เดิมพันด้วยชีวิต

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสาดสะท้อนดวงตาคู่คมของเอเดน มันไม่ใช่สัญญาณเตือนภัยธรรมดา แต่มันคือเสียงกรีดร้องจากระบบแกนกลางที่กำลังจะล่มสลาย อุณหภูมิภายในห้องควบคุมหลักพุ่งทะยานสูงขึ้นจนอากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวจากความร้อน สัญชาตญาณทางวิศวกรรมของเขาสั่งให้มือเรียวเอื้อมไปกดสวิตช์ตัดการเชื่อมต่อทันที เพื่อรักษา "สมการไร้สิ้นสุด" ฐานข้อมูลควอนตัมมูลค่าหลายล้านลิตร์ที่รัฐบาลอวกาศเฝ้ารอมานานนับทศวรรษ แต่ทว่า... ปลายทางของสายเคเบิลใยแก้วนำแสงเส้นนั้นไม่ได้เชื่อมอยู่กับเซิร์ฟเวอร์ไร้ชีวิต ร่างของซีลีนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นโลหะเย็นเฉียบ เลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านรอยขาดของชุดปฏิบัติการบริเวณหัวไหล่ ลมหายใจของเธอกระชั้นถี่และแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความท้าทายและประกายแห่งปัญญาบัดนี้หม่นแสงลงอย่างน่าใจหาย ระบบหล่อเลี้ยงชีพจรของเธอกำลังถูกดึงพลังงานไปใช้ในการประมวลผลขั้นตอนสุดท้ายของภารกิจ—หากเอเดนเลือกที่จะกดปุ่ม "รีเซ็ตระบบ" ตามระเบียบปฏิบัติเพื่อรักษาฐานข้อมูล สมการจะปลอดภัย สมเกียรติยศของวิศวกรมือหนึ่ง... แต่ซีลีนจะต้องตายในอีกไม่ถึงสามนาทีข้างหน้า "คุณ... กำลังลังเลเหรอครับ เอเดน..." เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเผือดของหญิงสาว เธอยิ้มเยาะทั้งที่ความเจ็บปวดกำลังกัดกินร่างกาย "ไหนล่ะ... ตรรกะ... ที่ไร้ความปรานีของคุณ... ไหนล่ะเหตุผลที่ว่ามนุษย์เป็นเพียงตัวแปรที่ผิดพลาด..." เอเดนกัดกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็น The contours ชัดเจน นิ้วที่วางอยู่บนแป้นพิมพ์ควบคุมสั่นเทาเล็กน้อย—ความรู้สึกที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ใต้ซากปรักหักพังของอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน กลับพรั่งพรูขึ้นมาอีกครั้ง ความทรงจำในวันที่เขาต้องเลือกระหว่างการตัดวงจรไฟฟ้าเพื่อเซฟสถานี กับการปล่อยให้เพื่อนร่วมทีมติดอยู่ข้างใน... ในวันนั้น เขาเลือกตัวเลข เขาเลือกสมการ... และต้องอยู่กับความว่างเปล่ามาตลอดกาล "คุณไม่ใช่ตัวแปรที่ผิดพลาด ซีลีน" เอเดนพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แต่แววตากลับไหววูบอย่างรุนแรง "คุณคือสมการที่สมบูรณ์แบบที่สุด... และผมไม่อนุญาตให้ความผิดพลาดทางคณิตศาสตร์พรากคุณไป" "อย่า... ถ้าคุณดึงสายเคเบิลออกตอนนี้... ภารกิจจะล่ม..." ซีลีนฝืนยกมือขึ้นแตะข้อมือของเขา แรงกดนั้นเบาหวิวราวกับขนนก แต่กลับหนักอึ้งในความรู้สึกของชายหนุ่ม "โลก... ต้องการสมการนี้ เพื่อคำนวณหาทางรอด... คุณรู้ดีว่าถ้าไม่มีมัน มนุษยชาติจะสูญพันธุ์ในอีกสามวัฏจักร..." "แล้วมนุษยชาติจะมีประโยชน์อะไร ถ้าโลกใบนั้นไม่มีคุณอยู่ให้ผมได้ถกเถียงเรื่องทฤษฎีควอนตัมอีกต่อไปล่ะครับ" เอเดนสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่เจือความเร่าร้อนและดุดันอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน มือหนาละจากแป้นพิมพ์ควบคุมภารกิจอย่างเด็ดขาด เขาดึงสายเคเบิลฉุกเฉินออกจากพอร์ตเชื่อมต่อหลักด้วยพละกำลังทั้งหมด แรงกระชากนั้นทำให้ระบบส่งสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นห้อง ควอนตัมดาต้าที่สะสมมาแรมปีเริ่มสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าที่ค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศ หน้าจอแสดงผลเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท... ภารกิจล้มเหลวโดยสมบูรณ์ ร่างของซีลีนสะท้านเฮือกเมื่อกระแสไฟฟ้าสำรองที่ย้อนกลับเข้าสู่ร่างถูกตัดขาด เธอล้มตัวลงพิงอกของชายหนุ่มที่รีบพุ่งเข้ามาประคองไว้ทันที อียอสัมผัสที่อบอุ่นและเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเอเดนคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเธอยยังมีชีวิตอยู่ "คุณบ้าไปแล้ว... เอเดน..." เธอกระซิบชิด1อกเสื้อของเขา ดวงตาคู่คมมองสบกับเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย "ครับ ผมอาจจะบ้า" เอเดนก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่สั่นเครือ "แต่ผมเลือกแล้ว... และผมไม่เคยเสียใจกับสมการที่ผมเลือกเอง" ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันและความโล่งอกกำลังเข้าปกคลุมพื้นที่สุญญากาศ เสียงสัญญาณเตือนภัยรูปแบบใหม่ก็ดังขึ้น—ไม่ใช่เสียงเตือนจากระบบของสถานี แต่เป็นเสียงสัญญาณเข้ารหัสลับที่ดังมาจากเครื่องมือสื่อสารส่วนตัวของซีลีน หน้าจอฉุกเฉินที่ควรจะดับสนิทไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความอัตโนมัติที่ถูกส่งตรงมาจากศูนย์บัญชาการภาคพื้นดิน *“ตรวจพบการถ่ายโอนข้อมูลลับนอกเครือข่าย... เป้าหมายสำเร็จลุล้ำ... สมการไร้สิ้นสุดถูกส่งไปยัง ‘บุคคลที่สาม’ เรียบร้อยแล้ว”* ทั้งสองคนชะงักค้าง เอเดนก้มมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างช้าๆ ขณะที่ซีลีนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าที่เคยซีดเซียวกลับไร้สีเลือดเข้าไปอีกเมื่อตระหนักถึงความจริงบางอย่าง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงรองเท้าคอมباتที่กระทบกับพื้นโลหะนอกประตูห้องควบคุมดังขึ้นเป็นจังหวะ... หนึ่ง, สอง, สาม... และหยุดลงตรงหน้าประตูที่ถูกล็อกตาย รหัสผ่านนิรภัยถูกกดจากภายนอกด้วยสิทธิ์ระดับสูงสุดที่แม้แต่เอเดนก็ไม่มีสิทธิ์เข้าถึง แสงไฟฉุกเฉินสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเหลืองนวลของระบบล็อกอัตโนมัติ และก่อนที่ประตูบานหนาจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก ท่ามกลางควันจางๆ ของระบบระบายความร้อน ร่างเงาของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่เอเดนจำได้ไม่มีวันลืม ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมืดมิดและร่วมลุ้นระทึกไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในบทถัดไปครับ