ความใกล้ชิดในพื้นที่สุญญากาศ

"ถ้าคุณยังปรับค่าตัวเลขความหนาแน่นของสนามแม่เหล็กด้วยอัตราเร่งระดับนั้นอีกแค่ศูนย์จุดศูนย์หนึ่ง... ร่างกายของคุณจะไม่ได้ถูกบดขยี้ด้วยแรงโน้มถ่วงครับซีลีน แต่มันจะถูกฉีกกระชากออกเป็นอนุภาคควอนตัมที่แม้แต่ชื่อของคุณก็ยังไม่มีหลงเหลืออยู่ในประวัติศาสตร์ของสถานีวิจัยแห่งนี้" น้ำเสียงของเอเดนเรียบนิ่งและเย็นเยียบ แต่อุณหภูมิในห้องควบคุมระบบปิดขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้ากลับลดต่ำลงจนแทบจะกลายเป็นจุดเยือกแข็ง ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาหยุดชะงักอยู่เหนือแป้นพิมพ์โฮโลแกรมสีฟ้าคราม ดวงตาคมกราบจ้องมองตัวเลขการพล็อตเส้นทางเดินพลังงานบนหน้าจอหลักด้วยความระแวดระวังสูงสุด ขณะที่ร่างของเขาขยับเข้าไปยืนประชิดด้านหลังของหญิงสาวจนแทบจะแนบชิด ในพื้นที่สุญญากาศที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก แรงดันอากาศที่ลดต่ำลงเนื่องจากระบบสำรองเสียหาย ทำให้ความกดดันไม่ได้อยู่แค่เพียงสภาพแวดล้อม หากแต่กำลังบีบอัดความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ให้แคบลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ซีลีนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อแผ่นหลังของเธอสัมผัสเข้ากับไออุ่นจากร่างของชายหนุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ กลิ่นอายเฉพาะตัวของโอโซนผสมผสานกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ตำราฟิสิกส์โบราณที่เอเดนโปรดปราน ลอยวนอยู่รอบตัวเธอในบรรยากาศที่เจือด้วยกลิ่นอายความตาย เธอนิ่งงั้นไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อคำขู่ของเขา แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่ระอุเร้นอยู่ใต้ผิวเผือกอันเยือกเย็นต่างหากที่กำลังรบกวนสมาธิอันแม่นยำของนักสถิติเชิงควอนตัมเช่นเธอ ซีลีนค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาสีอำพันคู่นั้นสบประสานกับนัยน์ตาสีเทาเข้มของวิศวกรหนุ่มในระยะประชิด ชนิดที่ลมหายใจของทั้งคู่เจือปนเป็นเนื้อเดียวกัน "คุณกลัวอะไรอยู่กันแน่ครับ เอเดน?" ซีลีนเอ่ยถาม เสียงกระซิบของเธอนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความท้าทายที่คมกริบ "กลัวว่าสมการของผมจะถูกต้อง... หรือกลัวว่าจิตสำนึกร่วมที่คุณพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิต กำลังจะพิสูจน์ว่าความสูญเสียในอดีตของคุณมันไม่ใช่ความผิดพลาดทางกลศาสตร์ แต่เป็นเจตจำนงของจักรวาลกันแน่?" คำพูดนั้นพุ่งเป้าไปที่แผลเป็นในใจของเอเดนอย่างแม่นยำ ร่างสูงชะงักไปชั่ววินาที กรามของเขาขบเข้าหากันจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความทรงจำเกี่ยวกับอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน ที่พรากชีวิตเพื่อนร่วมทีมไปต่อหน้าต่อตาในห้องเครื่องยนต์ยานสำรวจ ภาพเสียงโลหะฉีกขาดและคราบเลือดที่ล่องลอยในสภาวะไร้น้ำหนักผุดวาบขึ้นมาในห้วงความคิด เอเดนขยับตัวเข้าประชิดยิ่งขึ้น ใช้แขนข้างหนึ่งยันแผงควบคุมไว้เหนือศีรษะของหญิงสาว เป็นการกักตัวเธอไว้ในพื้นที่จำกัดโดยสมบูรณ์ บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะจุดประกายไฟได้ เคมีอันรุนแรงระหว่างความยึดมั่นในตรรกะและศรัทธาในจิตวิญญาณปะทะกันอย่างเงียบเชียบในพื้นที่อันคับแคบนี้ "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ควบคุมไม่ได้ ซีลีน" เอเดนก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงของเขาต่ำพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ "โลกไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยจิตสำนึกร่วมหรือปาฏิหาริย์ใดๆ ทั้งสิ้น มันขับเคลื่อนด้วยกฎฟิสิกส์ที่ไร้ความปรานี และผม... คือคนที่ต้องคอยคุมไม่ให้มันระเบิดใส่หน้าเรา" "ถ้าอย่างนั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ" ซซีลีนท้าทาย เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย กลับเงยหน้าขึ้นท้าทายสายตาเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "พิสูจน์ให้ผมเห็นว่าตรรกะเย็นชาของคุณมันแข็งแกร่งพอที่จะต้านทานความจริงที่ว่า... หัวใจของคุณกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกับผมในตอนนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปฏิกรณ์สำรองที่สั่นสะเทือนอยู่ใต้พื้นรองเท้า เอเดนมองริมฝีปากที่กำลังเอื้อNคำพูดท้าทายนั้น สติสัมปชัญญะทั้งหมดที่เคยถูกจัดระเบียบด้วยอัลกอริทึมอันแม่นยำกำลังพังทลายลงทีละน้อย ความดึงดูดทางจิตวิญญาณและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากของมืออาชีพ กำลังจะระเบิดออกในพื้นที่สุญญากาศนี้ ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็กรีดร้องลั่นห้องควบคุม หน้าจอโฮโลแกรมหลักเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ **[คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงระบบควบคุมส่วนกลางจากภายนอก... รหัสผ่านถูกถอดถอดโดยไม่ทราบสาเหตุ]** เอเดนผละตัวออกอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณของวิศวกรผู้ผ่านความเป็นความตายมาโชคโชน สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเร่าร้อนกลับมาเป็นความเฉียบคมและเย็นชาดังเดิมในเสี้ยววินาที ซีลีนเองก็ปรับสีหน้าและถอยหลังหนึ่งก้าว จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจังหวะการเต้นของหัวใจของทั้งคู่จะยังคงรุนแรงเกินกว่าปกติก็ตาม "ไม่ใช่ระบบขัดข้องทางธรรมชาติ..." เอเดนพึมพำขณะรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เพื่อตรวจสอบเส้นทางการส่งสัญญาณ "มีคนกำลังพยายามแฮกเข้าสู่แกนกลางระบบระบายความร้อนของสถานี เพื่อจงใจทำให้เตาปฏิกรณ์หลอมละลาย" ซีลีนขมวดคิ้ว ดวงตาสีอำพันกวาดมองชุดข้อมูลที่ไหลผ่านหน้าจอรองอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เธอจะชะงักกุน มือของเธอนิ่งค้างกลางอากาศเมื่อเห็นรูปแบบของชุดคำสั่งที่กำลังโจมตีระบบ "ไม่ใช่แค่แฮกเกอร์ทั่วไปหรอกครับเอเดน..." ซซีลีนหันมามองหน้าเขาด้วยสีหน้าซีดเผือด นัยน์ตาฉายแววตื่นตระหนกที่เอเดนไม่เคยเห็นมาก่อน "รูปแบบการเข้ารหัสนี้... มันคือลายเซ็นดิจิทัลของดร.อัลแมน ผู้ที่เสียชีวิตไปพร้อมกับอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน... คนเดียวกับที่คุณพยายามลืมมาตลอดชีวิต" สมองของเอเดนชาดิกในพริบตา ความหนาวเหน็บแล่นริ้วจากไขสันหลังกระจายไปทั่วร่าง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ อันคุ้นเคยดังขึ้นจากทางเดินมืดสนิทด้านนอกประตูห้องควบคุม พร้อมกับเสียงเคาะโลหะสามครั้งเป็นจังหวะที่เขาจำได้ดีกว่าเสียงลมหายใจของตนเอง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นสะเทือนของมิตินี้ไปกับผมนะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ