุมหลัก "ตรรกะคือสิ่งเดียวที่แยกมนุษย์ออกจากฝุ่นผงในอวกาศ หากผมทิ้งมันไป ผมก็ไม่ต่างอะไรกับศพที่เดินได้" "ตรรกะของคุณพาคุณมาได้แค่นี้ แต่ความจริงที่กว้างใหญ่กว่ากำลังบอกให้คุณวางมือ" ซีลีนก้าวรุกเข้าหา เธอคว้ามือที่เย็นเฉียบของเขาเอาไว้ "ถ้าผมพิสูจน์ได้ว่าสมการของคุณที่เขียนขึ้นเพื่อลบตัวตนของอุบัติเหตุนั้น จริงๆ แล้วมันคือตัวกระตุ้นให้เกิดรอยแยก... คุณจะยังกล้าเรียกตัวเองว่าวิศวกรผู้รักษาความถูกต้องอยู่อีกไหม?" เอเดนชะงัก ลมหายใจของเขาขาดห้วง เขาพยายามดึงมือออกแต่ซีลีนจับไว้แน่น สายตาของเธอในตอนนี้ไม่มีร่องรอยของความเย่อหยิ่งเหลืออยู่ มีเพียงความเศร้าโศกที่สะท้อนมาจากห้วงลึกของจักรวาล ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็ดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วห้องโถง แล้วเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นก็ไม่ใช่เสียงของเครื่องจักร แต่เป็นเสียง... เสียงคนเคาะประตูจาก ‘ด้านใน’ ของผนังโลหะที่ปิดสนิท เอเดนเบิกตากว้าง เขาหันไปมองรอยแยกในตรรกะบนจอมอนิเตอร์ที่ติดๆ ดับๆ สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่บรรทัดโค้ดอีกต่อไป แต่มันคือภาพของตัวเขาเองในอีกฝั่งหนึ่งของกระจก กำลังถือเครื่องมือช่างชนิดเดียวกันกับเขา และกำลังมองกลับมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น "ซีลีน..." เอเดนกระซิบ เสียงสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ถ้าที่นี่คือสถานีวิจัย... แล้วทำไมเสียงเคาะนั่น ถึงเหมือนกับเสียงที่ฉันเคยได้ยินตอนที่ยานของฉันกำลังจะระเบิด?" ซีลีนปล่อยมือเขา ถอยหลังไปสองก้าวในความมืด ก่อนจะกระซิบคำตอบที่ทำให้โลกของเอเดนสั่นสะเทือนถึงรากฐาน "เพราะคุณไม่ได้กำลังซ่อมแซมรอยแยก เอเดน... คุณกำลังเปิดประตูให้ตัวเองในอดีตกลับมาทวงถามสิ่งที่หายไปอย่างไรล่ะ" ทันใดนั้น เสียงเคาะจากด้านในกำแพงเหล็กก็ดังขึ้นอีกครั้ง... จังหวะของมันสม่ำเสมอ รุนแรง และเริ่มมีเสียงโลหะบิดเบี้ยวตอบรับมาจากการกระทำของบุคคลที่กำลังพยายามพังประตูจากด้านที่ไม่มีใครควรจะอยู่ได้ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นสะเทือนของมิตินี้ไปกับผมนะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ