รอยร้าวในอวกาศ

เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนแผงควบคุมหลักไม่ได้บอกเวลาอีกต่อไปแล้วครับ มันสั่นไหว กระตุก และแสดงผลเป็นตัวเลขอนันต์ที่วิ่งวนเป็นวงกลมอย่างไร้จุดสิ้นสุด เสียงโลหะของสถานีอวกาศไคโรส่งเสียงคำรามต่ำๆ ลอดผ่านผนังฉนวนกันความร้อน มันไม่ใช่เสียงของการขยายตัวตามปกติ แต่เป็นเสียงกรีดร้องของโครงสร้างที่กำลังถูกฉีกกระชากด้วยแรงดึงดูดระดับมหภาค เอเดนยืนนิ่งอยู่หน้าจอโฮโลแกรมสามมิติ ดวงตาสفสีนิลสะท้อนแสงสีแดงฉานจากระบบเตือนภัยฉุกเฉิน นิ้วเรียวยาวของเขากำลังเคาะลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วและแม่นยำ แต่มันไร้ความหมาย สมการที่เขาคำนวณมาตลอดชีวิตกำลังล่มสลายลงต่อหน้าต่อตา เมื่ออัตราเร่งของสถานีพุ่งทะยานเข้าสู่ขอบฟ้าเหตุการณ์ (Event Horizon) ของหลุมดำมวลยิ่งยวดใกล้เข้ามาทุกที "หยุดฝืนเถอะเอเดน..." เสียงทุ้มนุ่มแต่เด็ดเดี่ยวของซีลีนดังขึ้นท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนที่แสบแก้วหู เธอไม่ได้มองจอภาพเหมือนเขา แต่กำลังจ้องมองใบหน้าที่ตึงเครียดของชายหนุ่ม "คุณกำลังพยายามใช้ตรรกะทางคณิตศาสตร์ ไปแก้ปัญหาที่แม้แต่กฎฟิสิกส์ก็ปฏิเสธ" เอเดนชะงักมือเล็กน้อย หันกลับมามองหญิงสาวด้วยแววตาเย็นชาที่ซ่อนความร้าวราญไว้ภายใน "ถ้าเราไม่ใช้ตรรกะ แล้วเราจะใช้什么ซีลีน? ศรัทธาอย่างนั้นเหรอ? ความเชื่อเลื่อนลอยแบบที่คุณยึดถือ มันช่วยดึงเราออกจากปากเหวแห่งความตายนี่ได้หรือไง" "บางครั้ง... สิ่งที่อยู่เหนือตรรกะ ก็คือความจริงรูปแบบหนึ่ง" ซีลีนก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกาย แม้ในบรรยากาศที่เย็นเยียบของห้องควบคุม "แรงโน้มถ่วงไม่ได้กำลังทำลายเรา เอเดน แต่มันกำลังบีบอัดเราให้หลอมรวมเข้าด้วยกัน... คุณรู้สึกถึงมันไหม? จังหวะชีพจรของสถานี ที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจคุณ" เอเดนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองเธอด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกัน "คุณบ้าไปแล้วซีลีน แรงโน้มถ่วงกำลังฉีกกระดูกเราออกเป็นชิ้นๆ ไม่ใช่การหลอมรวม" "ถ้าอย่างนั้นทำไมมือของคุณถึงไม่ยอมปล่อยปุ่มควบคุมนั้นล่ะ?" ซีลีนเอียงคอมองเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "คุณไม่ได้กลัวความตาย เอเดน... คุณกลัวว่าสมมティฐานของคุณมันผิดต่างหาก คุณกลัวว่าจักรวาลนี้ไม่ได้ไร้ระเบียบ แต่มันมีเจตจำนงบางอย่างที่เราคาดไม่ถึง" บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แรงโน้มถ่วงที่เริ่มผิดเพี้ยนทำให้เส้นผมของทั้งคู่ลอยเคว้งเล็กน้อย แรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางทำให้วัตถุชิ้นเล็กๆ ในห้องเริ่มลอยตัว น้ำหยดหนึ่งจากระบบปรับอากาศที่ชำรุดลอยค้างอยู่กลางอากาศราวกับอัญมณีสีใส เคมีระหว่างคนทั้งสองร้อนระอุสวนทางกับอุณหภูมิภายนอกที่ติดลบหลายร้อยองศา เอเดนขยับเข้าไปประชิดเธออย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าข้อมือของซีลีนไว้แน่นพอที่จะให้เธอรับรู้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยที่เขาพยายามปกปิด "คุณอยากได้ความจริงนักใช่ไหม? ได้... มาดูกันว่าความจริงที่คุณศรัทธานักหนa มันจะหน้าตาเป็นอย่างไรเมื่อเราข้ามผ่านเส้นแบ่งนั้นไป" เขากดปุ่มเปิดใช้งานระบบขับเคลื่อนฉุกเฉินขั้นสูงสุดด้วยมือข้างเดียว แผงควบคุมตรงหน้าส่งเสียงหวีดร้องแหลมสูงยิ่งกว่าเดิม แรงกระชากมหาศาลกดทับร่างของทั้งคู่จนล้มลงไปกองกับพื้น แรงโน้มถ่วงที่บิดเบี้ยวทำให้ทิศทางบน-ล่างสูญหาย โลกทั้งใบพลิกคว่ำ ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลนั้น สายตาของเอเดนกลับสะดุดเข้ากับบางสิ่งบนหน้าจอสำรองที่ถูกเปิดขึ้นโดยอัตโนมัติ มันไม่ใช่เส้นกราฟความเสียหาย แต่มมันคือรหัสข้อความที่ถูกส่งมาจากจุดศูนย์กลางของหลุมดำ... จุดที่ควรจะมีแต่ความว่างเปล่าไร้ก้นบึ้ง ข้อความนั้นสลักด้วยรูปแบบทางคณิตศาสตร์ที่เขาคุ้นเคยอย่างประหลาด มันคือลายมือดิจิทัลของตัวเขาเอง... จากอนาคต "เป็นไปไม่ได้..." เอเดนพึมพำ ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง ซีลีนที่นอนอยู่เคียงข้างกัน ค่อยๆ ชันตัวขึ้น เธอมองข้อความนั้นด้วยรอยยิ้มลึกลับที่อ่านไม่ออก ก่อนจะกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... เอเดน" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมืดมิดและร่วมลุ้นระทึกไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในบทถัดไปครับ